ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΕΤΟΥΣ 2011
18 Δεκεμβρίου 2011
"Αν μπορώ να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων και αν κατέχω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση και όλη τη πίστη ώστε να μετακινώ τα βουνά αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα"
Έφυγε από κοντά μας προχθές Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου ο ιερομόναχος πατέρας Γιάννης Βουτσίνος.
Η κηδεία του έγινε στην ενορία του Χριστού Σωτήρα στην Αθήνα (Μιχαήλ Βόδα) όπου βρίσκεται και η Μονή των πατέρων Ιησουϊτών. Πλήθος κόσμου κατέφθασε για να παραστεί στη κηδεία και να τον αποχαιρετήσει. Στην τελετή προΐστατο ο π. Μιχάλης Ρούσσος ενώ συλλειτούργησαν και πολλοί ιερείς από όλη την Αθήνα.
Ιδιαίτερη στιγμή στη τελετή ήταν όταν μικρά παιδιά από φτωχές οικογένειες που ο πατέρας Γιάννης είχε βοηθήσει, μίλησαν με δάκρυα γι' αυτόν δίνοντας μαρτυρία για τη καλοσύνη, τη δικαιοσύνη του, αλλα και τη βαθιά του αγάπη και συμπαράσταση στον αναγκεμένο συνάνθρωπο.
Η τελετή ήταν λιτή, ενώ οι ύμνοι και τα άσματα που έψαλε ο κόσμος συνοδεύτηκαν από εκκλησιαστικο όργανο και κιθάρα. Στο τέλος όλοι οι παρευρισκόμενοι με βαθιά συγκίνηση αποχαιρέτησαν τον πατέρα Γιάννη ως ένα αγαπημένο και πολύτιμο μέλος της μεγάλης οικογένειας των Ελλήνων Χριστιανών Καθολικών. Η ταφή του, τέλος, έγινε στο καθολικό κοιμητήριο στο Ηράκλειο.
Η κηδεία του έγινε στην ενορία του Χριστού Σωτήρα στην Αθήνα (Μιχαήλ Βόδα) όπου βρίσκεται και η Μονή των πατέρων Ιησουϊτών. Πλήθος κόσμου κατέφθασε για να παραστεί στη κηδεία και να τον αποχαιρετήσει. Στην τελετή προΐστατο ο π. Μιχάλης Ρούσσος ενώ συλλειτούργησαν και πολλοί ιερείς από όλη την Αθήνα.
Ιδιαίτερη στιγμή στη τελετή ήταν όταν μικρά παιδιά από φτωχές οικογένειες που ο πατέρας Γιάννης είχε βοηθήσει, μίλησαν με δάκρυα γι' αυτόν δίνοντας μαρτυρία για τη καλοσύνη, τη δικαιοσύνη του, αλλα και τη βαθιά του αγάπη και συμπαράσταση στον αναγκεμένο συνάνθρωπο.
Η τελετή ήταν λιτή, ενώ οι ύμνοι και τα άσματα που έψαλε ο κόσμος συνοδεύτηκαν από εκκλησιαστικο όργανο και κιθάρα. Στο τέλος όλοι οι παρευρισκόμενοι με βαθιά συγκίνηση αποχαιρέτησαν τον πατέρα Γιάννη ως ένα αγαπημένο και πολύτιμο μέλος της μεγάλης οικογένειας των Ελλήνων Χριστιανών Καθολικών. Η ταφή του, τέλος, έγινε στο καθολικό κοιμητήριο στο Ηράκλειο.
Ένα μεγάλο κομμάτι από τη ζωή του ταυτίσθηκε με το χωριό μας και τους ανθρώπους του. Αν και εμείς δεν είμαστε οι πιο αρμόδιοι λόγω ηλικίας να μιλήσουμε για τη ζωή και το έργο του πατέρα Γιάννη, τον θυμόμαστε με πολύ αγάπη όσο ήταν εφημέριος στη Κώμη και τη Περάστρα, κυρίως μέσα από το κατηχητικό που έκανε κάθε Κυριακή. Η αγάπη του για τα παιδιά ήταν πάντα μεγάλη και γι'αυτό το λόγο πάντα προσπαθούσε κάθε Χριστούγεννα να διοργανώνει μια γιορτή και να μοιράζει δώρα σε όλα τα παιδιά του χωριού, (εποχές που δεν υπήρχε η σημερινή αφθονία-σήμερα αυτό το έργο το συνεχίζει ο σύλλογος του χωριού μας).
Τον θυμόμαστε επίσης να βιώνει με πίστη και συγκίνηση τις μεγάλες τελετές του έτους και να μοχθεί σιωπηλά στο χωριό μας ώστε να αναπτύσσεται διαρκώς η αγάπη η αλληλεγγύη και η ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων.
Υπήρξε ένας ειρηνοποιός και ένας ακούραστος φύλακας άγγελος για ανθρωπους που ειχαν ανάγκη. Πρόσφερε τη ζωή του αθόρυβα με αληθινή αγάπη και αυτοθυσία σε κάθε μέρος που υπηρέτησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ότι όμως και να πούμε εμεις από εδώ αισθανόμαστε ότι θα είναι πραγματικά πολύ λίγο για το πολύπλευρο έργο και τη μεγάλη του καρδιά.Κλείνουμε λοιπόν αυτά τα λίγα λόγια για εκείνον παραθέτοντας στη μνήμη του το παρακάτω βιβλικό απόσπασμα που εκφράζει την πραγματική αγάπη που κατάφερε να εμφυτεύσει σε όσους τον γνωρίσαμε από κοντά, θα μπορούσαμε άφοβα να πούμε ότι είναι και η πνευματική του παρακαταθήκη προς εμάς :
Υπήρξε ένας ειρηνοποιός και ένας ακούραστος φύλακας άγγελος για ανθρωπους που ειχαν ανάγκη. Πρόσφερε τη ζωή του αθόρυβα με αληθινή αγάπη και αυτοθυσία σε κάθε μέρος που υπηρέτησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ότι όμως και να πούμε εμεις από εδώ αισθανόμαστε ότι θα είναι πραγματικά πολύ λίγο για το πολύπλευρο έργο και τη μεγάλη του καρδιά.Κλείνουμε λοιπόν αυτά τα λίγα λόγια για εκείνον παραθέτοντας στη μνήμη του το παρακάτω βιβλικό απόσπασμα που εκφράζει την πραγματική αγάπη που κατάφερε να εμφυτεύσει σε όσους τον γνωρίσαμε από κοντά, θα μπορούσαμε άφοβα να πούμε ότι είναι και η πνευματική του παρακαταθήκη προς εμάς :
Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και
των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή
σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να
προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την
πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη,
τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.
Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου
για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αv παραδώσω
το σώμα μου για να καεί,αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.
Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και
ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν καυχιέται, δεν είναι περήφανη, δεν
κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της,δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό
για τους άλλους, δε χαίρει όταν
βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα
τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν
ξεπέφτει.
Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που
και αυτές θα καταργηθούν αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν
αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια
γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί.
Όταν ήμουν μικρό παιδί,μιλούσα ως παιδί, σκεφτόμουν ως παιδί, έκρινα ως παιδί.
Όταν έγινα άνδρας,κατάργησα τη συμπεριφορά του παιδιού. Τώρα βλέπουμε σαν σε
καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο το θεό.
Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως
ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Τελικά θα μείνουν για πάντα αυτά τα τρία: η
πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη.
των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή
σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να
προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την
πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη,
τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.
Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου
για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αv παραδώσω
το σώμα μου για να καεί,αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.
Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και
ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν καυχιέται, δεν είναι περήφανη, δεν
κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της,δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό
για τους άλλους, δε χαίρει όταν
βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα
τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν
ξεπέφτει.
Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που
και αυτές θα καταργηθούν αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν
αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια
γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί.
Όταν ήμουν μικρό παιδί,μιλούσα ως παιδί, σκεφτόμουν ως παιδί, έκρινα ως παιδί.
Όταν έγινα άνδρας,κατάργησα τη συμπεριφορά του παιδιού. Τώρα βλέπουμε σαν σε
καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο το θεό.
Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως
ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Τελικά θα μείνουν για πάντα αυτά τα τρία: η
πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη.
Μερικά βιογραφικά στοιχεία:
Ημερομηνία γέννησης 8 Ιουλίου 1921 στη Βάρη της Σύρου
Δημοτικό σχολείο 1927-1932
Αποστολική σχολή σύρου 1932-1935
Έφυγε για τη Σικελία της Ιταλίας το 1935
Σπουδές φιλοσοφίας 1943-1946
Στρατιωτικό 1946-1950
Σπουδές θεολογίας στη Γαλλία 1950-1954
Χειροτονήθηκε ιερέας στη Λυών από τον καρδινάλιο Ζερλιέ το 1953
Έφυγε για Φλωρεντία ώστε να κάνει το τρίτο έτος του δοκιμίου.
Στης 23Ιουλίου 1955 επέστρεψε στην Ελλάδα (ο πατέρας του είχε πεθάνει)
Ανέλαβε ως επιμελητής των παιδιών στο ιεροσπουδαστήριο
Στiς 24 Αυγούστου έρχεται νέος διορισμός οπου φτάνει στην Τήνο και αναλαμβάνει τις ενορίες της μέσα Κώμης, της κάτω Κώμης και της Περάστρας
Το Σεπτέμβριο του 1965 διορίζεται στη μονή της Σύρου οπου ανέλαβε οργανώσεις διαφόρων εκδηλώσεων λεγεώνα της Μαρίας κατηχήσεις και πνευματικές ασκήσεις σε όλα τα χωριά της Σύρου.
Τον Αύγουστο του 1968 και πάλι διορισμός στην Τήνο. αναλαμβάνει την ενορία στο Σμαρδάκιτο και αργότερα Κάμπο και Ταραμπάδο (στο Σμαρδάκιτο αυτή τη περίοδο αναθέτει στον κ Φιλιππότη και τη
δημιουργία του μαρμάρινου βήματος).
Τέλος ανέλαβε και πάλι εφημέριος στη Κώμη όπου παρέμεινε όλη τη δεκαετία του ΄80 μέχρι και το 1992. Το υπόλοιπο της ζωής του το έζησε στο μοναστήρι στην Αθήνα υπηρετώντας ενορίες και μοναχικά
τάγματα.Έφυγε από κοντά μας σιωπηλά μέσα σε απόλυτη φτώχια και αδιάλειπτη προσευχή. Όσες φορές έτυχε να τον συναντήσουμε πάντα μας ρωτούσε για τη Κώμη και τους ανθρώπους στο χωριό.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του.
Ημερομηνία γέννησης 8 Ιουλίου 1921 στη Βάρη της Σύρου
Δημοτικό σχολείο 1927-1932
Αποστολική σχολή σύρου 1932-1935
Έφυγε για τη Σικελία της Ιταλίας το 1935
Σπουδές φιλοσοφίας 1943-1946
Στρατιωτικό 1946-1950
Σπουδές θεολογίας στη Γαλλία 1950-1954
Χειροτονήθηκε ιερέας στη Λυών από τον καρδινάλιο Ζερλιέ το 1953
Έφυγε για Φλωρεντία ώστε να κάνει το τρίτο έτος του δοκιμίου.
Στης 23Ιουλίου 1955 επέστρεψε στην Ελλάδα (ο πατέρας του είχε πεθάνει)
Ανέλαβε ως επιμελητής των παιδιών στο ιεροσπουδαστήριο
Στiς 24 Αυγούστου έρχεται νέος διορισμός οπου φτάνει στην Τήνο και αναλαμβάνει τις ενορίες της μέσα Κώμης, της κάτω Κώμης και της Περάστρας
Το Σεπτέμβριο του 1965 διορίζεται στη μονή της Σύρου οπου ανέλαβε οργανώσεις διαφόρων εκδηλώσεων λεγεώνα της Μαρίας κατηχήσεις και πνευματικές ασκήσεις σε όλα τα χωριά της Σύρου.
Τον Αύγουστο του 1968 και πάλι διορισμός στην Τήνο. αναλαμβάνει την ενορία στο Σμαρδάκιτο και αργότερα Κάμπο και Ταραμπάδο (στο Σμαρδάκιτο αυτή τη περίοδο αναθέτει στον κ Φιλιππότη και τη
δημιουργία του μαρμάρινου βήματος).
Τέλος ανέλαβε και πάλι εφημέριος στη Κώμη όπου παρέμεινε όλη τη δεκαετία του ΄80 μέχρι και το 1992. Το υπόλοιπο της ζωής του το έζησε στο μοναστήρι στην Αθήνα υπηρετώντας ενορίες και μοναχικά
τάγματα.Έφυγε από κοντά μας σιωπηλά μέσα σε απόλυτη φτώχια και αδιάλειπτη προσευχή. Όσες φορές έτυχε να τον συναντήσουμε πάντα μας ρωτούσε για τη Κώμη και τους ανθρώπους στο χωριό.
Ας είναι αιώνια η μνήμη του.
12 Δεκεμβρίου 2011
ΝΟΤΕΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ – ΝΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Είναι το πιο ευχάριστο γεγονός στο χωριό μας και μας γεμίζει με αισιοδοξία μέσα σε μια περίοδο όπου όλα φαίνονται να πηγαίνουν προς το χειρότερο για τη Δημοκρατία και τη Χώρα μας.
Η χορωδία της Κώμης είναι γεγονός! Χάρη στις άοκνες προσπάθειες της αγαπητής σε όλους μας Γεωργίας Μπακογιάννη (καθηγήτρια μουσικής) άλλα και την πολύ καλή συμμετοχή από τους ανθρώπους στο χωριό μας, η Κώμη έχει πλέον τη δική της χορωδία.
Την πέμπτη 17 Νοεμβρίου έκανε την πρώτη της εμφάνιση στα πλαίσια του εορτασμού της μέρας του πολυτεχνείου από τα παιδιά του ΚΔΑΠ. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στην ενοριακή αίθουσα και απέσπασε θετικά σχόλια.
Την τετάρτη 23 του περασμένου Νοέμβρη μαζί με την επίσης εξαιρετική χορωδία του Πύργου που διευθύνει η Μαργαρίτα Σαλταμανίκα, παρουσίασαν «τραγούδια μνήμης» στο Πνευματικό κέντρο στη χώρα με αφορμή την επέτειο του πολυτεχνείου. Η εκδήλωση είχε μεγάλη επιτυχία καθώς τα τραγούδια που επιλέχθηκαν είναι σήμερα επίκαιρα όσο ίσως ποτέ άλλοτε. Η εξαιρετική προετοιμασία που είχαν κάνει οι δυο χορωδίες έφερε το παρατεταμένο χειροκρότημα από όλους τους παρευρισκομένους που απόλαυσαν την εκδήλωση με μεγάλη αφοσίωση.
Απ' όσο μαθαίνουμε η χορωδία της Κώμης αυτό τον καιρό ετοιμάζεται να τραγουδήσει ύμνους και τραγούδια στην προγραμματισμένη εκδήλωση της ΚΑΡΙΤΑΣ (φιλανθρωπική οργάνωση της καθολικής εκκλησίας) που θα πραγματοποιηθεί στης 28 του Δεκέμβρη στη Χώρα.
Οι συναντήσεις και οι πρόβες της χορωδίας της Κώμης συνεχίζουν να γίνονται στο πρώην δημοτικό σχολείο του χωριού (απ' όπου και οι φωτογραφίες που σας παρουσιάζουμε) μέσα σε ένα ευχάριστο και ζεστό κλίμα που σπάει τη μονοτονία του χειμώνα και δίνει την ευκαιρία για έκφραση και δημιουργία.
Σαν ομάδα της ιστοσελίδας εκφράζουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στην Γεωργία Μπακογιάννη που δημιούργησε και διευθύνει τη χορωδία, όσο και τον καθένα και κάθε μια που συμμετέχει, δίνοντας ζωντάνια και αισιοδοξία στο χωριό.
Όταν δεν μας χωρίζουν τα κομματικά, όταν δεν μας ενδιαφέρει η κρεβατοκάμαρα του διπλανού, όταν η τηλεόραση σβήνει, η αληθινή ζωή ξεκινά και τότε μαζί μπορούμε πραγματικά να κάνουμε θαύματα.
Η χορωδία της Κώμης είναι γεγονός! Χάρη στις άοκνες προσπάθειες της αγαπητής σε όλους μας Γεωργίας Μπακογιάννη (καθηγήτρια μουσικής) άλλα και την πολύ καλή συμμετοχή από τους ανθρώπους στο χωριό μας, η Κώμη έχει πλέον τη δική της χορωδία.
Την πέμπτη 17 Νοεμβρίου έκανε την πρώτη της εμφάνιση στα πλαίσια του εορτασμού της μέρας του πολυτεχνείου από τα παιδιά του ΚΔΑΠ. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στην ενοριακή αίθουσα και απέσπασε θετικά σχόλια.
Την τετάρτη 23 του περασμένου Νοέμβρη μαζί με την επίσης εξαιρετική χορωδία του Πύργου που διευθύνει η Μαργαρίτα Σαλταμανίκα, παρουσίασαν «τραγούδια μνήμης» στο Πνευματικό κέντρο στη χώρα με αφορμή την επέτειο του πολυτεχνείου. Η εκδήλωση είχε μεγάλη επιτυχία καθώς τα τραγούδια που επιλέχθηκαν είναι σήμερα επίκαιρα όσο ίσως ποτέ άλλοτε. Η εξαιρετική προετοιμασία που είχαν κάνει οι δυο χορωδίες έφερε το παρατεταμένο χειροκρότημα από όλους τους παρευρισκομένους που απόλαυσαν την εκδήλωση με μεγάλη αφοσίωση.
Απ' όσο μαθαίνουμε η χορωδία της Κώμης αυτό τον καιρό ετοιμάζεται να τραγουδήσει ύμνους και τραγούδια στην προγραμματισμένη εκδήλωση της ΚΑΡΙΤΑΣ (φιλανθρωπική οργάνωση της καθολικής εκκλησίας) που θα πραγματοποιηθεί στης 28 του Δεκέμβρη στη Χώρα.
Οι συναντήσεις και οι πρόβες της χορωδίας της Κώμης συνεχίζουν να γίνονται στο πρώην δημοτικό σχολείο του χωριού (απ' όπου και οι φωτογραφίες που σας παρουσιάζουμε) μέσα σε ένα ευχάριστο και ζεστό κλίμα που σπάει τη μονοτονία του χειμώνα και δίνει την ευκαιρία για έκφραση και δημιουργία.
Σαν ομάδα της ιστοσελίδας εκφράζουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στην Γεωργία Μπακογιάννη που δημιούργησε και διευθύνει τη χορωδία, όσο και τον καθένα και κάθε μια που συμμετέχει, δίνοντας ζωντάνια και αισιοδοξία στο χωριό.
Όταν δεν μας χωρίζουν τα κομματικά, όταν δεν μας ενδιαφέρει η κρεβατοκάμαρα του διπλανού, όταν η τηλεόραση σβήνει, η αληθινή ζωή ξεκινά και τότε μαζί μπορούμε πραγματικά να κάνουμε θαύματα.
16 Νοεμβρίου 2011
ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΥΘΥΝΩΝ
Έφτασε επιτέλους η ώρα, μετά από χρόνια αναμονής, να δούμε να δουλεύει ελαιοτριβείο στο νησί. Η διαδικασία θα γίνει ευκολότερη για όσους αναγκάζονταν να τρέχουν, με διπλάσιο κόπο και έξοδα, στα γειτονικά νησιά για να βγάλουν το λάδι της χρονιάς. Παράλληλα, θα ενθαρρύνει και όσους έχουν λίγα δέντρα να ασχοληθούν με το μάζεμα του καρπού.
Η ευφορία στο νησί είναι τέτοια που αυτό τον καιρό και στα πιο απίθανα μέρη του νησιού ο κόσμος μαζεύει ελιές έπειτα από πολλά χρόνια. Η εικόνα αυτή φυσικά είναι παραπάνω από ευχάριστη και έχει δώσει μια σχετική αισιοδοξία αναζωογονώντας κατοίκους και γη. Ακόμη περισσότερο σήμερα που ολοένα και περισσότεροι θα βρουν καταφύγιο από την «οικονομική» επιδρομή στην πρωτογενή παραγωγή .
Ήδη, από το τέλος του περασμένου Οκτώβρη στο ιστολόγιο της ηλεκτρονικής σελίδας μας, εκφράσαμε τα θετικά μας σχόλια για τις εξελίξεις αυτές.
Δυστυχώς όμως αποκαλύπτεται να υπάρχει και ένα ουσιαστικό «αλλά» στην υπόθεση της βιαστικής έναρξης λειτουργίας του ελαιοτριβείου και μάλιστα οι επιπτώσεις αφορούν ιδιαίτερα τη Κώμη. Έπειτα από έντονο προβληματισμό αρκετών στο χωριό για το γεγονός ότι τα απόβλητα αποθέτονται επάνω από την περιοχή όπου βρίσκεται η πηγή της Σπηλιάς (το μοναδικό πόσιμο νερό που παρέχεται στο χωριό), αποφασίσαμε να πάμε επιτόπου.
Ακολουθώντας τον χωματόδρομο που ξεκινάει από το Σμαρδάκητο και περνάει πάνω από την περιοχή της Σπηλιάς, διαπιστώσαμε όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες ότι τα λύματα ρίχνονται σε πρόχειρα κατασκευασμένη χαβούζα μερικά μέτρα υψηλότερα από την πηγή(!) με άμεσο τον κίνδυνο στην επόμενη βροχή να βρίσκονται μέσα.
Η ευφορία στο νησί είναι τέτοια που αυτό τον καιρό και στα πιο απίθανα μέρη του νησιού ο κόσμος μαζεύει ελιές έπειτα από πολλά χρόνια. Η εικόνα αυτή φυσικά είναι παραπάνω από ευχάριστη και έχει δώσει μια σχετική αισιοδοξία αναζωογονώντας κατοίκους και γη. Ακόμη περισσότερο σήμερα που ολοένα και περισσότεροι θα βρουν καταφύγιο από την «οικονομική» επιδρομή στην πρωτογενή παραγωγή .
Ήδη, από το τέλος του περασμένου Οκτώβρη στο ιστολόγιο της ηλεκτρονικής σελίδας μας, εκφράσαμε τα θετικά μας σχόλια για τις εξελίξεις αυτές.
Δυστυχώς όμως αποκαλύπτεται να υπάρχει και ένα ουσιαστικό «αλλά» στην υπόθεση της βιαστικής έναρξης λειτουργίας του ελαιοτριβείου και μάλιστα οι επιπτώσεις αφορούν ιδιαίτερα τη Κώμη. Έπειτα από έντονο προβληματισμό αρκετών στο χωριό για το γεγονός ότι τα απόβλητα αποθέτονται επάνω από την περιοχή όπου βρίσκεται η πηγή της Σπηλιάς (το μοναδικό πόσιμο νερό που παρέχεται στο χωριό), αποφασίσαμε να πάμε επιτόπου.
Ακολουθώντας τον χωματόδρομο που ξεκινάει από το Σμαρδάκητο και περνάει πάνω από την περιοχή της Σπηλιάς, διαπιστώσαμε όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες ότι τα λύματα ρίχνονται σε πρόχειρα κατασκευασμένη χαβούζα μερικά μέτρα υψηλότερα από την πηγή(!) με άμεσο τον κίνδυνο στην επόμενη βροχή να βρίσκονται μέσα.
Ακούγεται πως τα συγκεκριμένα απόβλητα δεν εγκυμονούν περιβαλλοντικό πρόβλημα. Η πραγματικότητα όμως απέχει πολύ από τις «γνωματεύσεις» των ειδικών. Η όξινη σύσταση των αποβλήτων μπορεί να τα καθιστά κατάλληλα για λίπανση καλλιεργειών (πλούσια και σε φωσφορικά οξέα), όμως παράλληλα αυξάνει την διαλυτότητα του βρόχινου νερού που διεισδύοντας στο υπέδαφος, συμπαρασύρει προς τον υδροφόρο άγνωστο τι(!). Οι ισχυρισμοί βέβαια καταρρίπτονται ακόμη πιο εύκολα με το γεγονός ότι κανείς δεν θα ήθελε ούτε καν λίπασμα λίγα μέτρα πάνω από την πηγή που πίνει νερό.
