Καλώς ήρθατε στον διαδικτυακό μας τόπο. Είμαστε μία παρέα (ηλικιακά από 23 έως 35 χρόνων) που αποφασίσαμε να ανεβάσουμε αυτή την ιστοσελίδα για την Κώμη και τις γύρω περιοχές. Αυτό που μας ώθησε είναι η αγάπη για τον τόπο που μεγαλώσαμε καθώς και η νοσταλγία για όσους από εμάς δεν μένουμε μόνιμα στο νησί.
Σκοπός μας είναι να μοιραστούμε μαζί σας νέα από τον τόπο μας, να ενημερώνουμε με αυτά που κι εμείς μαθαίνουμε ή συμμετέχουμε και να μοιραστούμε συναισθήματα και προβληματισμούς.
Μεγαλώσαμε σε ένα ιδιαίτερα όμορφο τόπο και στη μνήμη μας υπάρχουν ακόμα οι μαγικές μυρουδιές από το αγροτικό χωριό που μέχρι και πρόσφατα παρά τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές, διατήρησε την ταυτότητά του και ένα παραδοσιακό τρόπο ζωής που έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Προλάβαμε ανοικτό το καφενεδάκι του μπάρμπα Ρόκου του Φιλανδού, τον μάστρο Ζάνε που επιδιόρθωνε παπούτσια αλλά και έφτιαχνε καινούργια από δέρμα, τον γερο κουτάκια που καμάρωνε για της περίτεχνες στρατούρες που έφτιαχνε για τα γαϊδούρια και τα μουλάρια του χωριού. Τις γυναίκες που άσπριζαν με ασβέστη τους δρόμους του χωριού μας στις γιορτές και τα πανηγύρια…
Προλάβαμε το χωματόδρομο για την Κολυμπήθρα στην οποία πηγαίναμε με τα πόδια, τον γάιδαρο, ή στη καρότσα κάποιου αγροτικού.
Στον πλάτανο μαζευόμασταν καμία πενηνταριά παιδιά να παίξουμε κρυφτό ή να εξερευνήσουμε τα σοκάκια του χωριού, να περάσουμε από ταράτσα σε ταράτσα με ένα τέτοιο ενθουσιασμό σαν αυτό κάποιου αρχαιολόγου που ανακαλύπτει ένα σπουδαίο χαμένο θησαυρό, και έτσι δεθήκαμε με το τόπο μας που έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας. Μυηθήκαμε στη ζωή μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον με μέτρο, καλοσύνη και ελευθερία, πλάι σε καλόκαρδους ανθρώπους που αποκαλούσαμε όλους θείους και θείες.
Προλάβαμε τις φωτιές του Αι Γιάννη του φωταρά, τους φούρνους να μοσχοβολάνε καμένο σπάρτο, ψωμί και παξιμάδια.
Σήμερα πια όλα αυτά μέσα σε λίγα χρόνια εξαφανίσθηκαν ή αλλοιώθηκαν καθώς κι εμείς μεγαλώσαμε, αλλά και ο κόσμος άλλαξε. Η αγάπη όμως για τον τόπο μας παραμένει η ίδια. Τότε το χωριό μας, ακολουθούσε περισσότερο το δικό του ρυθμό και παρά τις δυσκολίες ορισμένες φορές, ο κόσμος έμοιαζε πιο ευτυχισμένος, πιο μονιασμένος, πιο ευδιάθετος και καλοπροαίρετος, πιο ζωντανός, και σίγουρα λιγότερο εγωκεντρικός από σήμερα.
Οι δρόμοι, τα σπίτια, οι πεζούλες, με τη λιτή αλλά ταυτόχρονα ευφυή αρχιτεκτονική τους κουβαλάνε τη μνήμη αυτών που έφυγαν και αυτών που τα έκτισαν μέσα σε μεγάλες δυσκολίες. Καταγράφουν όμως και τη δική μας και αυτών που έρχονται.
Έχουμε την τύχη και την χαρά να βλέπουμε ακόμα το χωριό μας όμορφο και περιποιημένο, κυρίως από την αγάπη των μόνιμων κατοίκων του. Να είναι ολοζώντανο όλες τις εποχές του χρόνου και να μην έχει υποστεί μεγάλες κακογουστιές που θα πλήγωναν τη γραφικότητα και το μέτρο, αλλά και θα του στερούσαν ένα καλύτερο μέλλον από την καταστροφή του παραδοσιακού του χαρακτήρα που είναι και πόλος έλξης πολλών επισκεπτών.
Ακόμα όταν περάσει ένας ξένος θα ακούσει μια καλημέρα, και αν ακόμα από κάποιο σπίτι λείπει ένα αγαθό, θα του το δώσει ο γείτονας. Θα τρέξουμε να βοηθήσουμε κάποιον που χρειάζεται τη βοήθειά μας σε μια δυσκολία του. Απλά πράγματα θα μου πείτε, τόσο απλά και καθημερινά, αλλά σκεφτείτε πόσο έχουν αρχίσει αυτά τα απλά πράγματα να εκλείπουν από παντού στη ζωή μας, πράγματα και συνήθειες που δεν μαθαίνονται σε πολιτιστικές εκδηλώσεις και δεν υπερασπίζονται από κάποιο ειδικό φορέα, είναι αέναα, ακολουθούν αυτό τον ρυθμό της ζωής του χωριού, τον ρυθμό της καρδιάς και της γης και είναι τόσο εύθραυστα στους καιρούς μας.