Όπως είναι ολοφάνερο στις φωτογραφίες, ότι περισσεύει στο λιοτρίβι, το αδειάζουν σε μια πρόχειρη χωματερή ανεξέλεγκτα. Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή καθώς απ'ότι φαίνεται αυτό ξεκίνησε με την έναρξη του ελαιοτριβείου και δυστυχώς κανείς δεν ενημέρωσε ούτε ενημερώθηκε.
Αποτέλεσμα, τόνοι απόβλητων απ'ότι φαίνεται να έχουν μεταφερθεί στην εν λόγω περιοχή και η επιμόλυνση της λαγκαδιάς η οποία διασχίζει τη Σπηλιά, τη Μεσιανή και περνάει κάτω από το Πλάτανο στη Μέσα Κώμη θα πρέπει να θεωρείται μάλλον βέβαιη όταν η κοινή πρακτική για την επεξεργασία και την εξουδετέρωσή τους είναι πολύ απλή και θα μπορούσε με ελάχιστο οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστος να εφαρμοστεί και στο νησί μας.
Όπως είναι ολοφάνερο στις φωτογραφίες, ότι περισσεύει στο λιοτρίβι, το αδειάζουν σε μια πρόχειρη χωματερή ανεξέλεγκτα. Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή καθώς απ'ότι φαίνεται αυτό ξεκίνησε με την έναρξη του ελαιοτριβείου και δυστυχώς κανείς δεν ενημέρωσε ούτε ενημερώθηκε.
Αποτέλεσμα, τόνοι απόβλητων απ'ότι φαίνεται να έχουν μεταφερθεί στην εν λόγω περιοχή και η επιμόλυνση της λαγκαδιάς η οποία διασχίζει τη Σπηλιά, τη Μεσιανή και περνάει κάτω από το Πλάτανο στη Μέσα Κώμη θα πρέπει να θεωρείται μάλλον βέβαιη όταν η κοινή πρακτική για την επεξεργασία και την εξουδετέρωσή τους είναι πολύ απλή και θα μπορούσε με ελάχιστο οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστος να εφαρμοστεί και στο νησί μας.
Η συνήθη τακτική του φόβου και της σιωπής επικράτησε απ΄ότι φαίνεται για ακόμα μια φορά στο χωριό μας. Ενώ το θέμα συζητιέται έντονα το τελευταίο καιρό, η πρόεδρος και το τοπικό συμβούλιο αδιαφόρησαν επιδεικτικά βασισμένοι στις διαβεβαιώσεις των ιθυνόντων.
Δεν είναι η πρώτη φορά όπου ο παράνομος δρόμος πάνω από τη Σπηλιά φέρνει σε κίνδυνο το πόσιμο νερό του χωριού. Πριν μερικά χρόνια θυμόσαστε οι περισσότεροι το θέμα που είχε προκύψει με παράνομες γεωτρήσεις στην ίδια περιοχή και τις συζητήσεις που έγιναν για το θέμα δημόσια στο χωριό ενώ κάποιοι απεγνωσμένα προσπάθησαν να το αποσιωπήσουν.
Απ' ότι φαίνεται όλοι αυτοί οι χωματόδρομοι που ανοίχτηκαν τα προηγούμενα χρόνια στο νησί έχουν γίνει η χαρά για το κάθε παράνομο που έχει να ξεφορτωθεί μπάζα και απόβλητα ή να κάνει ανενόχλητος ότι παρανομία θελήσει. Στην προκειμένη περίπτωση όμως διακυβεύεται το πόσιμο νερό του χωριού. Αν αρέσκονται από το Δήμο ακόμη(!) να πετάνε δεξιά και αριστερά απόβλητα ή σκουπίδια σε«ημιάγνωστους» χωματόδρομους ας το κάνουν. Επιβεβαιώνεται με τον χειρότερο τρόπο ότι οι τοπικές κοινωνίες είναι ανίκανες από το φόβο και δεν μπορούν να αντιδράσουν.
Όλα τα πράγματα όμως έχουν και κάποια όρια. Οι υπεύθυνοι τα ξεπέρασαν προ πολλού και σήμερα φτάνουν στο σημείο να κάνουν πλάκα αυθαδιάζοντας μάλιστα σε βάρος της δημόσιας υγείας!
Το μοναδικό πόσιμο νερό μας δεν το διαπραγματευόμαστε. Αν πάλι επιμείνετε ότι δεν διατρέχουμε κίνδυνο, παρακαλούμε να μας το κοινοποιήσετε δημόσια και ενυπόγραφα.
Δεν είναι η πρώτη φορά όπου ο παράνομος δρόμος πάνω από τη Σπηλιά φέρνει σε κίνδυνο το πόσιμο νερό του χωριού. Πριν μερικά χρόνια θυμόσαστε οι περισσότεροι το θέμα που είχε προκύψει με παράνομες γεωτρήσεις στην ίδια περιοχή και τις συζητήσεις που έγιναν για το θέμα δημόσια στο χωριό ενώ κάποιοι απεγνωσμένα προσπάθησαν να το αποσιωπήσουν.
Απ' ότι φαίνεται όλοι αυτοί οι χωματόδρομοι που ανοίχτηκαν τα προηγούμενα χρόνια στο νησί έχουν γίνει η χαρά για το κάθε παράνομο που έχει να ξεφορτωθεί μπάζα και απόβλητα ή να κάνει ανενόχλητος ότι παρανομία θελήσει. Στην προκειμένη περίπτωση όμως διακυβεύεται το πόσιμο νερό του χωριού. Αν αρέσκονται από το Δήμο ακόμη(!) να πετάνε δεξιά και αριστερά απόβλητα ή σκουπίδια σε«ημιάγνωστους» χωματόδρομους ας το κάνουν. Επιβεβαιώνεται με τον χειρότερο τρόπο ότι οι τοπικές κοινωνίες είναι ανίκανες από το φόβο και δεν μπορούν να αντιδράσουν.
Όλα τα πράγματα όμως έχουν και κάποια όρια. Οι υπεύθυνοι τα ξεπέρασαν προ πολλού και σήμερα φτάνουν στο σημείο να κάνουν πλάκα αυθαδιάζοντας μάλιστα σε βάρος της δημόσιας υγείας!
Το μοναδικό πόσιμο νερό μας δεν το διαπραγματευόμαστε. Αν πάλι επιμείνετε ότι δεν διατρέχουμε κίνδυνο, παρακαλούμε να μας το κοινοποιήσετε δημόσια και ενυπόγραφα.
03 Νοεμβρίου 2011
Ανασκόπηση Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου
Ο Σεπτέμβριος μπαίνει πάντα βιαστικός και λίγο μελαγχολικός αφήνοντας πίσω το πολύβουο γεμάτο Καλοκαίρι. Οι αγροτικές δραστηριότητες αυξάνονται αυτό το καιρό ιδιαίτερα με τους καθαρισμούς των χωραφιών απο τις περσινές αγγιναριές. Μερικά απογεύματα, όταν ο καιρός το επιτρέπει, μια στήλη καπνού ανεβαίνει προς τον ουρανό από μια στοίβα ξερά χόρτα και καλάμια.Σταφύλια, πάτημα, μούστος, στροφιλιά, απόσταγμα, πετιμέζι, ρακή, ο ευλογημένος επαναλαμβανόμενος κύκλος.
Και να ο Οκτώβρης ν' ακολουθεί. Οι πρώτες βροχές έρχονται κατόπιν έντονης προσμονής από όλους μας Το ρείκι ανοίγει, κοκκινίζει τα βουνά, ελιές, ξύλα για το σπίτι και άλλες ετοιμασίες για το χειμώνα. Πριν μπει ο Νοέμβρης με τα «μνημόσυνα των ψυχών» όλα είναι έτοιμα! Ο κρύος καιρός πιά είναι ότι πρέπει για να αρχίζουν τα χοιροσφάγια που διαδέχονται τις δραστηριότητες της γης.
Και να ο Οκτώβρης ν' ακολουθεί. Οι πρώτες βροχές έρχονται κατόπιν έντονης προσμονής από όλους μας Το ρείκι ανοίγει, κοκκινίζει τα βουνά, ελιές, ξύλα για το σπίτι και άλλες ετοιμασίες για το χειμώνα. Πριν μπει ο Νοέμβρης με τα «μνημόσυνα των ψυχών» όλα είναι έτοιμα! Ο κρύος καιρός πιά είναι ότι πρέπει για να αρχίζουν τα χοιροσφάγια που διαδέχονται τις δραστηριότητες της γης.
Και μέσα σε ένα κύκλο που κλείνει τον χρόνο, οι κοινότητες βρίσκουν την ευκαιρία να συνάζονται και να απολαμβάνουν μικρές στιγμές. Το πανηγύρι της Λουριανής στις 8 Σεπτεμβρίου, το πανηγύρι στο ξωκλήσι της Παναγίας στην Περάστρα για την γενέθλιο της θεοτόκου το οποίο επίσης γιορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου και το πανηγύρι των Αγίων Αναργύρων στις 26 του ίδιου μήνα, φέρνουν τον κόσμο και πάλι στις γύρω περιφέρειες του χωριού και ιδιαίτερα στο τρίτο, σε μια αυλή που βλέπει όλο σχεδόν το χωριό.
Κάθε αγροτική δραστηριότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του τόπου.Φέτος μάλιστα με πρωτοβουλία της περιφέρειας στα πλαίσια του φεστιβάλ του δήμου Τήνου οργανώθηκε στο χωριό μας εκδήλωση με θέμα: "ο γεωργός και η καλλιέργεια της γης" στην οποία ομιλητές ήταν ο λαογράφος κ.κ.Αλέκος Φλωράκης και οι γεωπόνοι της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου κ. κ. Γ. Παγανέλης και Ι. Ασπρόμουγγος οι οποίοι ανέπτυξαν αντίστοιχα τα θέματα: "Η γεωργία του χτες και του αύριο στην Τήνο. Ζητήματα και προοπτικές" και"Μελετώντας την τηνιακή γεωργία".
Κάθε αγροτική δραστηριότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του τόπου.Φέτος μάλιστα με πρωτοβουλία της περιφέρειας στα πλαίσια του φεστιβάλ του δήμου Τήνου οργανώθηκε στο χωριό μας εκδήλωση με θέμα: "ο γεωργός και η καλλιέργεια της γης" στην οποία ομιλητές ήταν ο λαογράφος κ.κ.Αλέκος Φλωράκης και οι γεωπόνοι της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου κ. κ. Γ. Παγανέλης και Ι. Ασπρόμουγγος οι οποίοι ανέπτυξαν αντίστοιχα τα θέματα: "Η γεωργία του χτες και του αύριο στην Τήνο. Ζητήματα και προοπτικές" και"Μελετώντας την τηνιακή γεωργία".
Μαζί με τα άλλα στο χωριό εορτάστηκε με την καθιερωμένη δοξολογία και η επέτειος από την έναρξη του Ελληνο-ιταλικού πολέμου το 1940 και το «Όχι» του λαού στις απαιτήσεις του φασισμού. (Περίεργες συμπτώσεις, αντίστοιχες μέρες.) Στη κώμη το απόγευμα της 27 Οκτωβρίου τελέστηκε η δοξολογία στον ενοριακό ναό και ακολούθησε παρέλαση από τα παιδιά του Κ.Δ.Α.Π. (Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών το οποίο λειτουργεί
στο πρώην δημοτικό σχολείο του χωριού μας.) η παρέλαση έφτασε στο προαύλιο του σχολείου. Στο μνημείο των ηρώων μας που θυσίασαν τη ζωή τους για τη πατρίδα μας ακολούθησε κατάθεση στεφάνων. Την επομένη πραγματοποιήθηκε η παρέλαση των μαθητών στη χώρα. Όπως και σε όλη την Ελλάδα υπήρξε και στη Τήνο σχετική διαμαρτυρία από μέρους πολιτών που ανάρτησαν πανό απέναντι από την εξέδρα των επισήμων με σύνθημα: Όχι στη νέα κατοχή – Αντισταθείτε.
Το Σάββατο που μας πέρασε, ο σύλλογος κάλεσε και φέτος όλο το χωριό στην αίθουσα για
το καθιερωμένο «τσάι» που πλέον έχει και μεγάλη συμμετοχή. Κατά την διάρκεια του ο πρόεδρος έκανε ένα μικρό απολογισμό για της εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία τους προηγούμενους μήνες, και
συζητήθηκε λίγο πιο εκτεταμένα το θέμα για την επισκευή του φούρνου της Ντολορόζας.
Πατήστε πάνω στους συνδέσμους για να δείτε φωτογραφίες και βιντεο!
στο πρώην δημοτικό σχολείο του χωριού μας.) η παρέλαση έφτασε στο προαύλιο του σχολείου. Στο μνημείο των ηρώων μας που θυσίασαν τη ζωή τους για τη πατρίδα μας ακολούθησε κατάθεση στεφάνων. Την επομένη πραγματοποιήθηκε η παρέλαση των μαθητών στη χώρα. Όπως και σε όλη την Ελλάδα υπήρξε και στη Τήνο σχετική διαμαρτυρία από μέρους πολιτών που ανάρτησαν πανό απέναντι από την εξέδρα των επισήμων με σύνθημα: Όχι στη νέα κατοχή – Αντισταθείτε.
Το Σάββατο που μας πέρασε, ο σύλλογος κάλεσε και φέτος όλο το χωριό στην αίθουσα για
το καθιερωμένο «τσάι» που πλέον έχει και μεγάλη συμμετοχή. Κατά την διάρκεια του ο πρόεδρος έκανε ένα μικρό απολογισμό για της εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία τους προηγούμενους μήνες, και
συζητήθηκε λίγο πιο εκτεταμένα το θέμα για την επισκευή του φούρνου της Ντολορόζας.
Πατήστε πάνω στους συνδέσμους για να δείτε φωτογραφίες και βιντεο!
13 Οκτωβρίου 2011
Είναι πολύ δύσκολο να γράψουμε αυτό το καιρό θέματα από το χωριό όταν γύρω μας διεξάγεται ένας ανηλεής πόλεμος παραπληροφόρησης από τα καθεστωτικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Η ιδιότυπη χούντα που μας επιβάλλεται καθημερινά είτε από την τηλεόραση, είτε δια της βίας με τους ρουφιάνους των ΜΑΤ μέσω του ξυλοδαρμού και των χημικών στις διαδηλώσεις που καθημερινά κατακλύζουν το κέντρο της Αθηνάς, έχουν καταφέρει να σπείρουν στο κόσμο το φόβο και τη σύγχυση.
Είναι δύσκολο μέσα σε τέτοιες συνθήκες όπου οι φίλοι μας ή ο γείτονας ή ο γονιός μας μένει άνεργος τρομοκρατημένος αλλά και συχνά ηθικά ταπεινωμένος, μπροστά σε ένα αβέβαιο μέλλον, εμείς να γράφουμε για τις ομορφιές του τόπου μας.
Ναι πρέπει να κάνουμε και εμείς την αυτοκριτική μας. Ασφαλώς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα αφήσουμε τους βολευτές μας, την κυβέρνηση και όλο αυτό το συρφετό των συμφερόντων που εκπροσωπούν εναντίων του λαού
αναπάντητο. Δεν είναι ηλίθιοι είναι προδότες.
Απογοητευμένοι από αυτή την άθλια φασιστική κατάσταση, προς το παρόν θα υπολειτουργούμε την ιστοσελίδα καθώς επιθυμούμε να αφιερώνουμε το χρόνο μας και τη διάθεσή μας μαζί με χιλιάδες συμπολίτες μας που νικήσανε το φόβο και τη ντροπή και επιτέλους ξεσηκώνονται από το καναπέ.
Ας επιστρέψουμε το φόβο που μας σκέπασε στους προδότες. Το παραπάνω κομμάτι το αφιερώνουμε σε όλους εσάς.
Είναι δύσκολο μέσα σε τέτοιες συνθήκες όπου οι φίλοι μας ή ο γείτονας ή ο γονιός μας μένει άνεργος τρομοκρατημένος αλλά και συχνά ηθικά ταπεινωμένος, μπροστά σε ένα αβέβαιο μέλλον, εμείς να γράφουμε για τις ομορφιές του τόπου μας.
Ναι πρέπει να κάνουμε και εμείς την αυτοκριτική μας. Ασφαλώς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα αφήσουμε τους βολευτές μας, την κυβέρνηση και όλο αυτό το συρφετό των συμφερόντων που εκπροσωπούν εναντίων του λαού
αναπάντητο. Δεν είναι ηλίθιοι είναι προδότες.
Απογοητευμένοι από αυτή την άθλια φασιστική κατάσταση, προς το παρόν θα υπολειτουργούμε την ιστοσελίδα καθώς επιθυμούμε να αφιερώνουμε το χρόνο μας και τη διάθεσή μας μαζί με χιλιάδες συμπολίτες μας που νικήσανε το φόβο και τη ντροπή και επιτέλους ξεσηκώνονται από το καναπέ.
Ας επιστρέψουμε το φόβο που μας σκέπασε στους προδότες. Το παραπάνω κομμάτι το αφιερώνουμε σε όλους εσάς.
14 Σεπτεμβρίου 2011
ΠΕΖΟΠΟΡΙΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Φέτος τον Αύγουστου πραγματοποιήθηκαν δύο όμορφες
πεζοπορίες στην Τήνο από παρέες του χωριού μας αλλά και από άλλα χωριά μαζί και με μερικά άτομα από την ιστοσελίδα μας. Παρ’όλη τη ζέστη του Αυγούστου δόθηκε η ευκαιρία τελικά στις παρέες να περπατήσουμε και να εξερευνήσουμε άγνωστα
μονοπάτια στην υποτιθέμενη "γνωστή" Τήνο.
Η πρώτη πεζοπορία είχε ως διαδρομή
Χώρα-Σμπεράδος-Τριπόταμος-τυροκομείο-Χώρα συνολικής απόστασης 9χλμ περίπου. Η αφετηρία έγινε από τον περιφερειακό της Χώρας κοντά στο μπαρ Κάκτος. Το μονοπάτι περνούσε ακριβώς δίπλα στο φράγμα της Βακέτας και συνέχιζε ανηφορικά παράλληλα
με την καταπράσινη ρεματιά. Η πεζοπορία συνεχίστηκε μέσα από το χωριό Σμπεράδο και μέσα από το χωριό Τριπόταμο κατευθυνόμενοι προς το τυροκομείο όπου εκεί πήραμε τον παλιό κεντρικό δρόμο προς την χώρα και περνώντας από την αρχαία Πόλες καταλήξαμε πίσω από την Παναγία. Μια αρκετά όμορφη διαδρομή αν και σε μερικά σημεία χανόταν το μονοπάτι.
πεζοπορίες στην Τήνο από παρέες του χωριού μας αλλά και από άλλα χωριά μαζί και με μερικά άτομα από την ιστοσελίδα μας. Παρ’όλη τη ζέστη του Αυγούστου δόθηκε η ευκαιρία τελικά στις παρέες να περπατήσουμε και να εξερευνήσουμε άγνωστα
μονοπάτια στην υποτιθέμενη "γνωστή" Τήνο.
Η πρώτη πεζοπορία είχε ως διαδρομή
Χώρα-Σμπεράδος-Τριπόταμος-τυροκομείο-Χώρα συνολικής απόστασης 9χλμ περίπου. Η αφετηρία έγινε από τον περιφερειακό της Χώρας κοντά στο μπαρ Κάκτος. Το μονοπάτι περνούσε ακριβώς δίπλα στο φράγμα της Βακέτας και συνέχιζε ανηφορικά παράλληλα
με την καταπράσινη ρεματιά. Η πεζοπορία συνεχίστηκε μέσα από το χωριό Σμπεράδο και μέσα από το χωριό Τριπόταμο κατευθυνόμενοι προς το τυροκομείο όπου εκεί πήραμε τον παλιό κεντρικό δρόμο προς την χώρα και περνώντας από την αρχαία Πόλες καταλήξαμε πίσω από την Παναγία. Μια αρκετά όμορφη διαδρομή αν και σε μερικά σημεία χανόταν το μονοπάτι.
Η δεύτερη πεζοπορία έγινε στον Τσικνιά. Αν μη τι άλλο θέλαμε για μια φορά να περπατήσουμε στο ψηλότερο κομμάτι του νησιού μας μιας και κανένας μας δεν τον είχε ξαναπερπατήσει. Ξεκινώντας το μονοπάτι φτάσαμε στον προφήτη Ηλία όπου η θέα ήταν φανταστική. Με απόλυτη θέα και προς τους 4 οριζοντες εκτός από την πλήρη εικόνα του νησιού που είχαμε, μπορούσες να δεις την Μύκονο, την Πάρο, την Νάξο, την Δήλο, την Ρήνεια,την Σύρο, την Άνδρο και την Γυάρο ταυτόχρονα. Μοναδική εμπειρία! Στη συνέχεια περπατώντας την κακοτράχαλη κορυφογραμμή του Τσικνιά κατευθυνθήκαμε προς Λειβάδα. Όμως και πλησιάζοντας αρκετά προς την παραλία έπειτα από 3 ώρες δρόμο,άρχισε να νυχτώνει όπου και αναγκαστήκαμε να κατέβουμε την πλαγιά του βουνού ώστε να βρεθούμε στον κεντρικό δρόμο προς Λειβάδα. Το τέλος της πεζοπορίας έληξε με βραδινό φαγητό στην Στενή συζητώντας για τις περιπέτειες μας στον βουνό ενώ για επιδόρπιο μαζευτήκαμε όλοι εξαντλημένοι στην αυλή του σπιτιού του Γιάννη για καρπούζι. Από εκείνα τα ντόπια τα καλά!
Εκτός από τις πεζοπορίες η Τήνος ενδείκνυται και για
άλλου είδους ασχολίες για τους λάτρεις της φύσης κάνοντας το νησί αυτό ελκυστικό. Όπως το surf και η
αναρρίχηση. Μέσα στον αύγουστο αναρριχητές εθεάθησαν να σκαρφαλώνουν στον επιβλητικό βράχο του Εξωμβούργου παρ΄όλη τη ζέστη. Μάρτυρας η αρχαιολόγος κα Νότα Κούρου η οποία βρισκόταν στο αρχαιολογικό χώρο του Εξωμβούργου και η οποία τους φωτογράφισε "εν ώρα δράσης". Οι φωτογραφίες αυτές βρέθηκαν στα χέρια μας μέσω αναγνώστη μας που του έδωσε η κα Κούρου για τις οποίες ευχαριστούμε πολύ και τους δύο. Σκηνικό αντιθέσεων εκείνη την μέρα το Εξώμβουργο από τη μία να γίνονται αρχαιολογικές έρευνες στους πρόποδες για το παρελθόν του και από την άλλη λίγο πιο πάνω και πάνω στο βράχο χομπίστες να σκαρφαλώνουν για ευχαρίστηση δίνοντας μια άλλη έκφανση στην σύγχρονη χρησιμότητα του βουνού.
Πατήστε πάνω στους συνδέσμους για να δείτε φωτογραφίες!
άλλου είδους ασχολίες για τους λάτρεις της φύσης κάνοντας το νησί αυτό ελκυστικό. Όπως το surf και η
αναρρίχηση. Μέσα στον αύγουστο αναρριχητές εθεάθησαν να σκαρφαλώνουν στον επιβλητικό βράχο του Εξωμβούργου παρ΄όλη τη ζέστη. Μάρτυρας η αρχαιολόγος κα Νότα Κούρου η οποία βρισκόταν στο αρχαιολογικό χώρο του Εξωμβούργου και η οποία τους φωτογράφισε "εν ώρα δράσης". Οι φωτογραφίες αυτές βρέθηκαν στα χέρια μας μέσω αναγνώστη μας που του έδωσε η κα Κούρου για τις οποίες ευχαριστούμε πολύ και τους δύο. Σκηνικό αντιθέσεων εκείνη την μέρα το Εξώμβουργο από τη μία να γίνονται αρχαιολογικές έρευνες στους πρόποδες για το παρελθόν του και από την άλλη λίγο πιο πάνω και πάνω στο βράχο χομπίστες να σκαρφαλώνουν για ευχαρίστηση δίνοντας μια άλλη έκφανση στην σύγχρονη χρησιμότητα του βουνού.
Πατήστε πάνω στους συνδέσμους για να δείτε φωτογραφίες!
07 Σεπτεμβρίου 2011
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΕΜΑΤΟ!
Αύγουστος ήταν και πέρασε!
Ο μήνας που το χωριό έχει τον περισσότερο, από κάθε άλλη περίοδο του χρόνου, κόσμο. Για όσους ζουν στο χωριό, ο Αύγουστος θυμίζει τις παλιές εποχές. Δεν σταματά η ζωή με το τέλος του. Ο χρόνος έχει πολλά περισσότερα από τις εκδηλώσεις του Αυγούστου! Για όσους έρχονται ολιγοήμερες διακοπές ή για να μείνουν λίγο παραπάνω τους θερινούς μήνες, αυτός ο μήνας είναι για να ζήσουν τις στιγμές του χωριού: Οι πιο μεγάλοι δεν σταματούν να δραστηριοποιούνται στις Αυγουστιάτικες δουλειές της υπαίθρου. Τρύγος μέλι και σταφύλι, μερικά αυλάκια
"έψιμες" ντομάτες και καρπούζια, κλαδέματα, βάψιμο στα σπίτια…
Αυτές οι στιγμές, που ζει ο καθένας στο σπίτι του ή στην γειτονιά του, είναι δύσκολο να μαζευτούν σε ένα θέμα. Όμως όσα ζήσαμε όλοι μαζί σαν κοινότητα στις εκδηλώσεις του χωριού, είναι μαζεμένα εδώ για να δουν όσοι έλειψαν ή να ξαναγελάσουν όσοι ήταν παρόντες.
Η θάλασσα δίπλα την απολαύσαμε κυρίως με μελτέμι αλλά και μια – δυο μέρες άπνoιας!
Η πρώτη «μάζωξη» έγινε από το σύλλογο των χωριών μας, με την ανασκόπηση στην ιστορική διαδρομή του συλλόγου και την συμβολική βράβευση μερικών μελλών του που στάθηκαν κοντά στο χωριό όλα αυτά τα χρόνια. Παραδοσιακό κέρασμα παστέλι, ξεροτήγανο και ρακί ακολούθησαν σε ένα γεμάτο Πλάτανο που
θυμήθηκε την δραστηριότητα του συλλόγου! Το κέρασμα που προσφέρθηκε, προετοιμάστηκε από τις νοικοκυρές που είναι πάντα κοντά όταν χρειάζεται.
Νωρίτερα την ίδια εβδομάδα στην Κώμη έγινε η ομολογία πίστεως με την παρουσία μιας ομάδας νέων που έφευγε για προσκυνηματικό ταξίδι στην Ισπανία.
Ο μήνας που το χωριό έχει τον περισσότερο, από κάθε άλλη περίοδο του χρόνου, κόσμο. Για όσους ζουν στο χωριό, ο Αύγουστος θυμίζει τις παλιές εποχές. Δεν σταματά η ζωή με το τέλος του. Ο χρόνος έχει πολλά περισσότερα από τις εκδηλώσεις του Αυγούστου! Για όσους έρχονται ολιγοήμερες διακοπές ή για να μείνουν λίγο παραπάνω τους θερινούς μήνες, αυτός ο μήνας είναι για να ζήσουν τις στιγμές του χωριού: Οι πιο μεγάλοι δεν σταματούν να δραστηριοποιούνται στις Αυγουστιάτικες δουλειές της υπαίθρου. Τρύγος μέλι και σταφύλι, μερικά αυλάκια
"έψιμες" ντομάτες και καρπούζια, κλαδέματα, βάψιμο στα σπίτια…
Αυτές οι στιγμές, που ζει ο καθένας στο σπίτι του ή στην γειτονιά του, είναι δύσκολο να μαζευτούν σε ένα θέμα. Όμως όσα ζήσαμε όλοι μαζί σαν κοινότητα στις εκδηλώσεις του χωριού, είναι μαζεμένα εδώ για να δουν όσοι έλειψαν ή να ξαναγελάσουν όσοι ήταν παρόντες.
Η θάλασσα δίπλα την απολαύσαμε κυρίως με μελτέμι αλλά και μια – δυο μέρες άπνoιας!
Η πρώτη «μάζωξη» έγινε από το σύλλογο των χωριών μας, με την ανασκόπηση στην ιστορική διαδρομή του συλλόγου και την συμβολική βράβευση μερικών μελλών του που στάθηκαν κοντά στο χωριό όλα αυτά τα χρόνια. Παραδοσιακό κέρασμα παστέλι, ξεροτήγανο και ρακί ακολούθησαν σε ένα γεμάτο Πλάτανο που
θυμήθηκε την δραστηριότητα του συλλόγου! Το κέρασμα που προσφέρθηκε, προετοιμάστηκε από τις νοικοκυρές που είναι πάντα κοντά όταν χρειάζεται.
Νωρίτερα την ίδια εβδομάδα στην Κώμη έγινε η ομολογία πίστεως με την παρουσία μιας ομάδας νέων που έφευγε για προσκυνηματικό ταξίδι στην Ισπανία.
Ακολούθησε η προβολή της ταινίας “Biloba” που μεγάλο μέρος της είχε γυριστεί στην Κώμη και την Κολυμπήθρα και με συμμετοχή πολλών συγχωριανών μας.Τα γυρίσματα είχαν γίνει τον προηγούμενο χρόνο και η ταινία προβλήθηκε το χειμώνα σε επιλεγμένες αίθουσες αποσπώντας θετικές κριτικές. Το καφενεδάκι στον Πλάτανο ξύπνησε μνήμες από τα παλιά, ενώ η απόλυτη σιωπή στο τέλος της ταινίας,όταν και λόγω προβλήματος χάθηκε ο ήχος, επιβεβαίωνε την προσήλωση του κοινού. Πέρα του αναμενόμενου η παρουσία του κόσμου που γέμισε τις καρέκλες και όχι μόνο. Το κέρασμα μπορεί να μην έφτασε αλλά η ανταπόκριση θα αποτελέσει οδηγία για το μέλλον!
Τα πανηγύρια στην Παναγίτσα στην Περάστρα και στον Άγιο Ρόκκο στην Κάτω Κώμη έγιναν με μεγάλη συμμετοχή.
Το Πανηγύρι του Άη Γιάννη ήταν σαν αποκορύφωμα του καλοκαιριού που μαζί με το Πανηγύρι στην Κάτω Κώμη που θα ακολουθήσει κλείνουν με ένα επίσημο τρόπο το Καλοκαίρι. Την παραμονή τελέστηκε ο εσπερινός ενώ την επομένη η Θεία Λειτουργία (σύντομα φωτογραφίες). Ακολούθησε το παραδοσιακό ρακάκι κάτω από το βροχερό ουρανό υπό την προστασία του Πλατάνου (σύντομα φωτογραφίες)!
Ο καιρός από το απόγευμα έδειξε ότι δεν θα παραμείνει βροχερός. Το βράδυ μάλιστα ο αέρας έπεσε για πρώτη φορά μετά από πολλές μέρες προϊδεάζοντας για μια μαγευτική βραδιά. Για την επιτυχία του χορού πιο καλά να
μην γράψουμε περισσότερα,κυρίως γιατί η μεγάλη επιτυχία εστιάζεται στην συμμετοχή του κόσμου πριν και μετά της εκδήλωσης: Στην προετοιμασία και στο συμμάζεμα! Όλο το χωριό σχεδόν βοήθησε με αποτέλεσμα η κούραση να μοιραστεί σε περισσότερο κόσμο.
Σπιτικό φαγητό, χορός και τραγούδι σε μια βραδιά στον Πλάτανο που όλοι θα θέλαμε και πάλι να βλέπουμε με κίνηση ακόμη και χωρίς εκδηλώσεις, σε ένα καφενεδάκι, σαν και αυτό της Biloba!!!
Πατήστε πάνω στους συνδέσμους για να δείτε φωτογραφίες!
For the Italian friends: please follow the links for the pictures!
Τα πανηγύρια στην Παναγίτσα στην Περάστρα και στον Άγιο Ρόκκο στην Κάτω Κώμη έγιναν με μεγάλη συμμετοχή.
Το Πανηγύρι του Άη Γιάννη ήταν σαν αποκορύφωμα του καλοκαιριού που μαζί με το Πανηγύρι στην Κάτω Κώμη που θα ακολουθήσει κλείνουν με ένα επίσημο τρόπο το Καλοκαίρι. Την παραμονή τελέστηκε ο εσπερινός ενώ την επομένη η Θεία Λειτουργία (σύντομα φωτογραφίες). Ακολούθησε το παραδοσιακό ρακάκι κάτω από το βροχερό ουρανό υπό την προστασία του Πλατάνου (σύντομα φωτογραφίες)!
Ο καιρός από το απόγευμα έδειξε ότι δεν θα παραμείνει βροχερός. Το βράδυ μάλιστα ο αέρας έπεσε για πρώτη φορά μετά από πολλές μέρες προϊδεάζοντας για μια μαγευτική βραδιά. Για την επιτυχία του χορού πιο καλά να
μην γράψουμε περισσότερα,κυρίως γιατί η μεγάλη επιτυχία εστιάζεται στην συμμετοχή του κόσμου πριν και μετά της εκδήλωσης: Στην προετοιμασία και στο συμμάζεμα! Όλο το χωριό σχεδόν βοήθησε με αποτέλεσμα η κούραση να μοιραστεί σε περισσότερο κόσμο.
Σπιτικό φαγητό, χορός και τραγούδι σε μια βραδιά στον Πλάτανο που όλοι θα θέλαμε και πάλι να βλέπουμε με κίνηση ακόμη και χωρίς εκδηλώσεις, σε ένα καφενεδάκι, σαν και αυτό της Biloba!!!
Πατήστε πάνω στους συνδέσμους για να δείτε φωτογραφίες!
For the Italian friends: please follow the links for the pictures!
31 Ιουλίου 2011
ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΡΑΣΤΡΑ
Μια μοναδικά αυθεντική βραδιά περάσαμε όσοι παρευρεθήκαμε στο γλέντι που διοργάνωσε ο Σύλλογος του χωριού μας στην Περάστρα τη περασμένη Παρασκευή 29 Ιουλίου. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αν σκεφτεί κανείς ότι τελευταία φορά γλέντι στην όμορφη Περάστρα έγινε περίπου πριν 40 με 45 χρόνια, από τότε δηλαδή που έκλεισε και το τελευταίο από τα πολλά καφενεία.
Η εικόνα που αντίκριζε κανείς φτάνοντας, τόσο από την ομορφιά της καταπράσινης λαγκαδιάς όσο και από τις ετοιμασίες που έκανε όλο το χωριό ενωμένο, ήταν κάτι το μοναδικό. Ο ήχος από τα νερά που τρέχουν στη λαγκαδιά της Περάστρας, οι δροσοστόλιστες σταβαριές μαζί με τις κατάμεστες από λουλούδια πικροδάφνες που χαρακτηρίζουν το περιβάλλοντα χώρο έδιναν αυτό τον ιδιαίτερο και ρομαντικό τόνο που κάνει το μέρος μοναδικό.
Τα φρεσκοβαμμένα με ασβέστη σοκάκια που διακλαδώνονται και ενώνονται όλα μαζί στη μικρή πλατεία μπροστά από τη πηγή του χωριού ήταν ο χώρος, όπου στολισμένα τραπέζια με φαναράκια έδιναν μια παραμυθένια και ρομαντική ατμόσφαιρα. Η ατμόσφαιρα έκανε τους παλιότερους να θυμούνται, αλλά και όλους τους επισκέπτες να θαυμάζουν το μεράκι και την ιδιαίτερη φροντίδα με την οποία στήθηκε όλο αυτό το σκηνικό. Πέρα όμως από το εξαιρετικό περιβάλλον και τις ετοιμασίες που έγιναν ώστε να το απολαύσει όσο το δυνατόν περισσότερο ο κόσμος, η μεγάλη πραγματικά έκπληξη ήταν το φαγητό: Ντόπιοι μεζέδες που ετοιμάσθηκαν όλοι ανεξαιρέτως σε σπίτια από νοικοκυρές της Κώμης και της Περάστρας με τη παραδοσιακή μπομπότα (ή "πατιτού"), τους μαραθοκεφτέδες και άλλα πολλά που ενθουσίασαν όλους τους παρευρισκομένους και ακόμα περισσότερο τους μη Τηνιακούς που επέλεξαν να παρευρεθούν στο παραδοσιακό γλέντι και γεύτηκαν αυτές τις αυθεντικές γεύσεις σαν να μην ήταν σε κάποιο χορό, αλλα προσκαλεσμένοι σε σπίτι του χωριού!
Μια ακόμα έκπληξη ήταν και η παρουσία ομάδας χορευτικού που χόρεψαν παλιούς παραδοσιακούς χορούς αποσπώντας από όλους τους παρευρισκομένους ενθουσιώδη χειροκροτήματα.
Η μικρή πλατεία μπροστά από τη πηγή δεν άδειαζε από τον κόσμο που χόρεψε νησιώτικους ρυθμούς αλλά και πιο αργά που έσβησαν τα φώτα και άρχισαν οι πιο ερωτικοί χοροί υπό το φως των κεριών.
Επιτυχία της εκδήλωσης ήταν πάνω απ’ όλα η ευχαρίστηση στα πρόσωπα όλων όσων παρευρέθηκαν και απόλαυσαν σε ένα άνετο και φιλικό χώρο την τόσο ιδιαίτερη βραδιά άλλα και η πρωτοφανή συμμετοχή βοήθειας προς το Σύλλογο τόσο από τη Περάστρα όσο και από τη Κώμη. Όσων δηλαδή εκδήλωσαν την αγάπη τους για το χωριό όχι με λόγια αλλά με πράξεις και πολύ μεράκι.
(Τα έσοδα από το χορό θα διατεθούν εξ' ολοκλήρου από το Σύλλογο για σοβαρές επισκευές που χρειάζεται ο ναός του Αγ. Γεωργίου στη Περάστρα.)
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε πάνω στους συνδέσμους μέσα στο κείμενο.
Η εικόνα που αντίκριζε κανείς φτάνοντας, τόσο από την ομορφιά της καταπράσινης λαγκαδιάς όσο και από τις ετοιμασίες που έκανε όλο το χωριό ενωμένο, ήταν κάτι το μοναδικό. Ο ήχος από τα νερά που τρέχουν στη λαγκαδιά της Περάστρας, οι δροσοστόλιστες σταβαριές μαζί με τις κατάμεστες από λουλούδια πικροδάφνες που χαρακτηρίζουν το περιβάλλοντα χώρο έδιναν αυτό τον ιδιαίτερο και ρομαντικό τόνο που κάνει το μέρος μοναδικό.
Τα φρεσκοβαμμένα με ασβέστη σοκάκια που διακλαδώνονται και ενώνονται όλα μαζί στη μικρή πλατεία μπροστά από τη πηγή του χωριού ήταν ο χώρος, όπου στολισμένα τραπέζια με φαναράκια έδιναν μια παραμυθένια και ρομαντική ατμόσφαιρα. Η ατμόσφαιρα έκανε τους παλιότερους να θυμούνται, αλλά και όλους τους επισκέπτες να θαυμάζουν το μεράκι και την ιδιαίτερη φροντίδα με την οποία στήθηκε όλο αυτό το σκηνικό. Πέρα όμως από το εξαιρετικό περιβάλλον και τις ετοιμασίες που έγιναν ώστε να το απολαύσει όσο το δυνατόν περισσότερο ο κόσμος, η μεγάλη πραγματικά έκπληξη ήταν το φαγητό: Ντόπιοι μεζέδες που ετοιμάσθηκαν όλοι ανεξαιρέτως σε σπίτια από νοικοκυρές της Κώμης και της Περάστρας με τη παραδοσιακή μπομπότα (ή "πατιτού"), τους μαραθοκεφτέδες και άλλα πολλά που ενθουσίασαν όλους τους παρευρισκομένους και ακόμα περισσότερο τους μη Τηνιακούς που επέλεξαν να παρευρεθούν στο παραδοσιακό γλέντι και γεύτηκαν αυτές τις αυθεντικές γεύσεις σαν να μην ήταν σε κάποιο χορό, αλλα προσκαλεσμένοι σε σπίτι του χωριού!
Μια ακόμα έκπληξη ήταν και η παρουσία ομάδας χορευτικού που χόρεψαν παλιούς παραδοσιακούς χορούς αποσπώντας από όλους τους παρευρισκομένους ενθουσιώδη χειροκροτήματα.
Η μικρή πλατεία μπροστά από τη πηγή δεν άδειαζε από τον κόσμο που χόρεψε νησιώτικους ρυθμούς αλλά και πιο αργά που έσβησαν τα φώτα και άρχισαν οι πιο ερωτικοί χοροί υπό το φως των κεριών.
Επιτυχία της εκδήλωσης ήταν πάνω απ’ όλα η ευχαρίστηση στα πρόσωπα όλων όσων παρευρέθηκαν και απόλαυσαν σε ένα άνετο και φιλικό χώρο την τόσο ιδιαίτερη βραδιά άλλα και η πρωτοφανή συμμετοχή βοήθειας προς το Σύλλογο τόσο από τη Περάστρα όσο και από τη Κώμη. Όσων δηλαδή εκδήλωσαν την αγάπη τους για το χωριό όχι με λόγια αλλά με πράξεις και πολύ μεράκι.
(Τα έσοδα από το χορό θα διατεθούν εξ' ολοκλήρου από το Σύλλογο για σοβαρές επισκευές που χρειάζεται ο ναός του Αγ. Γεωργίου στη Περάστρα.)
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε πάνω στους συνδέσμους μέσα στο κείμενο.
31 Ιουλίου 2011
ΝΕΑ ΚΑΤΑΜΕΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
Ο Ιούλιος τελειώνει αφήνοντας την θέση του στον Αύγουστο της μεγάλης κίνησης. Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές σταδιακά τερματίζουν ενώ τα περισσότερα εισιτήρια έχουν πια κλείσει. Αντίστροφα από τον χειμώνα, οι εικόνες της άδειας μεγαλούπολης και της γεμάτης κίνησης επαρχίας γίνονται καθημερινότητα. Οι εκδηλώσεις της τελευταίας εβδομάδας του μήνα από τον τόπο μας μπορεί να είναι εισαγωγή πριν τις διακοπές από εκεί που το ημερολόγιο τρέχει σε κύκλο για πολλούς χειμώνες και πολλά καλοκαίρια.
Την προηγούμενη Τετάρτη, στην Κάτω Κώμη εορτάστηκε η Αγία Άννα στο μικρό γραφικό εκκλησάκι που βρίσκεται πάνω στον κεντρικό δρόμο. Απόγευμα Ιούλη με ζεστό καιρό και καταλαγιασμένο αέρα.
Είχε προηγηθεί η μερική ανακαίνισή του, εθελοντικά από συγχωριανούς μας. Στο χωριό ακόμη, την συνεισφορά στο σύνολο με κάθε μέσο που ο καθένας αντιλαμβάνεται και κυρίως με προσωπικό κόπο, δεν την έχουν ξεχάσει και αυτό διαφοροποιεί τις παλιές κοινότητες από την σύγχρονη κοινωνία.
Το εκκλησάκι ξύστηκε και βάφτηκε επιμελώς με ακρυλικό από τον Ιωσήφ, τον Αντώνη, τον Γιακουμή και τον Μανώλη. Τα έξοδα για τα υλικά καλύφθηκαν από δωρεά. Τις ίδιες μέρες στο κέντρο του χωριού η Ρόζα καθάριζε τα ξερόχορτα από χωράφι δίπλα στον δρόμο. Αναμνήσεις από τα περασμένα χρόνια που ο κόσμος καθάριζε τους δρόμους και έτρεχε σε «αγγαρείες» για το δημόσιο ή στις ενορίες.
Μια μέρα πριν είχε εορταστεί στον Λάζαρο η εκεί αλλοτινή ενορία. Το εκκλησάκι σε «γαλλικό τεχνική» που ανακαινίστηκε ολοκληρωτικά περί τις αρχές του περασμένου αιώνα από τις μοναχές Ουρσουλίνες των Λουτρών και γιόρτασε μαζεύοντας κόσμος από την «γειτονιά».
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε πάνω στους συνδέσμους μέσα στο κείμενο.Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο της εορτής στον Λάζαρο είναι από παλαιότερες γιορτές.
Για να μπορέσουμε να ετοιμάσουμε αντίστοιχα θεματάκια με πιο πλούσιο φωτογραφικό υλικό μέσα στον Αύγουστο, περιμένουμε τις δικιές σας φωτογραφίες από την παραμονή σας στα χωριά και την παρουσία σας στις διάφορες εκδηλώσεις στην ηλεκτρονική διεύθυνση της ιστοσελίδας : info@komitinos.gr.
Την προηγούμενη Τετάρτη, στην Κάτω Κώμη εορτάστηκε η Αγία Άννα στο μικρό γραφικό εκκλησάκι που βρίσκεται πάνω στον κεντρικό δρόμο. Απόγευμα Ιούλη με ζεστό καιρό και καταλαγιασμένο αέρα.
Είχε προηγηθεί η μερική ανακαίνισή του, εθελοντικά από συγχωριανούς μας. Στο χωριό ακόμη, την συνεισφορά στο σύνολο με κάθε μέσο που ο καθένας αντιλαμβάνεται και κυρίως με προσωπικό κόπο, δεν την έχουν ξεχάσει και αυτό διαφοροποιεί τις παλιές κοινότητες από την σύγχρονη κοινωνία.
Το εκκλησάκι ξύστηκε και βάφτηκε επιμελώς με ακρυλικό από τον Ιωσήφ, τον Αντώνη, τον Γιακουμή και τον Μανώλη. Τα έξοδα για τα υλικά καλύφθηκαν από δωρεά. Τις ίδιες μέρες στο κέντρο του χωριού η Ρόζα καθάριζε τα ξερόχορτα από χωράφι δίπλα στον δρόμο. Αναμνήσεις από τα περασμένα χρόνια που ο κόσμος καθάριζε τους δρόμους και έτρεχε σε «αγγαρείες» για το δημόσιο ή στις ενορίες.
Μια μέρα πριν είχε εορταστεί στον Λάζαρο η εκεί αλλοτινή ενορία. Το εκκλησάκι σε «γαλλικό τεχνική» που ανακαινίστηκε ολοκληρωτικά περί τις αρχές του περασμένου αιώνα από τις μοναχές Ουρσουλίνες των Λουτρών και γιόρτασε μαζεύοντας κόσμος από την «γειτονιά».
Για να δείτε τις φωτογραφίες πατήστε πάνω στους συνδέσμους μέσα στο κείμενο.Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο της εορτής στον Λάζαρο είναι από παλαιότερες γιορτές.
Για να μπορέσουμε να ετοιμάσουμε αντίστοιχα θεματάκια με πιο πλούσιο φωτογραφικό υλικό μέσα στον Αύγουστο, περιμένουμε τις δικιές σας φωτογραφίες από την παραμονή σας στα χωριά και την παρουσία σας στις διάφορες εκδηλώσεις στην ηλεκτρονική διεύθυνση της ιστοσελίδας : info@komitinos.gr.
27 Ιουλίου 2011
Η ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΚΑΛΟΚΑΙΡΟΥ!
Πάντα ήταν ζεστή αυτή η ημέρα. Πάντα ανηφορίζοντας τον άλλοτε κεντρικό δρόμο, άκουγες τα τζιτζίκια να χαίρονται τον ήλιο. Ακόμη και ο δρόμος αναζητά την σκιά του κάτω από τις συκιές και τις βελανιδιές που ακουμπούν στα πλευρά του. Και μόνο όταν δώσει για λίγο ο βοριάς, οι καλαμιές κροταλίζουν έναν ήχο που τον δροσίζει.
Μέχρι την Περάστρα ο δρόμος έχει τα δέντρα του. Μόλις ο διαβάτης βγει από την προστασία των σταβαριών του όμως, αποκαλύπτεται ατόφιο χρυσάφι!
Τα πολύτιμα αυτού του τόπου, μαζί με το δροσερό της ρεματιάς γειτονάκι, σκόρπισαν το μυστήριο στα σκαλιά και στα πλατύσκαλα μιας σκάλας ψηλής σαν το βουνό και μαστορεμένης απ’τ’ ακροδάχτυλα και τις παλάμες χεριών που γίνηκαν ένα με την πέτρα. Ποιος χρόνος πήρε απ’ την ζωή του λαγκαδιού μόνο τους ανθρώπους και άφησε τα υπόλοιπα χωρίς μιλιά μα μ’ όλη την ψυχή τους;
Ο Λάζαρος είναι ένας τόπος με ψυχή: Εικόνες ανθρώπων και ζώων που ανεβοκατεβαίνουν φορτωμένοι. Νερά που κατεβαίνουν την λαγκαδιά. Περιστεριώνες απ’ όπου ξεχύνονται συννεφιές και αθάνατα! Ναι, αθάνατα που ορθώνονται προς το γαλάζιο όπως και ψυχή του.