Ο τόπος μας είναι και σήμερα όμορφος και ζωντανός, και αξίζει να τον προστατέψουμε εκτιμώντας όσα μας προσφέρει μέσα από την κουλτούρα του, μέσα από τη Φύση μέσα από το μέτρο και την ανθρώπινη αρχιτεκτονική και κυρίως μέσα από τη μνήμη γιατί ίσως η μοναδική περιουσία που τελικά έχουμε να είναι αυτή…η μνήμη.
Σκοπός μας είναι να μοιραστούμε μαζί σας νέα από τον τόπο μας, να ενημερώνουμε με αυτά που κι εμείς μαθαίνουμε ή συμμετέχουμε και να μοιραστούμε συναισθήματα και προβληματισμούς.
Μεγαλώσαμε σε ένα ιδιαίτερα όμορφο τόπο και στη μνήμη μας υπάρχουν ακόμα οι μαγικές μυρουδιές από το αγροτικό χωριό που μέχρι και πρόσφατα παρά τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές, διατήρησε την ταυτότητά του και ένα παραδοσιακό τρόπο ζωής που έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Προλάβαμε ανοικτό το καφενεδάκι του μπάρμπα Ρόκου του Φιλανδού, τον μάστρο Ζάνε που επιδιόρθωνε παπούτσια αλλά και έφτιαχνε καινούργια από δέρμα, τον γερο κουτάκια που καμάρωνε για της περίτεχνες στρατούρες που έφτιαχνε για τα γαϊδούρια και τα μουλάρια του χωριού. Τις γυναίκες που άσπριζαν με ασβέστη τους δρόμους του χωριού μας στις γιορτές και τα πανηγύρια…
Προλάβαμε το χωματόδρομο για την Κολυμπήθρα στην οποία πηγαίναμε με τα πόδια, τον γάιδαρο, ή στη καρότσα κάποιου αγροτικού.
Στον πλάτανο μαζευόμασταν καμία πενηνταριά παιδιά να παίξουμε κρυφτό ή να εξερευνήσουμε τα σοκάκια του χωριού, να περάσουμε από ταράτσα σε ταράτσα με ένα τέτοιο ενθουσιασμό σαν αυτό κάποιου αρχαιολόγου που ανακαλύπτει ένα σπουδαίο χαμένο θησαυρό, και έτσι δεθήκαμε με το τόπο μας που έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας. Μυηθήκαμε στη ζωή μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον με μέτρο, καλοσύνη και ελευθερία, πλάι σε καλόκαρδους ανθρώπους που αποκαλούσαμε όλους θείους και θείες.
Προλάβαμε τις φωτιές του Αι Γιάννη του φωταρά, τους φούρνους να μοσχοβολάνε καμένο σπάρτο, ψωμί και παξιμάδια.
Σήμερα πια όλα αυτά μέσα σε λίγα χρόνια εξαφανίσθηκαν ή αλλοιώθηκαν καθώς κι εμείς μεγαλώσαμε, αλλά και ο κόσμος άλλαξε. Η αγάπη όμως για τον τόπο μας παραμένει η ίδια. Τότε το χωριό μας, ακολουθούσε περισσότερο το δικό του ρυθμό και παρά τις δυσκολίες ορισμένες φορές, ο κόσμος έμοιαζε πιο ευτυχισμένος, πιο μονιασμένος, πιο ευδιάθετος και καλοπροαίρετος, πιο ζωντανός, και σίγουρα λιγότερο εγωκεντρικός από σήμερα.
Οι δρόμοι, τα σπίτια, οι πεζούλες, με τη λιτή αλλά ταυτόχρονα ευφυή αρχιτεκτονική τους κουβαλάνε τη μνήμη αυτών που έφυγαν και αυτών που τα έκτισαν μέσα σε μεγάλες δυσκολίες. Καταγράφουν όμως και τη δική μας και αυτών που έρχονται.
Έχουμε την τύχη και την χαρά να βλέπουμε ακόμα το χωριό μας όμορφο και περιποιημένο, κυρίως από την αγάπη των μόνιμων κατοίκων του. Να είναι ολοζώντανο όλες τις εποχές του χρόνου και να μην έχει υποστεί μεγάλες κακογουστιές που θα πλήγωναν τη γραφικότητα και το μέτρο, αλλά και θα του στερούσαν ένα καλύτερο μέλλον από την καταστροφή του παραδοσιακού του χαρακτήρα που είναι και πόλος έλξης πολλών επισκεπτών.
Ακόμα όταν περάσει ένας ξένος θα ακούσει μια καλημέρα, και αν ακόμα από κάποιο σπίτι λείπει ένα αγαθό, θα του το δώσει ο γείτονας. Θα τρέξουμε να βοηθήσουμε κάποιον που χρειάζεται τη βοήθειά μας σε μια δυσκολία του. Απλά πράγματα θα μου πείτε, τόσο απλά και καθημερινά, αλλά σκεφτείτε πόσο έχουν αρχίσει αυτά τα απλά πράγματα να εκλείπουν από παντού στη ζωή μας, πράγματα και συνήθειες που δεν μαθαίνονται σε πολιτιστικές εκδηλώσεις και δεν υπερασπίζονται από κάποιο ειδικό φορέα, είναι αέναα, ακολουθούν αυτό τον ρυθμό της ζωής του χωριού, τον ρυθμό της καρδιάς και της γης και είναι τόσο εύθραυστα στους καιρούς μας.
Ο τόπος μας είναι και σήμερα όμορφος και ζωντανός, και αξίζει να τον προστατέψουμε εκτιμώντας όσα μας προσφέρει μέσα από την κουλτούρα του, μέσα από τη Φύση μέσα από το μέτρο και την ανθρώπινη αρχιτεκτονική και κυρίως μέσα από τη μνήμη γιατί ίσως η μοναδική περιουσία που τελικά έχουμε να είναι αυτή…η μνήμη.