Κι εκεί που η ψυχή ορθώνεται προς το γαλάζιο, ο άνθρωπος «βλέπει» θεό! Ένα άσπρο εκκλησάκι με λευκές κολώνες στην αυλή του. Μυστήριο που ψάχνοντας άσυλο ήρθε και κρύφτηκε στο πίσω μέρος μιας μεγάλης αυλής.
Και έψαχνε μια γιορτή που να γιορτάζει ακριβώς τότε: μετά το θέρος, τ’ αλωνίσματα και τ’ αλέσματα.Μια, στην
καρδιά του καλοκαιριού που τα τζιτζίκια να γίνονται ο ψάλτης και μια εικόνα απ’ την πόρτα στο πλάι να μαζεύει μαζί αγίους και αγγέλους στο χρυσό φόντο των αγριοσπαρμένων της σκάλας.
Για χρόνια ήταν αυτό το χρυσάφι που πλούτιζε τους ντόπιους θησαυρός. Ήλιος το πότιζε και χρόνος το μέστωνε. Μα ήρθαν άλλοι ήλιοι και άλλοι καιροί και ο χρυσός ξεχάστηκε σαν σε παλιό ορυχείο και περιμένει τα χέρια που θα γυρίσουν πάλι το χρόνο.
Μέχρι την Περάστρα ο δρόμος έχει τα δέντρα του. Μόλις ο διαβάτης βγει από την προστασία των σταβαριών του όμως, αποκαλύπτεται ατόφιο χρυσάφι!
Τα πολύτιμα αυτού του τόπου, μαζί με το δροσερό της ρεματιάς γειτονάκι, σκόρπισαν το μυστήριο στα σκαλιά και στα πλατύσκαλα μιας σκάλας ψηλής σαν το βουνό και μαστορεμένης απ’τ’ ακροδάχτυλα και τις παλάμες χεριών που γίνηκαν ένα με την πέτρα. Ποιος χρόνος πήρε απ’ την ζωή του λαγκαδιού μόνο τους ανθρώπους και άφησε τα υπόλοιπα χωρίς μιλιά μα μ’ όλη την ψυχή τους;
Ο Λάζαρος είναι ένας τόπος με ψυχή: Εικόνες ανθρώπων και ζώων που ανεβοκατεβαίνουν φορτωμένοι. Νερά που κατεβαίνουν την λαγκαδιά. Περιστεριώνες απ’ όπου ξεχύνονται συννεφιές και αθάνατα! Ναι, αθάνατα που ορθώνονται προς το γαλάζιο όπως και ψυχή του.
Κι εκεί που η ψυχή ορθώνεται προς το γαλάζιο, ο άνθρωπος «βλέπει» θεό! Ένα άσπρο εκκλησάκι με λευκές κολώνες στην αυλή του. Μυστήριο που ψάχνοντας άσυλο ήρθε και κρύφτηκε στο πίσω μέρος μιας μεγάλης αυλής.
Και έψαχνε μια γιορτή που να γιορτάζει ακριβώς τότε: μετά το θέρος, τ’ αλωνίσματα και τ’ αλέσματα.Μια, στην
καρδιά του καλοκαιριού που τα τζιτζίκια να γίνονται ο ψάλτης και μια εικόνα απ’ την πόρτα στο πλάι να μαζεύει μαζί αγίους και αγγέλους στο χρυσό φόντο των αγριοσπαρμένων της σκάλας.
Για χρόνια ήταν αυτό το χρυσάφι που πλούτιζε τους ντόπιους θησαυρός. Ήλιος το πότιζε και χρόνος το μέστωνε. Μα ήρθαν άλλοι ήλιοι και άλλοι καιροί και ο χρυσός ξεχάστηκε σαν σε παλιό ορυχείο και περιμένει τα χέρια που θα γυρίσουν πάλι το χρόνο.
Τι θα μπορέσει όμως να γυρίσει το χρόνο πάλι στην αειφόρο ανάπτυξη; Μια οικονομική κρίση ίσως; Θέλοντας και μη, όλα είναι αλληλένδετα. Ο κόσμος που εγκατέλειψε την ΓΗ για να βρει άλλες δουλειές, ίσως αυτός να είναι που θα γυρίσει σε ένα τόπο με ψυχή και καρτερικότητα.
Πόσο άσχημο είναι να περιμένουμε μια κρίση για να ζωντανέψει πάλι ο τόπος μας; Μήπως τα προηγούμενα χρόνια (που υπήρχε ακόμη η οικονομική δυνατότητα) δεν θα μπορούσε να προετοιμαστεί η κατάλληλη υποδομή για να μπορέσει να προσελκύσει πίσω ανθρώπους; Μήπως οι γιορτές της αγκινάρας και του φασολιού του μαυρομάτικου δεν αρκούν για να μας οδηγήσουν στην ουσιαστική ανάπτυξη; Αυτή που θέλουμε για τον τόπο μας: Να μην πεθάνει απ’ την τουριστική προοπτική του…Μήπως δεν βλέπουμε πως συμπεριφέρονται στον ίδιο αυτό τόπο όσοι επιλέγουν να ασχοληθούν μαζί του, χωρίς τον αλλοτινό σεβασμό, χωρίς την βοήθεια και καθοδήγηση της πολιτείας; Μήπως δεν αφήσαμε τα θράσια κατσίκια να επιταχύνουν την διάβρωση και να καταστρέφουν τις αναβαθμίδες; Τις ίδιες που και οι λιγοστοί που καλλιεργούν δεν μπορούν ή δεν ενδιαφέρονται να συντηρήσουν.
Θα περίμενε κανείς από την πολιτεία και τους εκπροσώπους της (αυτούς που στα φυλλάδια που ετοιμάζουν για το νησί γράφουν για το υπαίθριο μουσείο κτλ) να ασχοληθούν πιο ουσιαστικά με την αναζωογόνησή του.
Ο Λάζαρος με την λαγκαδιά από τα Λουτρά έως την Περάστρα παραμένει ευτυχώς ελάχιστα επηρεασμένος από την καταστροφή που συντελείται σε άλλα μέρη του νησιού. Η Άγια Άννα δεν θα μπορεί να θυμίζει τα ίδια όταν ο παλιός δρόμος γίνει χωματόδρομος.
Βοήθειά μας!
Πόσο άσχημο είναι να περιμένουμε μια κρίση για να ζωντανέψει πάλι ο τόπος μας; Μήπως τα προηγούμενα χρόνια (που υπήρχε ακόμη η οικονομική δυνατότητα) δεν θα μπορούσε να προετοιμαστεί η κατάλληλη υποδομή για να μπορέσει να προσελκύσει πίσω ανθρώπους; Μήπως οι γιορτές της αγκινάρας και του φασολιού του μαυρομάτικου δεν αρκούν για να μας οδηγήσουν στην ουσιαστική ανάπτυξη; Αυτή που θέλουμε για τον τόπο μας: Να μην πεθάνει απ’ την τουριστική προοπτική του…Μήπως δεν βλέπουμε πως συμπεριφέρονται στον ίδιο αυτό τόπο όσοι επιλέγουν να ασχοληθούν μαζί του, χωρίς τον αλλοτινό σεβασμό, χωρίς την βοήθεια και καθοδήγηση της πολιτείας; Μήπως δεν αφήσαμε τα θράσια κατσίκια να επιταχύνουν την διάβρωση και να καταστρέφουν τις αναβαθμίδες; Τις ίδιες που και οι λιγοστοί που καλλιεργούν δεν μπορούν ή δεν ενδιαφέρονται να συντηρήσουν.
Θα περίμενε κανείς από την πολιτεία και τους εκπροσώπους της (αυτούς που στα φυλλάδια που ετοιμάζουν για το νησί γράφουν για το υπαίθριο μουσείο κτλ) να ασχοληθούν πιο ουσιαστικά με την αναζωογόνησή του.
Ο Λάζαρος με την λαγκαδιά από τα Λουτρά έως την Περάστρα παραμένει ευτυχώς ελάχιστα επηρεασμένος από την καταστροφή που συντελείται σε άλλα μέρη του νησιού. Η Άγια Άννα δεν θα μπορεί να θυμίζει τα ίδια όταν ο παλιός δρόμος γίνει χωματόδρομος.
Βοήθειά μας!
10 Ιουλίου 2011
Η ΑΓΙΑ "ΔΩΡΓΙΑ"
Φέτος έπεσε σε ‘μένα ο κλήρος να γράψω δυο λόγια γι’ αυτή τη γιορτή που όλοι αγαπάμε ιδιαίτερα και προσπαθούμε να είμαστε παρόντες όταν πραγματοποιείται.
Και δεν είναι και τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Καλοκαιράκι απόγευμα με ανάλαφρη διάθεση, το χωριό χαλαρό και ήσυχο καθώς δεν το έχει προλάβει ακόμα η ένταση του Αυγούστου. Ένα απαλό αεράκι τρέχει να κρυφτεί από στενό σε στενό και από καμάρα σε καμάρα, όπως κι ένα μικρό παιδί έχει παραδοθεί ανέμελο στη χαρά του απογευματινού παιχνιδιού και τρέχει μαζί με τα άλλα παιδιά που στρίβουν στο παρακάτω δρόμο.
Ακόμα μια εποχή που ο τόπος μας πανέμορφος και ανεπιτήδευτος διατηρεί αυτή τη φρεσκάδα της απλότητας, ασκητικός, όπως η βλάστηση στα βουνά και τις λαγκαδιές. Με μια δωρική λιτότητα που διαγράφεται ακόμα στα ασβεστωμένα σπίτια και τα παλιά περπατιά. Μα περισσότερο από κάθε τι άλλο στα πρόσωπα των ανθρώπων που έζησαν μια ολόκληρη ζωή εδώ κοινωνώντας μυστικά και μακριά από αδιάκριτα βλέμματα τον ήλιο, από τη πρώτη ακτίνα της αυγής του μέχρι το πορφυρό του βασίλεμα.
Λέγαμε λοιπόν για την Αγια Δωριά. Φέτος δεν τα κατάφερα να είμαι παρών στη τελετή και τη λιτανεία. Μου είπαν όμως ότι για πρώτη φορά έγινε η λιτανεία στο χωριό χωρίς το μπαλτακίνο (ή την ουρανία όπως άλλοι λένε) και αντί να γίνει από τη Μέσα προς τη Κάτω Κώμη, η λιτανεία έγινε αντίστροφα. Ακόμα έμαθα ότι είχε πολύ κόσμο. Κάθε σπίτι στολίστηκε με ιδιαίτερη φροντίδα όπως άλλωστε επιβάλλεται τέτοια μέρα, καθώς είναι η μοναδική φορά μέσα στο χρόνο που βγαίνει ο Σαντίσιμος από το ναό και πορεύεται στο κεντρικό δρόμο του χωριού μας. ("Περνάει ο χριστός μας" θυμάμαι να λένε κάποιοι με συγκίνηση και σεβασμό παλιότερα). Ακόμα έμαθα ότι μαγαρίστηκε ακόμα και αυτή η απλή τελετή από επισήμους και κομματάρχες (όπως συνηθίζεται να μαγαρίζονται τα τελευταία χρόνια όλες οι πιο επίσημες τελετές στη Τήνο). Σε άλλα blogs μπορείτε να βρείτε και άφθονο υλικό για του λόγου το αληθές.
Δεν θα σταθώ όμως σε αυτά. Κρατάω μερικές άλλες εικόνες στο μυαλό μου λίγο πιο παλιές που αν και δεν αποτελούν ρεπορτάζ από τη φετινή γιορτή γνωρίζω ότι κάποιοι από εσάς θα βρείτε ενδιαφέρουσες.
Μεσημέρι
Ο ήλιος έξω πυρώνει, σπίτια ακίνητα και σιωπηλά, ο κόσμος παίρνει με θρησκευτική ευλάβεια το μεσημεριανό του ύπνο. Κοιτάζω αθόρυβα από το μισάνοιχτο παντζούρι έξω. Τα πρωινά ασβεστώματα του δρόμου έχουν στεγνώσει και όπου δεν πέφτει η δροσερή σκιά του χωριού, ο ήλιος που ανακλά πάνω στα σχέδια του ασβέστη, στέλνει μια λαμπρή ανταύγεια στους πλαϊνούς τοίχους των σπιτιών.
Η θεία Μαρία κάθε χρόνο ασπρίζει μεγαλόπρεπα φεγγάρια μέσα σε τετράγωνα πλαίσια, η θεια Μαρίκα φεγγάρια που αγκαλιάζουν το ένα το άλλο και η Ζορζέτα σπέρνει κυκλικές πιτσιλιές από ασβέστη που μοιάζουν σαν μακρινοί γαλαξίες άστρων χαμένοι κάπου στο διάστημα. Λίγο πιο κάτω ζωγραφισμένες στρογγυλές σφαίρες σαν ήλιοι ή σαν λουλούδια που ανάλογα με το πάχος της βούρτσας και τη διάθεση του δημιουργού, άλλοτε μοιάζουν μεταξύ τους και άλλοτε όχι. Όλοι έχουνε συμβάλει να απλωθεί από άκρη σ'άκρη του χωριού το μεγαλόπρεπο λευκό χαλί της γιορτής, ο καθένας ράβοντας με φροντίδα το κομμάτι που του αναλογεί. Όσες φόρές και αν ρώτησα τι σημαίνουν όλα αυτά τα σχέδια ποτέ δεν πήρα μια απάντηση. Έτσι εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να έχουν μια κάπως ελαφριά μεταφυσική διάσταση.
Καθώς το απόγευμα ξεκινά και η ένταση του ήλιου εξασθενεί, το λουλάκι αρχίζει να απλώνει μαγικά μια απαλή αίσθηση φωτός και λαμπρότητας, σαν αντίδωρο της μεσημεριανής λάμψης.
Τη μεσημεριανή σιωπή διακόπτει το τρίξιμο μιας πόρτας από κάποιο γειτονικό σπίτι που ανοίγει. Το μεσημέρι και η ησυχία του εξέπνευσαν. Είναι η ώρα για καφέ στα περπατιά του δρόμου, κουβεντούλα με τους απέναντι, με τους δίπλα, με τους περαστικούς.
Απόγευμα
Οι άντρες αναλαμβάνουν να πάνε να κόψουν καλάμια, δράφες και σπάρτα για το στολισμό του χωριού. Μερικοί έχουν είδη ξεκινήσει. Ο μπάρμπα Μαθιός καταφθάνει από τους πρώτους έχοντας φορτώσει τη φοράδα του με τα πολύχρωμα ντηνιακά στολίδια. Η γυναίκα του τον περιμένει στο δρόμο υπερήφανη. Σε λίγο κάθε γειτονιά έχει και μια στοίβα έτοιμη για το στολισμό. Ακόμα και λουλούδια από τους κήπους, όπως μαργαρίτες βοκαμβίλιες γαρύφαλλα και γεράνια, επιστρατεύονται για τη μεγάλη γιορτή. Όσοι βρίκονται αυτή την ώρα στο χωριό πιάνουν δουλειά. Η Κώμη ένα απέραντο και πολύχρωμο εργοτάξιο, κάθε δρόμος και στενό έχει ζωντανέψει. Ομιλίες φωνές και πειράγματα ανακατεύονται με τους ήχους από τα φρέσκα καλάμια και τις δράφες που ξεφορτώνονται με ευχάριστη διάθεση παντού. Πάνω στα φύλλα των καλαμιών στερεώνονται κατακόκκινα γεράνια. Γιασεμιά και γαρίφαλα στολίζουν εσοχές παραθύρων. Βοκαμβίλιες κρύβουν πιθανότατα κάτι που δε φαίνεται ωραία στο μάτι. Μα το πιο κλασσικό απ'όλα, καλάμια και δράφες που εναλλάσσονται και καλύπτουν ολόκληρο το τοίχο του σπιτιού που κοιτάει στο δρόμο. Με λίγο σπάγκο ένα ψαλίδι και με πολύ διάθεση, όλο το χωριό στολίζεται και μεταμορφώνεται σε μια ουράνια πολιτεία..
Το έργο ολοκληρώνεται, σιγά-σιγά ο κόσμος αποσύρεται να ετοιμαστεί για τη τελετή. Ο Νικόλας έχει “ντυθεί” και κατεβαίνει τη σκάλα του σπιτιού του, πάει για να σημάνει το πρώτο. Για τις επόμενες ώρες το χωριό θα βρίσκεται τυλιγμένο σαν σε ένα αληθινό παραμύθι. Ένα απαλό απογευματινό αεράκι έρχεται να προστεθεί, λες και είναι βαλτό από το θεό να πάρει αυτό τον ήσυχο τόπο και να το ταξιδέψει για λίγο στον ουρανό. Τα φύλλα από τα καλάμια κυματίζουν σαν φτερά που ετοιμάζονται για τη μεγάλη απογείωση.
Μακάριος όποιος ένοιωσε αυτό το αεράκι αγαπημένος μαζί με τους γειτόνους του, αντιλαμβανόμενος ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας απλός συνεπιβάτης στο μοναδικό και μυστήριο αυτό ταξίδι της ζωής…
Και δεν είναι και τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Καλοκαιράκι απόγευμα με ανάλαφρη διάθεση, το χωριό χαλαρό και ήσυχο καθώς δεν το έχει προλάβει ακόμα η ένταση του Αυγούστου. Ένα απαλό αεράκι τρέχει να κρυφτεί από στενό σε στενό και από καμάρα σε καμάρα, όπως κι ένα μικρό παιδί έχει παραδοθεί ανέμελο στη χαρά του απογευματινού παιχνιδιού και τρέχει μαζί με τα άλλα παιδιά που στρίβουν στο παρακάτω δρόμο.
Ακόμα μια εποχή που ο τόπος μας πανέμορφος και ανεπιτήδευτος διατηρεί αυτή τη φρεσκάδα της απλότητας, ασκητικός, όπως η βλάστηση στα βουνά και τις λαγκαδιές. Με μια δωρική λιτότητα που διαγράφεται ακόμα στα ασβεστωμένα σπίτια και τα παλιά περπατιά. Μα περισσότερο από κάθε τι άλλο στα πρόσωπα των ανθρώπων που έζησαν μια ολόκληρη ζωή εδώ κοινωνώντας μυστικά και μακριά από αδιάκριτα βλέμματα τον ήλιο, από τη πρώτη ακτίνα της αυγής του μέχρι το πορφυρό του βασίλεμα.
Λέγαμε λοιπόν για την Αγια Δωριά. Φέτος δεν τα κατάφερα να είμαι παρών στη τελετή και τη λιτανεία. Μου είπαν όμως ότι για πρώτη φορά έγινε η λιτανεία στο χωριό χωρίς το μπαλτακίνο (ή την ουρανία όπως άλλοι λένε) και αντί να γίνει από τη Μέσα προς τη Κάτω Κώμη, η λιτανεία έγινε αντίστροφα. Ακόμα έμαθα ότι είχε πολύ κόσμο. Κάθε σπίτι στολίστηκε με ιδιαίτερη φροντίδα όπως άλλωστε επιβάλλεται τέτοια μέρα, καθώς είναι η μοναδική φορά μέσα στο χρόνο που βγαίνει ο Σαντίσιμος από το ναό και πορεύεται στο κεντρικό δρόμο του χωριού μας. ("Περνάει ο χριστός μας" θυμάμαι να λένε κάποιοι με συγκίνηση και σεβασμό παλιότερα). Ακόμα έμαθα ότι μαγαρίστηκε ακόμα και αυτή η απλή τελετή από επισήμους και κομματάρχες (όπως συνηθίζεται να μαγαρίζονται τα τελευταία χρόνια όλες οι πιο επίσημες τελετές στη Τήνο). Σε άλλα blogs μπορείτε να βρείτε και άφθονο υλικό για του λόγου το αληθές.
Δεν θα σταθώ όμως σε αυτά. Κρατάω μερικές άλλες εικόνες στο μυαλό μου λίγο πιο παλιές που αν και δεν αποτελούν ρεπορτάζ από τη φετινή γιορτή γνωρίζω ότι κάποιοι από εσάς θα βρείτε ενδιαφέρουσες.
Μεσημέρι
Ο ήλιος έξω πυρώνει, σπίτια ακίνητα και σιωπηλά, ο κόσμος παίρνει με θρησκευτική ευλάβεια το μεσημεριανό του ύπνο. Κοιτάζω αθόρυβα από το μισάνοιχτο παντζούρι έξω. Τα πρωινά ασβεστώματα του δρόμου έχουν στεγνώσει και όπου δεν πέφτει η δροσερή σκιά του χωριού, ο ήλιος που ανακλά πάνω στα σχέδια του ασβέστη, στέλνει μια λαμπρή ανταύγεια στους πλαϊνούς τοίχους των σπιτιών.
Η θεία Μαρία κάθε χρόνο ασπρίζει μεγαλόπρεπα φεγγάρια μέσα σε τετράγωνα πλαίσια, η θεια Μαρίκα φεγγάρια που αγκαλιάζουν το ένα το άλλο και η Ζορζέτα σπέρνει κυκλικές πιτσιλιές από ασβέστη που μοιάζουν σαν μακρινοί γαλαξίες άστρων χαμένοι κάπου στο διάστημα. Λίγο πιο κάτω ζωγραφισμένες στρογγυλές σφαίρες σαν ήλιοι ή σαν λουλούδια που ανάλογα με το πάχος της βούρτσας και τη διάθεση του δημιουργού, άλλοτε μοιάζουν μεταξύ τους και άλλοτε όχι. Όλοι έχουνε συμβάλει να απλωθεί από άκρη σ'άκρη του χωριού το μεγαλόπρεπο λευκό χαλί της γιορτής, ο καθένας ράβοντας με φροντίδα το κομμάτι που του αναλογεί. Όσες φόρές και αν ρώτησα τι σημαίνουν όλα αυτά τα σχέδια ποτέ δεν πήρα μια απάντηση. Έτσι εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να έχουν μια κάπως ελαφριά μεταφυσική διάσταση.
Καθώς το απόγευμα ξεκινά και η ένταση του ήλιου εξασθενεί, το λουλάκι αρχίζει να απλώνει μαγικά μια απαλή αίσθηση φωτός και λαμπρότητας, σαν αντίδωρο της μεσημεριανής λάμψης.
Τη μεσημεριανή σιωπή διακόπτει το τρίξιμο μιας πόρτας από κάποιο γειτονικό σπίτι που ανοίγει. Το μεσημέρι και η ησυχία του εξέπνευσαν. Είναι η ώρα για καφέ στα περπατιά του δρόμου, κουβεντούλα με τους απέναντι, με τους δίπλα, με τους περαστικούς.
Απόγευμα
Οι άντρες αναλαμβάνουν να πάνε να κόψουν καλάμια, δράφες και σπάρτα για το στολισμό του χωριού. Μερικοί έχουν είδη ξεκινήσει. Ο μπάρμπα Μαθιός καταφθάνει από τους πρώτους έχοντας φορτώσει τη φοράδα του με τα πολύχρωμα ντηνιακά στολίδια. Η γυναίκα του τον περιμένει στο δρόμο υπερήφανη. Σε λίγο κάθε γειτονιά έχει και μια στοίβα έτοιμη για το στολισμό. Ακόμα και λουλούδια από τους κήπους, όπως μαργαρίτες βοκαμβίλιες γαρύφαλλα και γεράνια, επιστρατεύονται για τη μεγάλη γιορτή. Όσοι βρίκονται αυτή την ώρα στο χωριό πιάνουν δουλειά. Η Κώμη ένα απέραντο και πολύχρωμο εργοτάξιο, κάθε δρόμος και στενό έχει ζωντανέψει. Ομιλίες φωνές και πειράγματα ανακατεύονται με τους ήχους από τα φρέσκα καλάμια και τις δράφες που ξεφορτώνονται με ευχάριστη διάθεση παντού. Πάνω στα φύλλα των καλαμιών στερεώνονται κατακόκκινα γεράνια. Γιασεμιά και γαρίφαλα στολίζουν εσοχές παραθύρων. Βοκαμβίλιες κρύβουν πιθανότατα κάτι που δε φαίνεται ωραία στο μάτι. Μα το πιο κλασσικό απ'όλα, καλάμια και δράφες που εναλλάσσονται και καλύπτουν ολόκληρο το τοίχο του σπιτιού που κοιτάει στο δρόμο. Με λίγο σπάγκο ένα ψαλίδι και με πολύ διάθεση, όλο το χωριό στολίζεται και μεταμορφώνεται σε μια ουράνια πολιτεία..
Το έργο ολοκληρώνεται, σιγά-σιγά ο κόσμος αποσύρεται να ετοιμαστεί για τη τελετή. Ο Νικόλας έχει “ντυθεί” και κατεβαίνει τη σκάλα του σπιτιού του, πάει για να σημάνει το πρώτο. Για τις επόμενες ώρες το χωριό θα βρίσκεται τυλιγμένο σαν σε ένα αληθινό παραμύθι. Ένα απαλό απογευματινό αεράκι έρχεται να προστεθεί, λες και είναι βαλτό από το θεό να πάρει αυτό τον ήσυχο τόπο και να το ταξιδέψει για λίγο στον ουρανό. Τα φύλλα από τα καλάμια κυματίζουν σαν φτερά που ετοιμάζονται για τη μεγάλη απογείωση.
Μακάριος όποιος ένοιωσε αυτό το αεράκι αγαπημένος μαζί με τους γειτόνους του, αντιλαμβανόμενος ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας απλός συνεπιβάτης στο μοναδικό και μυστήριο αυτό ταξίδι της ζωής…
Η τελετή
Είναι η πρώτη φορά καθώς πας προς την εκκλησία που βλέπεις ολοκληρωμένο το κοινό αυτό έργο της δημιουργίας. Τα γιορτινά ρούχα, η επισημότητα που καταλαμβάνει ακαθόριστα ακόμα και τη τελευταία άκρη του χωριού, η ευχάριστη διάθεση, ο ήχος του οργάνου, η συνάντηση εκ νέου με όλους τους συγχωριανούς είναι μια αίσθηση για κάτι που μπορεί να μην εξηγείται εύκολα λογικά, αλλά συμβαίνει. Είναι ένα γεγονός.
Φτάνοντας προς το τέλος η τελετή, έρχεται η ώρα που ο Σαντίσιμος θα βγει για πρώτη και τελευταία φορά μέσα στο χρόνο έξω στο χωριό. Το απογευματινό φως, δροσερό και απαλό ξεχύνεται στη πλάση. Η ουρανία ένα μεταξωτό βαθύ γαλάζιο ύφασμα με χρυσοκέντητα αστέρια υψώνεται σαν νεφέλη που στεφανώνει προστατευτικά το χρυσό ήλιο. Η λιτανεία αρχίζει να διαμορφώνεται: Τα φανάρια υψώνονται και τα παιδιά ραίνουν με ροδοπέταλα και άλλα άνθη που μάζεψαν από τους κήπους το δρόμο που περνά ο Σαντίσιμος. Μπορεί να στέκεσαι σε μια γωνία του δρόμου ή να ακολουθείς την αργή πορεία της λιτανείας. Τα συναισθήματα πλέον όμως είναι δικά σου, μόνο δικά σου. Η χρυσή σφαίρα που θεωρητικά κρύβει στο γυάλινο πύρινα της το βασιλιά της Αγάπης, καθώς διαπερνά ανθρώπους σπίτια μαγαζιά και στολίσματα έχει να πει στο καθένα κάτι ξεχωριστό, σαν ένα μοναδικό μυστικό που ο καθένας φυλάει βαθιά μέσα του. Ένα άκτιστο φως που δεν αφήνει τίποτε αφώτιστο στο πέρασμα του, φωτίζει και λαμπρύνει την επιθυμία μας για νόημα και ουσία αλλά ταυτόχρονα είναι και ο καθρέφτης της μοναδικότητας σου που σου υπενθυμίζει ότι απέναντι στον Έρωτα και το θάνατο είσαι μόνος, ολομόναχος.
Στη Κάτω Κώμη “θα δοθεί η ευλογία” το επιστέγασμα όλης της τελετής. Ο ήλιος που ανέβηκε τη μεγάλη σκάλα του ναού, εγκαθιδρυμένος πλέον πάνω στο βωμό βρίσκεται στο απόγειο της λάμψης και του μεγαλείου του. Κυριαρχεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ως ο αιώνιος, ο ανυπέρβλητος, ο ένας, ο κυρίαρχος πάντων, μέσα σε ιερή λαμπρότητα. Η τελετή κλείνει, ενώ αναφέρονται μεγαλοπρεπώς όλα τα μεγάλα ονόματα των υπερασπιστών και των μαρτύρων του.
Το φυσικό φως της μέρας μαζί με το μεταφυσικό φως της γιορτής δύουν. Το χωριό είναι μες τη ζωντάνια, οι καφενέδες γεμάτοι. Κάποια σπίτια φιλοξενούν μεγάλες παρέες. Μέσα στο σκοτεινό ναό ακόμα αντηχεί ο αντίλαλος της δόξας. Το λιβάνι αιωρείται αθόρυβα. Μέσα στη σιωπή του μπορεί κανείς να αφουγκραστεί από τη μεριά του αρτοφορίου το βόμβο από την αρχέγονη παλλόμενη καρδιά του ήλιου.
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΔΩΡΕΑ ΦΕΤΟΣ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ
Είναι η πρώτη φορά καθώς πας προς την εκκλησία που βλέπεις ολοκληρωμένο το κοινό αυτό έργο της δημιουργίας. Τα γιορτινά ρούχα, η επισημότητα που καταλαμβάνει ακαθόριστα ακόμα και τη τελευταία άκρη του χωριού, η ευχάριστη διάθεση, ο ήχος του οργάνου, η συνάντηση εκ νέου με όλους τους συγχωριανούς είναι μια αίσθηση για κάτι που μπορεί να μην εξηγείται εύκολα λογικά, αλλά συμβαίνει. Είναι ένα γεγονός.
Φτάνοντας προς το τέλος η τελετή, έρχεται η ώρα που ο Σαντίσιμος θα βγει για πρώτη και τελευταία φορά μέσα στο χρόνο έξω στο χωριό. Το απογευματινό φως, δροσερό και απαλό ξεχύνεται στη πλάση. Η ουρανία ένα μεταξωτό βαθύ γαλάζιο ύφασμα με χρυσοκέντητα αστέρια υψώνεται σαν νεφέλη που στεφανώνει προστατευτικά το χρυσό ήλιο. Η λιτανεία αρχίζει να διαμορφώνεται: Τα φανάρια υψώνονται και τα παιδιά ραίνουν με ροδοπέταλα και άλλα άνθη που μάζεψαν από τους κήπους το δρόμο που περνά ο Σαντίσιμος. Μπορεί να στέκεσαι σε μια γωνία του δρόμου ή να ακολουθείς την αργή πορεία της λιτανείας. Τα συναισθήματα πλέον όμως είναι δικά σου, μόνο δικά σου. Η χρυσή σφαίρα που θεωρητικά κρύβει στο γυάλινο πύρινα της το βασιλιά της Αγάπης, καθώς διαπερνά ανθρώπους σπίτια μαγαζιά και στολίσματα έχει να πει στο καθένα κάτι ξεχωριστό, σαν ένα μοναδικό μυστικό που ο καθένας φυλάει βαθιά μέσα του. Ένα άκτιστο φως που δεν αφήνει τίποτε αφώτιστο στο πέρασμα του, φωτίζει και λαμπρύνει την επιθυμία μας για νόημα και ουσία αλλά ταυτόχρονα είναι και ο καθρέφτης της μοναδικότητας σου που σου υπενθυμίζει ότι απέναντι στον Έρωτα και το θάνατο είσαι μόνος, ολομόναχος.
Στη Κάτω Κώμη “θα δοθεί η ευλογία” το επιστέγασμα όλης της τελετής. Ο ήλιος που ανέβηκε τη μεγάλη σκάλα του ναού, εγκαθιδρυμένος πλέον πάνω στο βωμό βρίσκεται στο απόγειο της λάμψης και του μεγαλείου του. Κυριαρχεί στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ως ο αιώνιος, ο ανυπέρβλητος, ο ένας, ο κυρίαρχος πάντων, μέσα σε ιερή λαμπρότητα. Η τελετή κλείνει, ενώ αναφέρονται μεγαλοπρεπώς όλα τα μεγάλα ονόματα των υπερασπιστών και των μαρτύρων του.
Το φυσικό φως της μέρας μαζί με το μεταφυσικό φως της γιορτής δύουν. Το χωριό είναι μες τη ζωντάνια, οι καφενέδες γεμάτοι. Κάποια σπίτια φιλοξενούν μεγάλες παρέες. Μέσα στο σκοτεινό ναό ακόμα αντηχεί ο αντίλαλος της δόξας. Το λιβάνι αιωρείται αθόρυβα. Μέσα στη σιωπή του μπορεί κανείς να αφουγκραστεί από τη μεριά του αρτοφορίου το βόμβο από την αρχέγονη παλλόμενη καρδιά του ήλιου.
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΔΩΡΕΑ ΦΕΤΟΣ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ
24 Ιουνίου 2011
ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΑΠΗ
Μαράντισμα στο Αγάπη
Η προηγούμενη ανάρτηση με τα παρατσούκλια από την Κώμη φαίνεται ότι κέντρισε το ενδιαφέρον αρκετών Κωμτιανών και μη. Αυτό φαίνεται και από τα email που είχαμε έπειτα από την έκκληση, μέσω του κειμένου, ώστε να συμπληρώσουμε και άλλα τα οποία είχαμε ξεχάσει ή δεν ξέραμε. Τα επιπλέον παρατσούκλια προστέθηκαν στην υπάρχουσα λίστα και ευχαριστούμε όσους επικοινώνησαν μαζί μας μέσω email.
Βλέποντας το ενδιαφέρον για αυτή την έρευνα μας, σκεφτήκαμε να πάμε λίγο παραπέρα κάνοντας μια αντίστοιχη έρευνα και για τα παρατσούκλια του Αγαπιού. Το Αγάπη έχει τόσο μεγάλο λαογραφικό πλούτο αλλά δυστυχώς λίγα ξέρουμε για αυτό το χωριό. Το Αγάπη είχε αναπτύξει μια πολύ δυνατή ταυτότητα ίσως λόγω της γεωγραφικής του θέσης αφού αποξενωμένο κάπως από τα υπόλοιπα χωριά είχε δημιουργήσει μια σχεδόν αυτόνομη κοινωνική δομή. Έτσι για πάρα πολλά χρόνια θεωρούνταν σχεδόν "κράτος εν κράτει". Δυστυχώς όμως εδώ και αρκετά χρόνια όπως και σε άλλα χωριά έχει ξεκινήσει η εγκατάλειψη του από τους νέους ανθρώπους μένοντας με λίγους ηλικιωμένους.
Με την παρότρυνση που είχαμε και την συνεργασία με μερικούς Τηνιακούς που θέλανε να βρούμε τα παρατσούκλια του Αγαπιού καταφέραμε όλοι μαζί και καταγράψαμε την λίστα που φαίνεται παρακάτω.
Σίγουρα τα παρατσούκλια είναι περισσότερα για ένα τέτοιο χωριό. Γι’ αυτό όποιος γνωρίζει και άλλα ας επικοινωνήσει μαζί μας στο email : info@komitinos.com
Βλέποντας το ενδιαφέρον για αυτή την έρευνα μας, σκεφτήκαμε να πάμε λίγο παραπέρα κάνοντας μια αντίστοιχη έρευνα και για τα παρατσούκλια του Αγαπιού. Το Αγάπη έχει τόσο μεγάλο λαογραφικό πλούτο αλλά δυστυχώς λίγα ξέρουμε για αυτό το χωριό. Το Αγάπη είχε αναπτύξει μια πολύ δυνατή ταυτότητα ίσως λόγω της γεωγραφικής του θέσης αφού αποξενωμένο κάπως από τα υπόλοιπα χωριά είχε δημιουργήσει μια σχεδόν αυτόνομη κοινωνική δομή. Έτσι για πάρα πολλά χρόνια θεωρούνταν σχεδόν "κράτος εν κράτει". Δυστυχώς όμως εδώ και αρκετά χρόνια όπως και σε άλλα χωριά έχει ξεκινήσει η εγκατάλειψη του από τους νέους ανθρώπους μένοντας με λίγους ηλικιωμένους.
Με την παρότρυνση που είχαμε και την συνεργασία με μερικούς Τηνιακούς που θέλανε να βρούμε τα παρατσούκλια του Αγαπιού καταφέραμε όλοι μαζί και καταγράψαμε την λίστα που φαίνεται παρακάτω.
Σίγουρα τα παρατσούκλια είναι περισσότερα για ένα τέτοιο χωριό. Γι’ αυτό όποιος γνωρίζει και άλλα ας επικοινωνήσει μαζί μας στο email : info@komitinos.com
|
1) Αλεσάντρος
2) Αφεντούλης (Αφεντούλ’ς) 3) Αμερικάνος 4) Βράκας 5) Γκαλάγκας 6) Γκέκα 7) Γαλανούδενα 8) Γελαστίδινα 9) Γεραμπήμς-Γεραμπίμενα 10) Γελεκάκης (Γελεκάκ’ς) 11) Δαλισμάς-Δαλισμούδενα 12) Ζαρμπάνης (Ζαρμπάν’ς) 13) Ζορζίνας 14) Θηρίο (Πωλ το θηρίο) 15) Καρύδας 16) Κατσώνης 17) Καλιάρχου 18) Κανιάσος 19) Καπετάνιος 20) Καπέκενα 21) Κακάκιας 22) Κινέζος-Κινέζινα 23) Ντον Στέφανος Καρβουνιάρης 24)(Ντον Στέφανος καρβνιάρ) 25) Κλής 26) το Κουλάργηρο (αναφέρεται σε γυναίκα) 27) το Καραπατή (αναφέρεται σε γυναίκα) 28) Λίλας 29) Τσάτσα Μαρία Μακιάκου 30) Μαντζούρενα |
31) Μάγιακας
32) Μακεφραγκιάς 33) Μαρογιώρης 34) Ματαρούσενα (καλόγρια) 35) Μέγας 36) Μπουγκιός 37) Μπαλαρδής 38) Μπαλάντρα 39) Μουστάκας 40) Νικολάρας 41) Ντέγκος 42) Ντεγκλαρές 43) Ντιντάν 44) Ντόμπρος-Ντόμπρενα 45) Πάπιας 46) Πετμεζάς-Πετμεζού 47) Πλαστήρας 48) Πουπούλας 49) Πουστλούκης (Πουστλούκ’ς) 50) Ρανέρης (Ρανέρ’ς) 51) Ρικουρδιάσενα μαντάμ 52) Σέλινος 53) Σικιμίκινα 54) Σκλάκιας 55) Σμπέος-Σμπέγδενα 56) Σουβλάκιας 57) Σταρός 58) Τζαλάμα (καλόγρια) 59) Τίγρης 60) Ψαραδής |
10 Ιουνίου 2011
TA ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙΑ
Αν δούμε κάπως αποστασιοποιημένα τα χωριά μας και το τρόπο ζωής που έφτασε μέχρι τις μέρες μας, διαπιστώνουμε ότι μέχρι και πρόσφατα επιβίωσε και διατηρήθηκε ένας παραδοσιακός τρόπος ζωής με πολλά αξιόλογα έθιμα και παραδόσεις που θα μπορούσαν να μας πουν σημαντικά πράγματα για το παρελθόν του τόπου μας.
Επίσης βλέπουμε τον κεντρικό ρόλο που διαδραμάτισε η εκκλησία (ή ο κλήρος ) τα χρόνια που πέρασαν καθώς όλη η ζωή του χωριού εξελίσσεται γύρω από ένα ιδεολογικό άξονα, αυτό της χριστιανικής πίστης που εκφράζεται μέσα από την καθολική εκκλησία (ή οπτική) η οποία στη πατρίδα μας επιπλέον είναι μια μικρή μειονότητα.
Μια ακόμα ενδιαφέρουσα πτυχή είναι το γεγονός ότι τα μέρη μας ήταν ένας τόπος αγροτικός με ισχυρή πολιτιστική ταυτότητα και όσοι δεν είχαν ντόπια καταγωγή και δεν μετείχαν σ’αυτήν, συνήθως την αγνοούσαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το γεγονός οτι συμμαθητές μας από το λύκειο που μεγάλωσαν στη χώρα (μέχρι και τη δεκαετία του ‘90) δεν είχαν ιδέα κατά που πέφτει η Κώμη ή το Αγάπη για παράδειγμα.
Σήμερα πολλά απο αυτά αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς και σ’αυτό σίγουρα έχει συμβάλει η εγκατάλειψη του αγροτικού τρόπου ζωής, η ιδιωτική τηλεόραση, η διοικητική μεταρρύθμιση Καποδίστριας που κατάργησε τις κοινότητες και δημιούργησε το δήμο Εξωμβούργου και άλλα.
Παρά τα τόσα ενδιαφέροντα στοιχεία για ένα μικρό τόπο, εκείνο που διαπιστώνουμε είναι ότι δυστυχώς πολλά πράγματα απο την ιστορία μας, το τρόπο ζωής, το λεξιλόγιο τις καθημερινές μας συνήθειες και τα πιστεύω αρχίζουν να χάνονται με την ίδια ταχύτητα που αλλάζουν και τα χωριά μας. Ηλικιωμένοι άνθρωποι που θα είχαν πολλά να μας διηγηθούν από αυτά που έζησαν ή άκουσαν απο τους γονείς τους και τους παπούδες τους, δυστυχώς φεύγουν, χωρίς να έχουμε ενδιαφερθεί να μάθουμε από αυτούς. Έτσι χάνονται για πάντα πολύτιμες πληροφορίες που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να ανακτήσουμε στο μέλλον.
Σήμερα αν εξαιρέσουμε τον Π. Μάρκο Φώσκολο και την πολύτιμη εργασία του που αφορά την ιστορική έρευνα η οποία δημοσιεύεται κατά καιρούς στα Τηνιακά ανάλεκτα και άλλες εκδόσεις, δεν υπάρχει καμιά άλλη προσπάθεια στο τόπο μας που να έχει ως αντικείμενο την συστηματική ιστορική λαογραφική και κυρίως κοινωνιολογική έρευνα στα χωριά μας ή τουλάχιστον εμείς δεν το γνωρίζουμε.
(Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι μια μικρή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά έχει κάνει και ο π. Ρόκος Ψάλτης και έχει δημοσιευθεί στα Τηνιακά Ανάλεκτα με λαογραφικό ενδιαφέρον από τους ανεμόμυλους, τα χοιροσφάγια, και τη «καλή βραδιά»).
Εκτός Τήνου, πολύ αξιόλογη, είναι η λαογραφική έρευνα που έγινε απο την πανεπιστημιακό κα Αννα Μαρία Γουίλ Μπαδιεριτάκη το 1976 στη Κώμη η οποία είναι και η μοναδική λαογραφική έρευνα που υπάρχει ως σήμερα για το τόπο μας.
Το εξαιρετικό αυτό χειρόγραφο μαζί με λίγες μαυρόασπρες φωτογραφίες φυλάσσεται στο τμήμα λαογραφίας της βιβλιοθήκης του πανεπιστημίου Αθηνών και δεν έχει δημοσιευθεί ως σήμερα. Πριν από ένα χρόνο πήραμε την άδεια να φωτογραφίσουμε αυτό το πλούσιο υλικό για το τόπο μας και να θαυμάσουμε το πλούτο των παραδόσεων που είχαν διασωθεί πριν απο 35 χρόνια και που χωρίς αυτή την έρευνα δεν θα γνωρίζαμε τίποτα σήμερα! (Κάποια άλλη φορά θα αναφερθούμε πιο εκτεταμένα σ’αυτή την έρευνα).
Η διαπίστωση λοιπόν οτι πολλά πράγματα χάνονται με το πέρασμα του χρόνου, μας έκανε να θέλουμε να προσπαθήσουμε να περισώσουμε έστω και ως ερασιτέχνες φυσικά και όχι ως ειδικοί, απλά πράγματα που θα μπορούσαμε να μάθουμε μέσα από την επαφή μας με μεγαλύτερους σε ηλικία και όχι μόνο συγχωριανούς μας.
Έτσι ξεκινήσαμε μια μικρή έρευνα αναζητώντας τα παρατσούκλια του χωριού μας. Έχουμε την ελπίδα ότι θα βρείτε κι εσείς ενδιαφέρουσα αυτή τη μικρή συλλογή που φτιάξαμε και ότι θα μπορούσε να είναι μια αρχή για περαιτέρω έρευνα και σε άλλους τομείς. Σε αυτή τη περίπτωση, το σίγουρο είναι ότι χρειαζόμαστε και τη δική σας βοήθεια. Όπως έχουμε γράψει και στην ταυτότητα της ιστοσελίδας, σκοπός μας δεν είναι απλά να σας μεταφέρουμε όσα νέα μπορούμε από το χωριό, αλλά κυρίως είναι να επικοινωνήσουμε και να μοιραστούμε μαζί σας ανάλογους προβληματισμούς και ενδιαφέροντα.
Παρακάτω σας παραθέτουμε τα αποτελέσματα από τη μικρή έρευνα που κάναμε προσπαθώντας να βρούμε όσο γίνεται περισσότερα παρατσούκλια που υπάρχουν στο χωριό μας.
Όσον αφορά τη προέλευση τους, σε γενικές γραμμές βλέπουμε ότι υπάρχουν πάρα πολλά τα οποία έχουν διάθεση πειράγματος, είναι έξυπνα και αστεία (π.χ Μπέμπης, το Ζαμπέ). Υπάρχουν κάποια άλλα που ξεκινάνε από κάποιο όνομα (π.χ. Τζωρτζάκης) ή ακόμα μπορεί και να έχουν σχέση με τη δουλειά κάποιου ανθρώπου (Καμινός). Μπορεί να έχουν σχέση με το τόπο που μένει ή δραστηριοποιείται ( π.χ. Λαγκαδιώτης) ή με κάποια συνήθεια του. Πολλά από αυτά είναι παρατσούκλια που αναφέρονται σε ένα σόι (Μπαντίκος) ή μια οικογένεια ή ένα μόνο άτομο (Σκουργιάρης) . Άλλα είναι κληρονομικά και έρχονται από πολύ παλιά και άλλα είναι των περασμένων δεκαετιών ή ακόμα και εντελώς πρόσφατα ( π.χ Ταντόλας).
Κάποια από αυτά που έχουμε γράψει δεν υπάρχουν πια καθώς εκείνοι που τα είχαν έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά πολλοί σήμερα ακόμα τα θυμούνται.
Κάποια άλλα είναι σχετικά πολύ πρόσφατα.
Σίγουρα θα έχουμε παραλείψει ορισμένα. Όσοι ξέρετε κάποια, θα μπορούσατε να μας τα γράψετε και να τα στείλετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση ώστε να τα συμπεριλάβουμε στο κατάλογο που με αρκετή υπομονή δημιουργήσαμε.
Πέρα όμως και από τα παρατσούκλια που είναι και μια σχετικά ευχάριστη ασχολία το να προσπαθήσει κανείς να βρει όσο περισσότερα γίνεται, υπάρχουν και πολλά άλλα ενδιαφέροντα θέματα που θα άξιζε το κόπο να γίνει μια έστω μικρή έρευνα. Ας πάρουμε για παράδειγμα όλα αυτά που συνδέονται με τη καθημερινή ζωή του τόπου μας, τις δεισιδαιμονίες, τις καθημερινές ασχολίες, τη διατροφή ή ακόμα και τη στάση των ανθρώπων απέναντι σε συγκεκριμένα ιδεολογικής φύσεως ζητήματα. Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν ιστορίες και γεγονότα που θυμούνται οι παλιότεροι και θα μπορούσαν να μας διηγηθούν. Αν μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο αρχείο με ιστορίες θα βγάζαμε διάφορα συμπεράσματα για το παρελθόν. Σήμερα και μόνο από τη δεκαετία του ‘70 μέχρι και το ‘90 βλέπουμε πολύ σημαντικές διαφορές. Πόσο δε μάλλον να είχαμε την ευκαιρία να καταγράψουμε διάφορα από ηλικιωμένους ανθρώπους που θα μπορούσαν να μας αφηγηθούν και που έρχονται από το ακόμα πιο μακρινό παρελθόν.
Διαπιστώνοντας ότι κάθε χρόνο που περνάει χάνονται ολοένα και περισσότερο σημαντικές προφορικές πληροφορίες από το καθημερινό υλικό και μη, βίο του τόπου μας, κάνουμε έκκληση σε όσους συμμερίζεστε το ενδιαφέρον μας για όλα αυτά που χάνονται με ταχύτατους ρυθμός, να έρθετε σε επικοινωνία μαζί μας στέλνοντας ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στην ιστοσελίδα ώστε να δούμε από κοινού πώς θα μπορούσαμε να περισώσουμε οτιδήποτε μπορέσουμε. Ίσως με αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε μελλοντικά να δημιουργήσουμε και ένα μικρό ιστορικό – λαογραφικό αρχείο.
Όσο και αν η προσπάθειά μας μπορεί να είναι μικρή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι και η μοναδική που γίνεται και αυτό την καθιστά προφανώς πολύτιμη.
Επίσης βλέπουμε τον κεντρικό ρόλο που διαδραμάτισε η εκκλησία (ή ο κλήρος ) τα χρόνια που πέρασαν καθώς όλη η ζωή του χωριού εξελίσσεται γύρω από ένα ιδεολογικό άξονα, αυτό της χριστιανικής πίστης που εκφράζεται μέσα από την καθολική εκκλησία (ή οπτική) η οποία στη πατρίδα μας επιπλέον είναι μια μικρή μειονότητα.
Μια ακόμα ενδιαφέρουσα πτυχή είναι το γεγονός ότι τα μέρη μας ήταν ένας τόπος αγροτικός με ισχυρή πολιτιστική ταυτότητα και όσοι δεν είχαν ντόπια καταγωγή και δεν μετείχαν σ’αυτήν, συνήθως την αγνοούσαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το γεγονός οτι συμμαθητές μας από το λύκειο που μεγάλωσαν στη χώρα (μέχρι και τη δεκαετία του ‘90) δεν είχαν ιδέα κατά που πέφτει η Κώμη ή το Αγάπη για παράδειγμα.
Σήμερα πολλά απο αυτά αλλάζουν με ταχύτατους ρυθμούς και σ’αυτό σίγουρα έχει συμβάλει η εγκατάλειψη του αγροτικού τρόπου ζωής, η ιδιωτική τηλεόραση, η διοικητική μεταρρύθμιση Καποδίστριας που κατάργησε τις κοινότητες και δημιούργησε το δήμο Εξωμβούργου και άλλα.
Παρά τα τόσα ενδιαφέροντα στοιχεία για ένα μικρό τόπο, εκείνο που διαπιστώνουμε είναι ότι δυστυχώς πολλά πράγματα απο την ιστορία μας, το τρόπο ζωής, το λεξιλόγιο τις καθημερινές μας συνήθειες και τα πιστεύω αρχίζουν να χάνονται με την ίδια ταχύτητα που αλλάζουν και τα χωριά μας. Ηλικιωμένοι άνθρωποι που θα είχαν πολλά να μας διηγηθούν από αυτά που έζησαν ή άκουσαν απο τους γονείς τους και τους παπούδες τους, δυστυχώς φεύγουν, χωρίς να έχουμε ενδιαφερθεί να μάθουμε από αυτούς. Έτσι χάνονται για πάντα πολύτιμες πληροφορίες που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να ανακτήσουμε στο μέλλον.
Σήμερα αν εξαιρέσουμε τον Π. Μάρκο Φώσκολο και την πολύτιμη εργασία του που αφορά την ιστορική έρευνα η οποία δημοσιεύεται κατά καιρούς στα Τηνιακά ανάλεκτα και άλλες εκδόσεις, δεν υπάρχει καμιά άλλη προσπάθεια στο τόπο μας που να έχει ως αντικείμενο την συστηματική ιστορική λαογραφική και κυρίως κοινωνιολογική έρευνα στα χωριά μας ή τουλάχιστον εμείς δεν το γνωρίζουμε.
(Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι μια μικρή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά έχει κάνει και ο π. Ρόκος Ψάλτης και έχει δημοσιευθεί στα Τηνιακά Ανάλεκτα με λαογραφικό ενδιαφέρον από τους ανεμόμυλους, τα χοιροσφάγια, και τη «καλή βραδιά»).
Εκτός Τήνου, πολύ αξιόλογη, είναι η λαογραφική έρευνα που έγινε απο την πανεπιστημιακό κα Αννα Μαρία Γουίλ Μπαδιεριτάκη το 1976 στη Κώμη η οποία είναι και η μοναδική λαογραφική έρευνα που υπάρχει ως σήμερα για το τόπο μας.
Το εξαιρετικό αυτό χειρόγραφο μαζί με λίγες μαυρόασπρες φωτογραφίες φυλάσσεται στο τμήμα λαογραφίας της βιβλιοθήκης του πανεπιστημίου Αθηνών και δεν έχει δημοσιευθεί ως σήμερα. Πριν από ένα χρόνο πήραμε την άδεια να φωτογραφίσουμε αυτό το πλούσιο υλικό για το τόπο μας και να θαυμάσουμε το πλούτο των παραδόσεων που είχαν διασωθεί πριν απο 35 χρόνια και που χωρίς αυτή την έρευνα δεν θα γνωρίζαμε τίποτα σήμερα! (Κάποια άλλη φορά θα αναφερθούμε πιο εκτεταμένα σ’αυτή την έρευνα).
Η διαπίστωση λοιπόν οτι πολλά πράγματα χάνονται με το πέρασμα του χρόνου, μας έκανε να θέλουμε να προσπαθήσουμε να περισώσουμε έστω και ως ερασιτέχνες φυσικά και όχι ως ειδικοί, απλά πράγματα που θα μπορούσαμε να μάθουμε μέσα από την επαφή μας με μεγαλύτερους σε ηλικία και όχι μόνο συγχωριανούς μας.
Έτσι ξεκινήσαμε μια μικρή έρευνα αναζητώντας τα παρατσούκλια του χωριού μας. Έχουμε την ελπίδα ότι θα βρείτε κι εσείς ενδιαφέρουσα αυτή τη μικρή συλλογή που φτιάξαμε και ότι θα μπορούσε να είναι μια αρχή για περαιτέρω έρευνα και σε άλλους τομείς. Σε αυτή τη περίπτωση, το σίγουρο είναι ότι χρειαζόμαστε και τη δική σας βοήθεια. Όπως έχουμε γράψει και στην ταυτότητα της ιστοσελίδας, σκοπός μας δεν είναι απλά να σας μεταφέρουμε όσα νέα μπορούμε από το χωριό, αλλά κυρίως είναι να επικοινωνήσουμε και να μοιραστούμε μαζί σας ανάλογους προβληματισμούς και ενδιαφέροντα.
Παρακάτω σας παραθέτουμε τα αποτελέσματα από τη μικρή έρευνα που κάναμε προσπαθώντας να βρούμε όσο γίνεται περισσότερα παρατσούκλια που υπάρχουν στο χωριό μας.
Όσον αφορά τη προέλευση τους, σε γενικές γραμμές βλέπουμε ότι υπάρχουν πάρα πολλά τα οποία έχουν διάθεση πειράγματος, είναι έξυπνα και αστεία (π.χ Μπέμπης, το Ζαμπέ). Υπάρχουν κάποια άλλα που ξεκινάνε από κάποιο όνομα (π.χ. Τζωρτζάκης) ή ακόμα μπορεί και να έχουν σχέση με τη δουλειά κάποιου ανθρώπου (Καμινός). Μπορεί να έχουν σχέση με το τόπο που μένει ή δραστηριοποιείται ( π.χ. Λαγκαδιώτης) ή με κάποια συνήθεια του. Πολλά από αυτά είναι παρατσούκλια που αναφέρονται σε ένα σόι (Μπαντίκος) ή μια οικογένεια ή ένα μόνο άτομο (Σκουργιάρης) . Άλλα είναι κληρονομικά και έρχονται από πολύ παλιά και άλλα είναι των περασμένων δεκαετιών ή ακόμα και εντελώς πρόσφατα ( π.χ Ταντόλας).
Κάποια από αυτά που έχουμε γράψει δεν υπάρχουν πια καθώς εκείνοι που τα είχαν έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά πολλοί σήμερα ακόμα τα θυμούνται.
Κάποια άλλα είναι σχετικά πολύ πρόσφατα.
Σίγουρα θα έχουμε παραλείψει ορισμένα. Όσοι ξέρετε κάποια, θα μπορούσατε να μας τα γράψετε και να τα στείλετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση ώστε να τα συμπεριλάβουμε στο κατάλογο που με αρκετή υπομονή δημιουργήσαμε.
Πέρα όμως και από τα παρατσούκλια που είναι και μια σχετικά ευχάριστη ασχολία το να προσπαθήσει κανείς να βρει όσο περισσότερα γίνεται, υπάρχουν και πολλά άλλα ενδιαφέροντα θέματα που θα άξιζε το κόπο να γίνει μια έστω μικρή έρευνα. Ας πάρουμε για παράδειγμα όλα αυτά που συνδέονται με τη καθημερινή ζωή του τόπου μας, τις δεισιδαιμονίες, τις καθημερινές ασχολίες, τη διατροφή ή ακόμα και τη στάση των ανθρώπων απέναντι σε συγκεκριμένα ιδεολογικής φύσεως ζητήματα. Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν ιστορίες και γεγονότα που θυμούνται οι παλιότεροι και θα μπορούσαν να μας διηγηθούν. Αν μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο αρχείο με ιστορίες θα βγάζαμε διάφορα συμπεράσματα για το παρελθόν. Σήμερα και μόνο από τη δεκαετία του ‘70 μέχρι και το ‘90 βλέπουμε πολύ σημαντικές διαφορές. Πόσο δε μάλλον να είχαμε την ευκαιρία να καταγράψουμε διάφορα από ηλικιωμένους ανθρώπους που θα μπορούσαν να μας αφηγηθούν και που έρχονται από το ακόμα πιο μακρινό παρελθόν.
Διαπιστώνοντας ότι κάθε χρόνο που περνάει χάνονται ολοένα και περισσότερο σημαντικές προφορικές πληροφορίες από το καθημερινό υλικό και μη, βίο του τόπου μας, κάνουμε έκκληση σε όσους συμμερίζεστε το ενδιαφέρον μας για όλα αυτά που χάνονται με ταχύτατους ρυθμός, να έρθετε σε επικοινωνία μαζί μας στέλνοντας ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στην ιστοσελίδα ώστε να δούμε από κοινού πώς θα μπορούσαμε να περισώσουμε οτιδήποτε μπορέσουμε. Ίσως με αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε μελλοντικά να δημιουργήσουμε και ένα μικρό ιστορικό – λαογραφικό αρχείο.
Όσο και αν η προσπάθειά μας μπορεί να είναι μικρή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι και η μοναδική που γίνεται και αυτό την καθιστά προφανώς πολύτιμη.
|
Α
Αντγιές, (Μ) Αλήτης, (Π) (επειδή έμενε μόνος του στο Καρελάδο ) Αντωνέλος, (Π) Αρκαδής, (Μοναστηρια) Αμοργιάνός (Κ) Β Βατούδης, (Μ) Βαθρακίνα, (Π) Βαρβάνης, (Μ) Βελάδας (Μ) Γ Γιοσφάς, (Μ) Γούναρης,(Π) Γιάννος, (Π) Γιαμπανέλος,(Π) Γιαννακάκιας, (Π) Γαλάμης,(Μ) Γλαρός, (Κ) Γιαμάς, (Μ, Κ) Γιανναρδέλιας, (Κ) Γκουβαρντάς, ( ) Γκοντοφριός, (Μ,Κ) Γκοντογιάκμος,(Μ,Κ) Γκέκας, (Κ) Γκίνκγκας, (Μ) Γκαγιάνκγας,(Κ) Γιανναρίνα, (Μ) Δ Δραγάτης, (Κ) Δοξαρής, ( ) Ε – Ζ Ζύγος, (Π) Ζάκος, (Κ) Ζπέγος, (Π) Ζανέτος, (Μ) Ζουζούνα, (Κ) Ζουζού (Κ) Το Ζαμπέ (Μ) Η – Κ Κνενός (Μ) Κουρούπας, (Μ) Καστοράντσας, (Μ) Κουγέντης, (Μ) Κικιπέτρος, (Μ) Κουκλάρα, (Π) Κουμπουρής, (Μ) Καναλέτος, (Μ) Καμινός, (Π) Κανταρτζής, (Π) Κιακής, (Κ) Κατσαμπρόκος,(Π) Καφούτης,(Μ) Κοψάκης,(Π) Κουτάκιας,(Κ,Μ) Καράγιανος,(Μ) Κατσιμπίρης,(Κ) Καζάνας,(Μ,Κ) Κάβουρας, (Κ) Κουτάκιενα,(Μ) Κρά,(?) Καλογερίνα,(Μ) Καράβας,(Κ) Καραμαθιός,(Μ) Κανάρας,(Μ) Καφκούλας,(Μ) Κακαβέκενα,(Π) Καπετάνιος,(Π) Κέφας,(Κ) Κουτσούδενα,(Π) Καμανίδενα (Μ) Κούνελος, (Κ) Κουκουλού Κορώνας Καρελαδιώτης Λ Λόλας,(Μ) Λαγκαδιώτης,(Π) Λαυράκενα,(Μ) Λάρης,(Μ) Μ Μανίκας Μπομπός ή τυροπομπός,(Π) Μπακάρας,(Κ) Μικαελάκιας,(Μ) Μποτζαλής,(Μ,Κ) Μπάμπορας,(Κ) Μέλισσας,(Κ) Μπελεγρίνος,(Μ) Μπαγιουλάς,(Π) Μπελόνης,(Μ) Μπατίκος,(Μ) Μαρούδας,(Μ) Μπίκας,(Κ) Μπαρούμας,(Μ) Μπούκλος,(Κ) Μπρούντζος,(Κ) Μαρσέλος,(Π) Μαύρος,(Π) Μπέμπης,(Κ) Μπόκας,(Π) Μπλίνας,(Π) Μπούμς,(Κ) Μπιάνκενα,(Π) Μικελαρίας,(Κ) Το Μαρί,(Μ) Μπούντας,(Π) Μαναρίνης,(Μ) Μπουρτουλίνα,(Μ) Μπλόν, (Κ) Μπιλιλής, Μιναρέλος, Μελάνης, (Μοναστήρια) |
Ν – Ξ
Ντέλος,(Κ) Ντεσάντενα,(Μ) Ντινκιντίνκι,(Μ) Ντόγιας,(Κ) Ντόμπρος Νικολακάκης,(Μ) Ο – Π Πάπας,(Μ) Πολές,(Μ) Πετλίκος,(Μ) Πονιρός,(Κ) Πόντικας (Μ) Περδεκούλης,(Π,Κ) Περούλας,(Κ) Πλατηνής,(Μ) Πέπης,(Κ) Πκιόκος,(Μ,Κ) Πλαριάς,(Κ) Πετραδάς,(Π) Πόλενα,(Π) Πλάθας,(Π) Πατσής,(Μ) Ρ – Σ Ρακοφάγος,(Μ) Ρανιέρης,(Μ) Ρζέρης,(Κ) Σοφέρς,(Μ) Σπανός,(Μ) Στούκας,(Π) Σανκάρλος,(Κ) Σαματάς,(Κ) Σαραντάμπελος,(Κ) Σακαφλιάς,(?) Σοφός,(Μ) Σκάρτος,(Μ) Σαφούς,(Μ) Σαχανού,(Π) Σταμνάς,(Μ) Σκουργιάρης,(Κ) Συριανός,(Κ) Σκάνταλος Τ – Υ Ταντόλας,(Κ) Τσαγκάρης,(Κ) Τζορτζάκης,(Μ) Τζιγκρίνα,(Μ) Τραυματίας,(Κ) Τρεμούλας (Μ) Φ Φιλίνης, (Κ) Φολίνης,(Κ) Φατούρος,(Κ) Φαφάς,(Μ) Φακιοφλάς,(Μ) Φιλανδός,(Μ) Χ – Ω Χέστης,(Μ) Χαιμανάς,(Μ) Χιχίτς,(Μ) Χάγκης,(Μ) Χλίς,(Π) Χόγκιας,(Μ) Χαλαμπάλενα,(Μ) ----------------------------------------- Μ= Μέσα Κώμη Κ= Κάτω Κώμη Π= Περάστρα |
03 Ιουνίου 2011
ΑΡΧΕΣ ΙΟΥΝΗ...
Σοκάκι στη κάτω Κώμη
...και ο δροσερός Μάης μας άφησε. Οι όψιμες βροχές, οι άλλοτε ηλιόλουστες και άλλοτε συννεφιασμένες μέρες χωρίς βοριάδες ξεπροβοδίζουν το νησί στο πρώτο καλοκαιρινό μήνα εντυπωσιακά κατάφυτο. Το Σάββατο 21 Μάιου μαζί με το σύλλογο πραγματοποιήσαμε μια μικρή εξόρμηση στο δρόμο της Kολυμπήθρας για να καθαρίσουμε από τα χόρτα τα δενδρύλλια και της δράφες (πικροδάφνες) που φυτέψαμε το χειμώνα, αλλά και να ποτίσουμε όσα από αυτά είχαν ανάγκη. Την ίδια μέρα το απόγευμα πραγματοποιήθηκαν και τα εγκαίνια στο αξιόλογο μουσείο του εικαστικού Κώστα Τσόκλη στο Κάμπο το οποίο στεγάζεται στο πρώην δημοτικό σχολείο του χωριού.
Την τρίτη 31 Μάιου με αφορμή την τελευταία μέρα του μήνα του αφιερωμένου από την εκκλησία στην Παναγία, πραγματοποιήθηκε όπως κάθε χρόνο η πολύ ωραία τελετή και η λιτανεία του αγάλματος της Παναγίας από την Μέσα στη Κάτω Κώμη.
Η Κολυμπήθρα αυτό τον καιρό ετοιμάζεται πυρετωδώς για το καλοκαίρι που ξεκινά. Οι παραλίες καθαρίσθηκαν, τα μαγαζιά έχουν ήδη ανοίξει και γενικά υπάρχει όλη η σχετική κινητικότητα. Απ’ότι ακούγεται φέτος για πρώτη φορά θα νοικιαστεί και το καλύτερο κομμάτι από την αμμουδιά της μεγάλης άμμου (ή Κελιανής) όπου θα μπούνε και εκεί ομπρέλες.
Το μεγάλο αγκάθι πάντως στην ευρύτερη περιοχή εξακολουθεί να είναι η μόλυνση από την αποχέτευση των γύρω χωριών που χύνεται στο λιβάδι πίσω από τη μεγάλη άμμο. Η απραξία του Δήμου όσον αφορά το καυτό ζήτημα της απουσίας βιολογικού καθαρισμού, εξακολουθεί να υποβαθμίζει όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια τόσο τις παραλίες της Κολυμπήθρας, όσο και το λιβάδι το οποίο εξακολουθεί να έχει αγροτική παραγωγή η οποία τελικώς θα μπορούσε να αποδειχθεί και επικίνδυνη…
Στα ευχάριστα που ακούγονται στο χωριό είναι ότι από την Δευτέρα 6 Ιουνίου ανοίγει και το καφενεδάκι «η βρύση» στη μέσα Κώμη. Έτσι θα χουμε πλέον δύο καφενεδάκια ανοιχτά στο χωριό. Επίσης ακούγεται ότι έχει προγραμματιστεί μέσα στο καλοκαίρι η υπογειοποίηση ενός τμήματος από τα καλώδια των στύλων της ΔΕΗ και πιο συγκεκριμένα το κομμάτι από το παλιό μπακάλικο του Φιλανδού έως και την καμάρα.
Όσοι από εμάς βρισκόμαστε στο χωριό απολαμβάνουμε τις πρώτες ήσυχες καλοκαιρινές μέρες και τα πρώτα μπάνια. Αυτό μπορεί να ακούγεται κάπως ειδυλλιακό για όσους ζούνε σε κάποια μεγαλούπολη που είναι πιο δύσκολο να βρεθούνε άμεσα στο φυσικό περιβάλλον, αλλά όπως στις μεγαλουπόλεις έτσι κι εδώ, τη περίοδο που διανύουμε, η άσχημη οικονομική και πολιτική κατάσταση μας επηρεάζει και μάλιστα έντονα όπως και όλο τον κόσμο. Οι δουλειές περιορισμένες και η ζωή στο χωριό αλλά και στο νησί γενικά είναι υποτονική.
Την τρίτη 31 Μάιου με αφορμή την τελευταία μέρα του μήνα του αφιερωμένου από την εκκλησία στην Παναγία, πραγματοποιήθηκε όπως κάθε χρόνο η πολύ ωραία τελετή και η λιτανεία του αγάλματος της Παναγίας από την Μέσα στη Κάτω Κώμη.
Η Κολυμπήθρα αυτό τον καιρό ετοιμάζεται πυρετωδώς για το καλοκαίρι που ξεκινά. Οι παραλίες καθαρίσθηκαν, τα μαγαζιά έχουν ήδη ανοίξει και γενικά υπάρχει όλη η σχετική κινητικότητα. Απ’ότι ακούγεται φέτος για πρώτη φορά θα νοικιαστεί και το καλύτερο κομμάτι από την αμμουδιά της μεγάλης άμμου (ή Κελιανής) όπου θα μπούνε και εκεί ομπρέλες.
Το μεγάλο αγκάθι πάντως στην ευρύτερη περιοχή εξακολουθεί να είναι η μόλυνση από την αποχέτευση των γύρω χωριών που χύνεται στο λιβάδι πίσω από τη μεγάλη άμμο. Η απραξία του Δήμου όσον αφορά το καυτό ζήτημα της απουσίας βιολογικού καθαρισμού, εξακολουθεί να υποβαθμίζει όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια τόσο τις παραλίες της Κολυμπήθρας, όσο και το λιβάδι το οποίο εξακολουθεί να έχει αγροτική παραγωγή η οποία τελικώς θα μπορούσε να αποδειχθεί και επικίνδυνη…
Στα ευχάριστα που ακούγονται στο χωριό είναι ότι από την Δευτέρα 6 Ιουνίου ανοίγει και το καφενεδάκι «η βρύση» στη μέσα Κώμη. Έτσι θα χουμε πλέον δύο καφενεδάκια ανοιχτά στο χωριό. Επίσης ακούγεται ότι έχει προγραμματιστεί μέσα στο καλοκαίρι η υπογειοποίηση ενός τμήματος από τα καλώδια των στύλων της ΔΕΗ και πιο συγκεκριμένα το κομμάτι από το παλιό μπακάλικο του Φιλανδού έως και την καμάρα.
Όσοι από εμάς βρισκόμαστε στο χωριό απολαμβάνουμε τις πρώτες ήσυχες καλοκαιρινές μέρες και τα πρώτα μπάνια. Αυτό μπορεί να ακούγεται κάπως ειδυλλιακό για όσους ζούνε σε κάποια μεγαλούπολη που είναι πιο δύσκολο να βρεθούνε άμεσα στο φυσικό περιβάλλον, αλλά όπως στις μεγαλουπόλεις έτσι κι εδώ, τη περίοδο που διανύουμε, η άσχημη οικονομική και πολιτική κατάσταση μας επηρεάζει και μάλιστα έντονα όπως και όλο τον κόσμο. Οι δουλειές περιορισμένες και η ζωή στο χωριό αλλά και στο νησί γενικά είναι υποτονική.
Όσοι από μας δεν μένουμε μόνιμα στο χωριό, συμμετέχουμε μαζί με χιλιάδες άλλους συμπολίτες μας στις συγκεντρώσεις και τις διαμαρτυρίες στην Αθήνα και στο σύνταγμα. Το αίτημα για το λογιστικό έλεγχο του χρέους, το αίτημα για δικαιοσύνη αλλά και η ιδέα της άμεσης δημοκρατίας που ολοένα και περισσότερο ακούγεται μέσα στο κίνημα των αγανακτισμένων μας βρίσκει απολύτως σύμφωνους. Οι πολιτικοί οι κομματάρχες οι παρατρεχάμενοι και οι κολαούζοι τους γενικώς δεν μας εκφράζουν και δεν μας αντιπροσωπεύουν. Η οργή μας γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν βλέπουμε ότι τα ΜΜΕ προσπαθούν να υποβαθμίσουν και να απαξιώσουν με κάθε τρόπο τους χιλιάδες πολίτες που διαμαρτύρονται καθημερινά.
Από την άλλη με χαρά και έκπληξη είδαμε στον ιστιοχώρο Ξάνεμο ότι και στη Τήνο έγινε μια ανάλογη ειρηνική διαδήλωση στο λιμάνι της χώρας. Θεωρούμε πολύ σπουδαία τη κίνηση αυτή από συμπολίτες μας καθώς γνωρίζουμε ότι σε ένα μικρό τόπο όπως η Τήνος είναι πολλές φορές πιο δύσκολο να συμμετέχει κόσμος σε τέτοιες εκδηλώσεις. Ο φόβος και ο στιγματισμός που επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι του καθενός από τις διάφορες τοπικές εξουσίες και τους μπλε ή πράσινους κομματάρχες, δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Όλοι ξέρουμε ότι μπορεί τέτοιες κινήσεις να έχουν οικονομικό και επαγγελματικό κόστος για το καθένα προσωπικά. Για αυτούς και πολλούς άλλους λόγους δεν καθόμαστε στο καναπέ και αποφεύγουμε την ενημέρωση από το κατεστημένο της τηλεόρασης, συμμετέχουμε και ενημερωνόμαστε στις πλατείες και τους δρόμους μέσα από ανθρώπινες και συλλογικές διεργασίες.
Kαλό καλοκαίρι.
Kαλό καλοκαίρι.
19 Μαΐου 2011
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΘΕΣ (Μέρος 2ο)
Για μια ακόμα φορά ο κ.Νικόλαος Σκλάβος (Μπλες) μας έδωσε την χαρά να μοιραστεί μαζί μας εμπειρίες και γεγονότα από παλιότερα χρόνια όπως ο ίδιος τα θυμάται και τα έζησε. Όπως στην περσινή ανάρτηση (26 Νοεμβρίου 2010) μας περιέγραψε λεπτομέρειες για τον δρόμο προς Κολυμπήθρα, τις αλωνίστρες και για το λιβάδι, έτσι και τώρα με το ίδιο πάθος και με τον δικό του αφηγηματικό τρόπο μας εξιστορεί μερικές λεπτομέρειες για την σπορά, το θερισμό και άλλα ενδιαφέροντα θέματα.
Ο κ.Νικόλαος Σκλάβος γεννημένος το 1932 ζει μόνιμα στην Κώμη και εργάζεται ως αγρότης. Η συνεισφορά του με αυτή την κίνηση, να μας γράψει δηλαδή κάποια πράγματα που θυμάται από εκείνη την εποχή αποτελεί μεγάλη τιμή για την ιστοσελίδα μας αλλά είναι και πολύτιμη προσφορά για όλους μας καθώς όλη αυτή η μνήμη και οι γνώσεις από τον τόπο μας χάνονται δυστυχώς ανεπιστρεπτί.
Θα ήταν μεγάλη χαρά για εμάς να ρωτάγατε τους γονείς σας ή τους παππούδες σας για κάποια ιστορία ή και κάποια γεγονότα που θυμούνται από το παρελθόν ώστε να τα περισώσουμε από τη λήθη και να τα μοιραστούμε από εδώ και με άλλους συγχωριανούς μας. Δυστυχώς πολλά πράγματα από το παρελθόν του τόπου χάνονται και εξαφανίζονται γιατί δεν έχουμε ενδιαφερθεί να περισώσουμε και να τα προστατέψουμε. Με την έκκληση αυτή ελπίζουμε να έχουμε κάποια ανταπόκριση από εσάς ώστε να κάνουμε μια αρχή στο να περισώσουμε έστω μερικά πράγματα από την προφορική παράδοση για την ιστορία του τόπου μας που χάνετε για πάντα.
(για επικοινωνια πατήστε εδώ)
Η σπορά
Όταν έμπαινε ο Οκτώβριος οι γεωργοί ήταν έτοιμοι για τη σπορά, περίμεναν τη βροχή. Έριχναν μια ματιά στο άλετρο και στο ζυγό αν ήθελαν φτιάξιμο. Τα άλετρα και το ζυγό τα έφτιαχνε ο Γιώργος ο Καστορίνης και επισκεύαζε τα παλιά. Το εργαστήριό του ήταν στην αλωνίστρα, εκεί που είναι το σπίτι του Χρήστου και του Γιώργου Καστορίνη, της Ραμπέλας και της Γεωργίας. Το ηνί ήταν από σίδερο και ατσάλι και το φτιάχναμε στην Ξυνάρα στο μπάρμπα Μάρκο το Χιάνη ο οποίος ήταν σιδεράς. Όλα τα εργαλεία αξίνες, δραπάνια εκεί τα φτιάχναμε.
Όταν έβρεχε οι γεωργοί έπιαναν τη σπορά, έπρεπε να σπείρουν πρώιμα για να γίνει ο καρπός. Ο καρπός ήταν το ψωμί των ανθρώπων, το άχυρο η τροφή των ζώων. Αυτά τα δύο ήταν τα βασικά που έπρεπε να έχουν οι γεωργοί στις αποθήκες τους. Τα περισσότερα χωράφια τα σπέρνανε. Στις 21 Νοεμβρίου έπρεπε τα μισά χωράφια να είναι σπαρμένα γι΄ αυτό η μέρα αυτή ονομάζεται μισοσπορίτισας.
Από το 1950 και μετά τα χρόνια άλλαζαν σιγά σιγά προς το καλύτερο. Η Αγροτική Τράπεζα έφερε λιπάσματα και κάναμε γραμμάτια για να πάρουμε λίπασμα. Τα γραμμάτια τα πληρώναμε όταν είχαμε χρήματα. Η φτώχεια ήταν μεγάλη, οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν μισή αγελάδα, περίμεναν ένα χρόνο να πουλήσουν μισό δαμαλάκι. Οι πιο πλούσιοι έδιναν ένα δαμάλι στους πιο φτωχούς και επειδή οι τελευταίοι δεν είχαν χρήματα να το αγοράσουν, το τάιζαν, το φρόντιζαν και όταν γεννούσε και γινόταν το μοσχάρι 40 ημερών το μισό το έπαιρνε ο ένας και το άλλο μισό ο άλλος. Αυτό γινόταν συνεχώς. Είχαν την αγελάδα και το δαμάλι μισό μισό!
Ο Δον Ιάκωβος Φολίνης είχε περισσότερες από 70 αγελάδες μισιώτικες. Όλος ο κόσμος από την Τήνο πήγαινε στο Φολίνη να τους δώσει δαμάλι, να το κάνουν αγελάδα, να την έχουν μισιώτικη! Έκανε μεγάλες ευκολίες στους φτωχούς!
Ο θερισμός
Τον Ιούνιο ήταν ο θερισμός, από τον Μάιο πηγαίναμε τα δραπάνια στην Ξυνάρα να κόβουν καλά. Κάθε μέρα ήταν θέρος, πηγαίναμε δανεικά πέντε – έξι άτομα μαζί, πολλές φορές και παραπάνω. Τη μία μέρα πηγαίναμε στον ένα, την άλλη μέρα στον άλλο κι αυτό γινότανε μέχρι να τελειώσει το θέρος.
Θα γράψω ένα ανέκδοτο: μια μέρα θερίζαμε δανεικό έργο και ο Τζώρτζης ο Πρελορέντζος (Τζωρτζαράς), είχε και το γιό του μαζί, το Ματαίο. Σταματήσαμε να φάμε και να πάρουμε τον αέρα μας κι όταν σηκωθήκαμε να πιάσουμε δουλειά, μας λέει ο Ματαίος που ήταν μικρός ακόμα: «εσείς πηγαίνετε με όρεξη, όταν πηγαίνεις στη δουλειά με όρεξη δε σε κουράζει!»
Η Σταβαριά
Όλες οι ρεματιές είχαν σταβαριές, καρπό δεν έκαναν. Ήταν πλούσιο δέντρο, το κλάδευαν και άνοιγε βλαστάρια. Τα πιο ψηλά βλαστάρια τα μάζευαν οι βολακίτες, τα έκαναν κοφίνια και καλάθια. Τα πιο χοντρά τα αφήναμε, γινόταν σταβάργια (δοκάρια).
Από τα ξύλα αυτά έκαναν το μπαλάγκο, το άλετρο και το ζυγό. Τα μικρά κομμάτια ο κυρ Γιώργης Καστορίνης, που έφτιαχνε τα άλετρα, τα έφτιαχνε τσόκαρα για τις γυναίκες. Ήταν ξύλο γερό. Τίποτα δεν πήγαινε χαμένο!
Η ζωή μέχρι το 1950 ήταν πολύ δύσκολη. Η φτώχεια ήταν μεγάλη. Σιγά σιγά η ζωή άλλαξε κι ήρθαν καλύτερα χρόνια!
Το κούρεμα των προβάτων
Σήμερα κουρεύουμε τα πρόβατα και το μαλλί το πετάμε, το αφήνουμε εκεί που κουρεύουμε τα πρόβατα. Πόσο χρήσιμο ήταν τα παλιά χρόνια!
Το έπλεναν οι γυναίκες, το στέγνωναν. Τα βράδια άρχιζε η δουλειά, οι γυναίκες άναβαν το φαναράκι γιατί ο δρόμος ήταν σκοτεινός, φώτα δεν είχαμε και αλλιώς δε βλέπαμε να περπατάμε. Πηγαίναμε να σπηροκαθίσουμε (βεγγέρα), οι μεγάλες γυναίκες έξεναν το μαλλί, άλλες έκαναν ρόκα, το μαλλί γινόταν κλωστή. Οι κοπέλες έπλεκαν τα ωραία μάλλινα πουλόβερ, μπλούζες, ζακέτες, κάλτσες και άλλα χειροποίητα.
Το τραπέζι είχε ένα πιάτο με σύκα ξερά και ένα μπουκάλι ρακί. Ήταν το βραδινό κέρασμα. Στα σπηροκαθσιά λέγανε παραμύθια και παλιές ιστορίες. Γι΄ αυτά δεν γράφω γιατί ήταν παραμύθια, γράφω μόνο αληθινές ιστορίες.
Θα γράψω ακόμα κάτι για να δείτε πόσο δύσκολα ήταν εκείνα τα χρόνια και πόσο καλοί άνθρωποι υπήρχαν! Πια χρονιά ήταν δε θυμάμαι, ήμουνα παληκαράκι, ο πατέρας μου είχε μια αγελάδα, με κολίκα έκανε τα ζευγάρια του όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Η αγελάδα ψόφησε και χρήματα να πάρει άλλη δεν είχε. Πήγε στο Σμαρδάκιτο στον Αντώνιο Κρητικό (Μαραγκό) και του έδωσε χρήματα, του έδωσε δύο λίρες και έτσι πήραμε μια αγελάδα. Όταν πήγε ο πατέρας μου να του επιστρέψει τα χρήματα, του είπα ότι πρέπει να του δώσει και τον τόκο. Εκείνος έβγαλε χρήματα από το πορτοφόλι του και τα έδωσε στον πατέρα μου γιατί οι λίρες ήταν πιο ακριβές όταν του τις έδωσε.
Ο κ.Νικόλαος Σκλάβος γεννημένος το 1932 ζει μόνιμα στην Κώμη και εργάζεται ως αγρότης. Η συνεισφορά του με αυτή την κίνηση, να μας γράψει δηλαδή κάποια πράγματα που θυμάται από εκείνη την εποχή αποτελεί μεγάλη τιμή για την ιστοσελίδα μας αλλά είναι και πολύτιμη προσφορά για όλους μας καθώς όλη αυτή η μνήμη και οι γνώσεις από τον τόπο μας χάνονται δυστυχώς ανεπιστρεπτί.
Θα ήταν μεγάλη χαρά για εμάς να ρωτάγατε τους γονείς σας ή τους παππούδες σας για κάποια ιστορία ή και κάποια γεγονότα που θυμούνται από το παρελθόν ώστε να τα περισώσουμε από τη λήθη και να τα μοιραστούμε από εδώ και με άλλους συγχωριανούς μας. Δυστυχώς πολλά πράγματα από το παρελθόν του τόπου χάνονται και εξαφανίζονται γιατί δεν έχουμε ενδιαφερθεί να περισώσουμε και να τα προστατέψουμε. Με την έκκληση αυτή ελπίζουμε να έχουμε κάποια ανταπόκριση από εσάς ώστε να κάνουμε μια αρχή στο να περισώσουμε έστω μερικά πράγματα από την προφορική παράδοση για την ιστορία του τόπου μας που χάνετε για πάντα.
(για επικοινωνια πατήστε εδώ)
Η σπορά
Όταν έμπαινε ο Οκτώβριος οι γεωργοί ήταν έτοιμοι για τη σπορά, περίμεναν τη βροχή. Έριχναν μια ματιά στο άλετρο και στο ζυγό αν ήθελαν φτιάξιμο. Τα άλετρα και το ζυγό τα έφτιαχνε ο Γιώργος ο Καστορίνης και επισκεύαζε τα παλιά. Το εργαστήριό του ήταν στην αλωνίστρα, εκεί που είναι το σπίτι του Χρήστου και του Γιώργου Καστορίνη, της Ραμπέλας και της Γεωργίας. Το ηνί ήταν από σίδερο και ατσάλι και το φτιάχναμε στην Ξυνάρα στο μπάρμπα Μάρκο το Χιάνη ο οποίος ήταν σιδεράς. Όλα τα εργαλεία αξίνες, δραπάνια εκεί τα φτιάχναμε.
Όταν έβρεχε οι γεωργοί έπιαναν τη σπορά, έπρεπε να σπείρουν πρώιμα για να γίνει ο καρπός. Ο καρπός ήταν το ψωμί των ανθρώπων, το άχυρο η τροφή των ζώων. Αυτά τα δύο ήταν τα βασικά που έπρεπε να έχουν οι γεωργοί στις αποθήκες τους. Τα περισσότερα χωράφια τα σπέρνανε. Στις 21 Νοεμβρίου έπρεπε τα μισά χωράφια να είναι σπαρμένα γι΄ αυτό η μέρα αυτή ονομάζεται μισοσπορίτισας.
Από το 1950 και μετά τα χρόνια άλλαζαν σιγά σιγά προς το καλύτερο. Η Αγροτική Τράπεζα έφερε λιπάσματα και κάναμε γραμμάτια για να πάρουμε λίπασμα. Τα γραμμάτια τα πληρώναμε όταν είχαμε χρήματα. Η φτώχεια ήταν μεγάλη, οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν μισή αγελάδα, περίμεναν ένα χρόνο να πουλήσουν μισό δαμαλάκι. Οι πιο πλούσιοι έδιναν ένα δαμάλι στους πιο φτωχούς και επειδή οι τελευταίοι δεν είχαν χρήματα να το αγοράσουν, το τάιζαν, το φρόντιζαν και όταν γεννούσε και γινόταν το μοσχάρι 40 ημερών το μισό το έπαιρνε ο ένας και το άλλο μισό ο άλλος. Αυτό γινόταν συνεχώς. Είχαν την αγελάδα και το δαμάλι μισό μισό!
Ο Δον Ιάκωβος Φολίνης είχε περισσότερες από 70 αγελάδες μισιώτικες. Όλος ο κόσμος από την Τήνο πήγαινε στο Φολίνη να τους δώσει δαμάλι, να το κάνουν αγελάδα, να την έχουν μισιώτικη! Έκανε μεγάλες ευκολίες στους φτωχούς!
Ο θερισμός
Τον Ιούνιο ήταν ο θερισμός, από τον Μάιο πηγαίναμε τα δραπάνια στην Ξυνάρα να κόβουν καλά. Κάθε μέρα ήταν θέρος, πηγαίναμε δανεικά πέντε – έξι άτομα μαζί, πολλές φορές και παραπάνω. Τη μία μέρα πηγαίναμε στον ένα, την άλλη μέρα στον άλλο κι αυτό γινότανε μέχρι να τελειώσει το θέρος.
Θα γράψω ένα ανέκδοτο: μια μέρα θερίζαμε δανεικό έργο και ο Τζώρτζης ο Πρελορέντζος (Τζωρτζαράς), είχε και το γιό του μαζί, το Ματαίο. Σταματήσαμε να φάμε και να πάρουμε τον αέρα μας κι όταν σηκωθήκαμε να πιάσουμε δουλειά, μας λέει ο Ματαίος που ήταν μικρός ακόμα: «εσείς πηγαίνετε με όρεξη, όταν πηγαίνεις στη δουλειά με όρεξη δε σε κουράζει!»
Η Σταβαριά
Όλες οι ρεματιές είχαν σταβαριές, καρπό δεν έκαναν. Ήταν πλούσιο δέντρο, το κλάδευαν και άνοιγε βλαστάρια. Τα πιο ψηλά βλαστάρια τα μάζευαν οι βολακίτες, τα έκαναν κοφίνια και καλάθια. Τα πιο χοντρά τα αφήναμε, γινόταν σταβάργια (δοκάρια).
Από τα ξύλα αυτά έκαναν το μπαλάγκο, το άλετρο και το ζυγό. Τα μικρά κομμάτια ο κυρ Γιώργης Καστορίνης, που έφτιαχνε τα άλετρα, τα έφτιαχνε τσόκαρα για τις γυναίκες. Ήταν ξύλο γερό. Τίποτα δεν πήγαινε χαμένο!
Η ζωή μέχρι το 1950 ήταν πολύ δύσκολη. Η φτώχεια ήταν μεγάλη. Σιγά σιγά η ζωή άλλαξε κι ήρθαν καλύτερα χρόνια!
Το κούρεμα των προβάτων
Σήμερα κουρεύουμε τα πρόβατα και το μαλλί το πετάμε, το αφήνουμε εκεί που κουρεύουμε τα πρόβατα. Πόσο χρήσιμο ήταν τα παλιά χρόνια!
Το έπλεναν οι γυναίκες, το στέγνωναν. Τα βράδια άρχιζε η δουλειά, οι γυναίκες άναβαν το φαναράκι γιατί ο δρόμος ήταν σκοτεινός, φώτα δεν είχαμε και αλλιώς δε βλέπαμε να περπατάμε. Πηγαίναμε να σπηροκαθίσουμε (βεγγέρα), οι μεγάλες γυναίκες έξεναν το μαλλί, άλλες έκαναν ρόκα, το μαλλί γινόταν κλωστή. Οι κοπέλες έπλεκαν τα ωραία μάλλινα πουλόβερ, μπλούζες, ζακέτες, κάλτσες και άλλα χειροποίητα.
Το τραπέζι είχε ένα πιάτο με σύκα ξερά και ένα μπουκάλι ρακί. Ήταν το βραδινό κέρασμα. Στα σπηροκαθσιά λέγανε παραμύθια και παλιές ιστορίες. Γι΄ αυτά δεν γράφω γιατί ήταν παραμύθια, γράφω μόνο αληθινές ιστορίες.
Θα γράψω ακόμα κάτι για να δείτε πόσο δύσκολα ήταν εκείνα τα χρόνια και πόσο καλοί άνθρωποι υπήρχαν! Πια χρονιά ήταν δε θυμάμαι, ήμουνα παληκαράκι, ο πατέρας μου είχε μια αγελάδα, με κολίκα έκανε τα ζευγάρια του όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Η αγελάδα ψόφησε και χρήματα να πάρει άλλη δεν είχε. Πήγε στο Σμαρδάκιτο στον Αντώνιο Κρητικό (Μαραγκό) και του έδωσε χρήματα, του έδωσε δύο λίρες και έτσι πήραμε μια αγελάδα. Όταν πήγε ο πατέρας μου να του επιστρέψει τα χρήματα, του είπα ότι πρέπει να του δώσει και τον τόκο. Εκείνος έβγαλε χρήματα από το πορτοφόλι του και τα έδωσε στον πατέρα μου γιατί οι λίρες ήταν πιο ακριβές όταν του τις έδωσε.
15 Μαΐου 2011
Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΚΙΝΑΡΑΣ
Με μεγάλη επιτυχία όπως κάθε χρόνο γιορτάστηκε και φέτος η γιορτή τη αγκινάρας στη Κώμη. Περίπου δέκα χιλιάδες αγκινάρες προσφέρθηκαν από τους αγρότες του χωριού μας, καθαρίστηκαν και μαγειρεύτηκαν με διάφορες συνταγές, ώστε να προσφερθούν σε όλο τον κόσμο που συμμετείχε στη γιορτή.
Την εκδήλωση άνοιξε η πρόεδρος του χωριού μας Κα Μαρία Δενεκαρία με ένα σύντομο λόγο. Ακολούθησε ο Δήμαρχος Κος Κροντηράς Παναγιώτης ο οποίος και ευχαρίστησε όλο το χωριό που ετοίμαζε επί μέρες τη γιορτή αυτή, με πολύ δουλειά, μεράκι και ενθουσιασμό.
Ακολούθησαν δύο πολύ έξυπνα παιχνίδια που εκτόξευσαν στα ύψη το κέφι του κόσμου στη κατάμεστη πλατεία. Στο πρώτο παιχνίδι, δύο αντίπαλες ομάδες συναγωνίσθηκαν στο ποια από τις δύο θα καθαρίσει γρηγορότερα ένα συγκεκριμένο αριθμό από αγκινάρες. Στη μια ομάδα συμμετείχαν νοικοκυρές του χωριού και στη άλλη επίσημοι προσκεκλημένοι από το Δήμο. Το χωριό κέρδισε 36-28 τους άρχοντες του τόπου παρά την προσπάθεια μερικών γυναικών, που πήραν φόρα, να γεμίσουν και την κατσαρόλα των δευτέρων…
Το δεύτερο ήταν ένα παιχνίδι γευσιγνωσίας. Ζητήθηκε από όσους ήθελαν να συμμετάσχουν, να αναγνωρίσουν με κλειστά τα μάτια τη κάθε συνταγή με αγκινάρες που δοκίμασαν. Τελικοί νικητές στο παιχνίδι αυτό ήταν η Γεωργία Μπακογιάννη από τη Περάστρα και ο Κωνσταντίνος Βαλσαμής που αναγνώρισαν όλες τις συνταγές.
Μετά το τέλος των παιχνιδιών και έχοντας μοιραστεί σε όλους τους παρευρισκομένους από ένα πιάτο το οποίο περιείχε αγκινάρες μαγειρεμένες με διάφορες συνταγές, ακολούθησε χορός ο οποίος και κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής. Το κέφι περισσότερο από κάθε άλλη φορά έκανε τον κόσμο να στήνει αυθόρμητο χορό όπου μπορούσε να βρει λίγο ελεύθερο χώρο, στη πλατεία ή και τους γύρω δρόμους. Όλοι στο χωριό μείναμε ευχαριστημένοι και ενθουσιασμένοι για την ωραία αυτή βραδιά που μοιραστήκαμε με όλους τους παρευρισκομένους, αλλά και γιατί είδαμε το χωριό μας να γεμίζει με πολύ κόσμο και πολύ κέφι. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την επίσκεψη από την Θεσσαλονίκη δύο λεωφορείων για να είναι παρόντες στην γιορτή και την επίσκεψη φωτογράφων από την Αυστραλία κατά την διάρκεια της προετοιμασίας της γιορτής.
Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά, να έχουν καλή παραγωγή οι αγρότες του τόπου μας σε όλα τα προϊόντα ώστε με χαρά να διοργανώνουν τέτοιες όμορφες γιορτές αλλά κυρίως να βοηθηθεί η τοπική οικονομία και να στηριχτούν όλοι εκείνοι που βάζουν τον κόπο τους!
Περισσότερες λέξεις(!) για την γιορτή της αγκινάρας στο χωριό πατήστε εδώ!
Την εκδήλωση άνοιξε η πρόεδρος του χωριού μας Κα Μαρία Δενεκαρία με ένα σύντομο λόγο. Ακολούθησε ο Δήμαρχος Κος Κροντηράς Παναγιώτης ο οποίος και ευχαρίστησε όλο το χωριό που ετοίμαζε επί μέρες τη γιορτή αυτή, με πολύ δουλειά, μεράκι και ενθουσιασμό.
Ακολούθησαν δύο πολύ έξυπνα παιχνίδια που εκτόξευσαν στα ύψη το κέφι του κόσμου στη κατάμεστη πλατεία. Στο πρώτο παιχνίδι, δύο αντίπαλες ομάδες συναγωνίσθηκαν στο ποια από τις δύο θα καθαρίσει γρηγορότερα ένα συγκεκριμένο αριθμό από αγκινάρες. Στη μια ομάδα συμμετείχαν νοικοκυρές του χωριού και στη άλλη επίσημοι προσκεκλημένοι από το Δήμο. Το χωριό κέρδισε 36-28 τους άρχοντες του τόπου παρά την προσπάθεια μερικών γυναικών, που πήραν φόρα, να γεμίσουν και την κατσαρόλα των δευτέρων…
Το δεύτερο ήταν ένα παιχνίδι γευσιγνωσίας. Ζητήθηκε από όσους ήθελαν να συμμετάσχουν, να αναγνωρίσουν με κλειστά τα μάτια τη κάθε συνταγή με αγκινάρες που δοκίμασαν. Τελικοί νικητές στο παιχνίδι αυτό ήταν η Γεωργία Μπακογιάννη από τη Περάστρα και ο Κωνσταντίνος Βαλσαμής που αναγνώρισαν όλες τις συνταγές.
Μετά το τέλος των παιχνιδιών και έχοντας μοιραστεί σε όλους τους παρευρισκομένους από ένα πιάτο το οποίο περιείχε αγκινάρες μαγειρεμένες με διάφορες συνταγές, ακολούθησε χορός ο οποίος και κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής. Το κέφι περισσότερο από κάθε άλλη φορά έκανε τον κόσμο να στήνει αυθόρμητο χορό όπου μπορούσε να βρει λίγο ελεύθερο χώρο, στη πλατεία ή και τους γύρω δρόμους. Όλοι στο χωριό μείναμε ευχαριστημένοι και ενθουσιασμένοι για την ωραία αυτή βραδιά που μοιραστήκαμε με όλους τους παρευρισκομένους, αλλά και γιατί είδαμε το χωριό μας να γεμίζει με πολύ κόσμο και πολύ κέφι. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την επίσκεψη από την Θεσσαλονίκη δύο λεωφορείων για να είναι παρόντες στην γιορτή και την επίσκεψη φωτογράφων από την Αυστραλία κατά την διάρκεια της προετοιμασίας της γιορτής.
Και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά, να έχουν καλή παραγωγή οι αγρότες του τόπου μας σε όλα τα προϊόντα ώστε με χαρά να διοργανώνουν τέτοιες όμορφες γιορτές αλλά κυρίως να βοηθηθεί η τοπική οικονομία και να στηριχτούν όλοι εκείνοι που βάζουν τον κόπο τους!
Περισσότερες λέξεις(!) για την γιορτή της αγκινάρας στο χωριό πατήστε εδώ!
09 Μαϊου 2011
ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ
Περιστερώνας στην Μεσιανή
Οι αρκετές όψιμες βροχές που είχαμε φέτος και ο καιρός αυτή τη περίοδο που αρχίζει να ζεσταίνει, προσφέρει σε όλο νησί ένα όργιο βλάστησης. Στρώματα με μωβ, πράσινα, ροζ, κίτρινα αγριολούλουδα, προσφέρουν όμορφες ανοιξιάτικες εικόνες που ανοίγουν τη διάθεση και χαρίζουν αισιοδοξία.
Στο χωριό βλέπεις στα μπαλκόνια χαλιά και κουβέρτες απλωμένα να λιάζονται πριν πάνε για την καλοκαιρινή τους ξεκούραση μέχρι το επόμενο φθινόπωρο. Αργήσαμε κάπως φέτος μα ξεχειμωνιάσαμε. Και ενώ ο καιρός αλλάζει, στο πλάτανο στο κατώι της Αργυρώς ξεκίνησαν εδώ και μερικές μέρες με εντατικούς ρυθμούς οι προετοιμασίες για τη γιορτή της αγκινάρας. Χιλιάδες αγκινάρες που πρόσφεραν παραγωγοί από το χωριό μας και φέτος θα καθαριστούνε ώστε να μαγειρευτούν με διάφορες συνταγές και να προσφερθούν σε όσους θα παρευρεθούν στη γιορτή της αγκινάρας το ερχόμενο Σάββατο στη κώμη. Καθημερινά μαζεύονται κυρίως γυναίκες αλλά και άντρες από όλο το χωριό για να βοηθήσουν στο καθάρισμα της αγκινάρας και στις προετοιμασίες γενικότερα. Για να δείτε φωτογραφίες πατήστε εδώ.
Πολύ ωραίες αυτές οι εκδηλώσεις που αναδεικνύουν τα χωριά μας και τα υψηλής ποιότητας προϊόντα του τόπου μας, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από το δήμο περιμένουμε και την επίλυση σε ορισμένα πολύ σοβαρά προβλήματα των χωριών μας που επί χρόνια παραμένουν άλυτα. Κυριότερο παραμένει η απουσία βιολογικού καθαρισμού που μολύνει και αχρηστεύει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι από το λιβάδι καθώς και τη θάλασσα της Κολυμπήθρας. Επίσης το νερό του δικτύου που φτάνει στα σπίτια, το οποίο παρά τις διαβεβαιώσεις ότι είναι πόσιμο, κανένας δεν το πίνει και είτε κουβαλάμε πόσιμο νερό από τη πηγή της σπηλιάς είτε αγοράζουμε εμφιαλωμένα από τα σούπερ μάρκετ. Είναι δύο από τα πιο σοβαρά ζητήματα για τα οποία επί πολλά χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα. Ελπίζουμε ότι τουλάχιστον αυτά θα αντιμετωπισθούν από το δήμο τους επόμενους μήνες.
Καλή αντάμωση με όλους στη γιορτή της αγκινάρας το ερχόμενο Σάββατο 14 Μαΐου στις 8.30μμ στο πλάτανο της Κώμης.
Σημ: Την Δευτέρα 9 Μαΐου στις 7:00 το απόγευμα τελέστηκε το προγραμματισμένο από το σύλλογο μνημόσυνο στον Άγιο Διονύσιο στην Αθήνα για όλους τους κεκοιμημένους συγχωριανούς μας. Στην τελετή παρευρέθηκαν πολλά μέλη αλλά και φίλοι του συλλόγου. Μετά το τέλος της τελετής ακολούθησε κέρασμα και καφές στην αίθουσα πλησίον του ναού.
Στο χωριό βλέπεις στα μπαλκόνια χαλιά και κουβέρτες απλωμένα να λιάζονται πριν πάνε για την καλοκαιρινή τους ξεκούραση μέχρι το επόμενο φθινόπωρο. Αργήσαμε κάπως φέτος μα ξεχειμωνιάσαμε. Και ενώ ο καιρός αλλάζει, στο πλάτανο στο κατώι της Αργυρώς ξεκίνησαν εδώ και μερικές μέρες με εντατικούς ρυθμούς οι προετοιμασίες για τη γιορτή της αγκινάρας. Χιλιάδες αγκινάρες που πρόσφεραν παραγωγοί από το χωριό μας και φέτος θα καθαριστούνε ώστε να μαγειρευτούν με διάφορες συνταγές και να προσφερθούν σε όσους θα παρευρεθούν στη γιορτή της αγκινάρας το ερχόμενο Σάββατο στη κώμη. Καθημερινά μαζεύονται κυρίως γυναίκες αλλά και άντρες από όλο το χωριό για να βοηθήσουν στο καθάρισμα της αγκινάρας και στις προετοιμασίες γενικότερα. Για να δείτε φωτογραφίες πατήστε εδώ.
Πολύ ωραίες αυτές οι εκδηλώσεις που αναδεικνύουν τα χωριά μας και τα υψηλής ποιότητας προϊόντα του τόπου μας, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από το δήμο περιμένουμε και την επίλυση σε ορισμένα πολύ σοβαρά προβλήματα των χωριών μας που επί χρόνια παραμένουν άλυτα. Κυριότερο παραμένει η απουσία βιολογικού καθαρισμού που μολύνει και αχρηστεύει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι από το λιβάδι καθώς και τη θάλασσα της Κολυμπήθρας. Επίσης το νερό του δικτύου που φτάνει στα σπίτια, το οποίο παρά τις διαβεβαιώσεις ότι είναι πόσιμο, κανένας δεν το πίνει και είτε κουβαλάμε πόσιμο νερό από τη πηγή της σπηλιάς είτε αγοράζουμε εμφιαλωμένα από τα σούπερ μάρκετ. Είναι δύο από τα πιο σοβαρά ζητήματα για τα οποία επί πολλά χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα. Ελπίζουμε ότι τουλάχιστον αυτά θα αντιμετωπισθούν από το δήμο τους επόμενους μήνες.
Καλή αντάμωση με όλους στη γιορτή της αγκινάρας το ερχόμενο Σάββατο 14 Μαΐου στις 8.30μμ στο πλάτανο της Κώμης.
Σημ: Την Δευτέρα 9 Μαΐου στις 7:00 το απόγευμα τελέστηκε το προγραμματισμένο από το σύλλογο μνημόσυνο στον Άγιο Διονύσιο στην Αθήνα για όλους τους κεκοιμημένους συγχωριανούς μας. Στην τελετή παρευρέθηκαν πολλά μέλη αλλά και φίλοι του συλλόγου. Μετά το τέλος της τελετής ακολούθησε κέρασμα και καφές στην αίθουσα πλησίον του ναού.
05 Μαϊου 2011
ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ ΑΠΟ ΦΑΛΑΤΑΔΟ-ΛΕΙΒΑΔΑ
Ολόκληρη η Τήνος έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ένα υπαίθριο μουσείο λαϊκής αρχιτεκτονικής αλλά και μνημείο του ανθρώπινου μόχθου, και όχι άδικα. Περιστερώνες, αλώνια, μύλοι που γύρναγαν με τον αέρα ή με το νερό, αμέτρητα ντουβάρια ξερολιθιάς που συγκρατούν το λιγοστό χώμα στις βουνοπλαγιές, πέτρινα τόξα και μοναδικά χωριά διάσπαρτα σε όλο το νησί επιβεβαιώνουν το χαρακτηρισμό της ως «υπαίθριο μουσείο».
Κάποτε για να πάει κάποιος από τον ένα τόπο στον άλλο έπρεπε να περάσει πάνω από τους παλιούς δρόμους του νησιού. Οι δρόμοι αυτοί ήταν συνήθως με σοφία κατασκευασμένοι ώστε να είναι σύντομοι, ξεκούραστοι και να κάνουν τη διαδρομή όσο γίνεται πιο άνετη και ευχάριστη. Τα μονοπάτια αυτά μαζί με όλα τα αγροτικά μνημεία του τόπου μας, μαρτυρούν τον κόπο αλλά και την σοφία των ανθρώπων που τα χάραξαν. Πολλά από αυτά μέχρι και πρόσφατα χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους για να μετακινηθούν από τον έναν οικισμό στον άλλο αλλά και από τους γεωργούς που πήγαιναν στα χωράφια τους, επιβεβαιώνοντας τη μακραίωνη χρησιμότητα τους και την αναπόσπαστη σύνδεση τους με το κάθε χωριό.
Τα τελευταία χρόνια κάποιες από αυτές τις σημαντικότατες διαδρομές μονοπατιών εξαφανίσθηκαν από τη διάνοιξη παράνομων ή μη δρόμων που αλλοίωσαν ή και κατέστρεψαν ολοσχερώς κάποια από αυτά. Η λανθασμένη αντίληψη ορισμένων για τη μονοδιάστατη ανάπτυξη της τσιμέντο - ανοικοδόμησης και του μαζικού Αυγουστιάτικου τουρισμού έφεραν αυτή τη καταστροφή. Ευτυχώς όμως όχι σε μεγάλο βαθμό.
Πολλά από τα μονοπάτια του τόπου μας εξακολουθούν να τα περπατάνε επισκέπτες του τόπου μας, κυρίως αλλοδαποί (ευρωπαίοι και αμερικάνοι) που επισκέπτονται το νησί και θέλουν να το γνωρίσουν ουσιαστικά. Και πράγματι είναι εντελώς διαφορετική η αίσθηση και η αντίληψη που έχουμε για τους οικισμούς όταν τους προσεγγίζουμε πεζοί απ’τους παλιούς αγροτικούς δρόμους, από ότι αν θα φτάναμε με το αυτοκίνητο. Διασχίζοντας ένα παλιό μονοπάτι πέρα από τη φυσική ομορφιά του τόπου συναντάμε τα περισσότερα αγροτικά μνημεία που σχετίζονται με το κάθε χωριό, όπως την πηγή, τα πλυσταριά, τα ξωκλήσια κ.α. Έτσι αποκτούμε καλύτερη αντίληψη για τον χαρακτήρα του οικισμού αλλά και τη θέση του μέσα στο ευρύτερο περιβάλλον του. Αντιλαμβανόμαστε τον ουσιαστικά ζωτικό του χώρο και κατ’επέκταση κατανοούμε καλύτερα την ιστορία και τα «μυστικά» του. Τελικά μέσα από τέτοιες διαδρομές μπορεί κανείς να γνωρίσει το πλούτο της ομορφιάς αλλά και τη καλλιτεχνική φύση των ανθρώπων που δημιούργησαν αυτό το χειροποίητο κέντημα της πέτρας.
Κάποτε για να πάει κάποιος από τον ένα τόπο στον άλλο έπρεπε να περάσει πάνω από τους παλιούς δρόμους του νησιού. Οι δρόμοι αυτοί ήταν συνήθως με σοφία κατασκευασμένοι ώστε να είναι σύντομοι, ξεκούραστοι και να κάνουν τη διαδρομή όσο γίνεται πιο άνετη και ευχάριστη. Τα μονοπάτια αυτά μαζί με όλα τα αγροτικά μνημεία του τόπου μας, μαρτυρούν τον κόπο αλλά και την σοφία των ανθρώπων που τα χάραξαν. Πολλά από αυτά μέχρι και πρόσφατα χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους για να μετακινηθούν από τον έναν οικισμό στον άλλο αλλά και από τους γεωργούς που πήγαιναν στα χωράφια τους, επιβεβαιώνοντας τη μακραίωνη χρησιμότητα τους και την αναπόσπαστη σύνδεση τους με το κάθε χωριό.
Τα τελευταία χρόνια κάποιες από αυτές τις σημαντικότατες διαδρομές μονοπατιών εξαφανίσθηκαν από τη διάνοιξη παράνομων ή μη δρόμων που αλλοίωσαν ή και κατέστρεψαν ολοσχερώς κάποια από αυτά. Η λανθασμένη αντίληψη ορισμένων για τη μονοδιάστατη ανάπτυξη της τσιμέντο - ανοικοδόμησης και του μαζικού Αυγουστιάτικου τουρισμού έφεραν αυτή τη καταστροφή. Ευτυχώς όμως όχι σε μεγάλο βαθμό.
Πολλά από τα μονοπάτια του τόπου μας εξακολουθούν να τα περπατάνε επισκέπτες του τόπου μας, κυρίως αλλοδαποί (ευρωπαίοι και αμερικάνοι) που επισκέπτονται το νησί και θέλουν να το γνωρίσουν ουσιαστικά. Και πράγματι είναι εντελώς διαφορετική η αίσθηση και η αντίληψη που έχουμε για τους οικισμούς όταν τους προσεγγίζουμε πεζοί απ’τους παλιούς αγροτικούς δρόμους, από ότι αν θα φτάναμε με το αυτοκίνητο. Διασχίζοντας ένα παλιό μονοπάτι πέρα από τη φυσική ομορφιά του τόπου συναντάμε τα περισσότερα αγροτικά μνημεία που σχετίζονται με το κάθε χωριό, όπως την πηγή, τα πλυσταριά, τα ξωκλήσια κ.α. Έτσι αποκτούμε καλύτερη αντίληψη για τον χαρακτήρα του οικισμού αλλά και τη θέση του μέσα στο ευρύτερο περιβάλλον του. Αντιλαμβανόμαστε τον ουσιαστικά ζωτικό του χώρο και κατ’επέκταση κατανοούμε καλύτερα την ιστορία και τα «μυστικά» του. Τελικά μέσα από τέτοιες διαδρομές μπορεί κανείς να γνωρίσει το πλούτο της ομορφιάς αλλά και τη καλλιτεχνική φύση των ανθρώπων που δημιούργησαν αυτό το χειροποίητο κέντημα της πέτρας.
Μια από αυτές τις διαδρομές είχαμε κι εμείς την ευκαιρία να ακολουθήσουμε τη βδομάδα που πέρασε. Κάνοντας μια αυθόρμητη παρέα «περιπατητών» ακολουθήσαμε το μονοπάτι Φαλατάδος-Λειβάδα, που είναι μια από τις πιο όμορφες διαδρομές του νησιού. Τα τοπία, η διαδρομή, οι ήχοι της φύσης μας γέμισαν ενέργεια και ψυχική γαλήνη. Η ομορφιά της περιοχής δύσκολο να περιγραφεί. Υπήρξε όμως και ένα μελανό σημείο που μας χάλασε κάπως τη διάθεση. Το νερό που έτρεχε στη λαγκαδιά παρότι ακουγόταν τόσο ωραίο πριν το πλησιάσουμε, όταν φτάσαμε κοντά διαπιστώσαμε ότι ήταν βρώμικο από τα λύματα των γύρω χωριών που η αποχέτευση τους καταλήγει εδώ. Είναι σκληρό μέσα σε ένα περιβάλλον που μοιάζει παραμυθένιο, μέσα σ’ αυτό το μεγαλείο της απίστευτης φυσικής ομορφιάς και των εναλλαγών, να βλέπουμε κατάμουτρα το πώς δηλητηριάζουμε τη φύση μέσα στην οποία ζούμε με τα κάθε λογής χημικά απορρυπαντικά και το μέγεθος της ζημιάς. Η αντίθεση της σκηνής τεράστια, μας έβαλε όλους σε σκέψεις. Ίσως όμως τελικά καλό είναι μαζί με τις ομορφιές που μας προσφέρει η φύση του νησιού να βλέπουμε και την πεζή πραγματικότητα της απουσίας βιολογικών καθαρισμών. Τα ίδια συναντάμε και στο Λιβάδι της Κώμης καθημερινά.
Συνεχίσαμε τη διαδρομή μέχρι το βιότοπο της Λειβάδας. Εκεί πάπιες αλλά και μεταναστευτικά πουλιά κοντά στη θάλασσα μας χάρισαν ακόμα λίγες στιγμές χαλάρωσης, πριν από το δρόμο της επιστροφής.
Για να δείτε φωτογραφίες από την πεζοπορία πατήστε εδώ
Συνεχίσαμε τη διαδρομή μέχρι το βιότοπο της Λειβάδας. Εκεί πάπιες αλλά και μεταναστευτικά πουλιά κοντά στη θάλασσα μας χάρισαν ακόμα λίγες στιγμές χαλάρωσης, πριν από το δρόμο της επιστροφής.
Για να δείτε φωτογραφίες από την πεζοπορία πατήστε εδώ
29 Απριλίου 2011
ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟΨΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
Γέμισε το χωριό μας από κόσμο αυτές τις ημέρες των γιορτών και παρά τον όχι και τόσο καλό καιρό, είχαμε την ευκαιρία να γιορτάσουμε τις ημέρες του Πάσχα ενώ γύρω μας η φύση του νησιού καταπράσινη και ανθισμένη μάγεψε της αισθήσεις. Ήταν επίσης μια καλή ευκαιρία να συναντηθούμε μέσα σε ένα χαλαρό και όμορφο κλίμα με φίλους και συγγενείς.
Την Δευτέρα του Πάσχα κάναμε την ανάσταση στη Περάστρα. Εκεί όπως κάθε χρόνο ο σύλλογος πρόσφερε κέρασμα στους παρευρισκομένους με ψητά και κρασί.
Την Τρίτη τελέσθηκε λειτουργία στον Άγιο Γιάννη στη Κολυμπήθρα, την Τετάρτη στον Άγιο Φύλακτο επίσης στη κολυμπήθρα ενώ την πέμπτη η αναστάσιμη λειτουργία αντί να γίνει στη Σπηλιά στο ξωκλήσι της παναγίας της Σπηλιώτισας, τελέστηκε λόγω βροχής στον ενοριακό ναό του Αγ. Ιωάννη στη μέσα Κώμη.
Την περίοδο αυτή ανταλλάξαμε και με αρκετούς συγχωριανούς μας απόψεις πάνω στην ιστοσελίδα μας. Εκτός από τα πολύ καλά λόγια για τα οποία τους ευχαριστούμε και από εδώ, διάφοροι μας έκαναν «παράπονα» ότι δεν έχουμε καλή ενημέρωση από τα έργα του Δήμου και τις αποφάσεις του τοπικού συμβουλίου του χωριού μας.
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι από την αρχή της ιστοσελίδας μας έχουμε παρακαλέσει το τοπικό συμβούλιο και την πρόεδρο του χωριού μας κα Μαρία Δενεκαρία ώστε να μας ενημερώνουν για τα έργα που πραγματοποιούνται στο χωριό μας, αλλά παρά την θετική τους ανταπόκριση ότι θα μας ενημερώσουν δυστυχώς δεν το έκαναν. Αυτές τις ημέρες ξαναπαρακαλέσαμε την κα Δενεκαρία να μας στείλει ένα κείμενο σχετικά με το έργο που έγινε στα χωριά μας την τετραετία που πέρασε καθώς και το ποιες προοπτικές υπάρχουν για το μέλλον και ποια είναι τα προβλήματα που έχουν σκοπό να αντιμετωπίσουν στο χωριό μας. Η πρόεδρος του χωριού μας, μας υποσχέθηκε ότι θα μας στείλει ένα κείμενο για να το αναρτήσουμε ώστε να έχουμε όλοι καλύτερη ενημέρωση. Οπότε ελπίζουμε σύντομα να έχουμε αυτή την ενημέρωση στην ιστοσελίδα μας.
Για να δειτε φωτογραφιες από το πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου πατήστε εδώ
Για να δειτε φωτογραφίες από το Πάσχα πατήστε εδώ
Την Δευτέρα του Πάσχα κάναμε την ανάσταση στη Περάστρα. Εκεί όπως κάθε χρόνο ο σύλλογος πρόσφερε κέρασμα στους παρευρισκομένους με ψητά και κρασί.
Την Τρίτη τελέσθηκε λειτουργία στον Άγιο Γιάννη στη Κολυμπήθρα, την Τετάρτη στον Άγιο Φύλακτο επίσης στη κολυμπήθρα ενώ την πέμπτη η αναστάσιμη λειτουργία αντί να γίνει στη Σπηλιά στο ξωκλήσι της παναγίας της Σπηλιώτισας, τελέστηκε λόγω βροχής στον ενοριακό ναό του Αγ. Ιωάννη στη μέσα Κώμη.
Την περίοδο αυτή ανταλλάξαμε και με αρκετούς συγχωριανούς μας απόψεις πάνω στην ιστοσελίδα μας. Εκτός από τα πολύ καλά λόγια για τα οποία τους ευχαριστούμε και από εδώ, διάφοροι μας έκαναν «παράπονα» ότι δεν έχουμε καλή ενημέρωση από τα έργα του Δήμου και τις αποφάσεις του τοπικού συμβουλίου του χωριού μας.
Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι από την αρχή της ιστοσελίδας μας έχουμε παρακαλέσει το τοπικό συμβούλιο και την πρόεδρο του χωριού μας κα Μαρία Δενεκαρία ώστε να μας ενημερώνουν για τα έργα που πραγματοποιούνται στο χωριό μας, αλλά παρά την θετική τους ανταπόκριση ότι θα μας ενημερώσουν δυστυχώς δεν το έκαναν. Αυτές τις ημέρες ξαναπαρακαλέσαμε την κα Δενεκαρία να μας στείλει ένα κείμενο σχετικά με το έργο που έγινε στα χωριά μας την τετραετία που πέρασε καθώς και το ποιες προοπτικές υπάρχουν για το μέλλον και ποια είναι τα προβλήματα που έχουν σκοπό να αντιμετωπίσουν στο χωριό μας. Η πρόεδρος του χωριού μας, μας υποσχέθηκε ότι θα μας στείλει ένα κείμενο για να το αναρτήσουμε ώστε να έχουμε όλοι καλύτερη ενημέρωση. Οπότε ελπίζουμε σύντομα να έχουμε αυτή την ενημέρωση στην ιστοσελίδα μας.
Για να δειτε φωτογραφιες από το πανηγύρι του Αγίου Γεωργίου πατήστε εδώ
Για να δειτε φωτογραφίες από το Πάσχα πατήστε εδώ
21 Απριλίου 2011
ΤΑ ΡΕΒΥΘΙΑ ΤΗΣ Μ.ΠΕΜΠΤΗΣ
Με τη συμμετοχή πολύ κόσμου πραγματοποιήθηκε όπως κάθε χρόνο την Μ.Πέμπτη το έθιμο με τα ρεβύθια. Η πολύ παλιά αυτή εκδήλωση στο χωριό μας προέρχεται από ένα "λεγάτο" του ναού του ονόματος της Παναγίας στην κάτω Κώμη. Σύμφωνα με το έθιμο τα πολύ παλιά χρόνια ένας κάτοικος του χωριού δώρισε ένα ωραίο περιβόλι κοντά στη δημόσια πηγή της κάτω Κώμης στην εκκλησία, αφήνοντας όμως σαν παρακαταθήκη "περπέτουα" (δηλ. για πάντα) την υποχρέωση στην εκκλησία να μοιράζει ρεβύθια σε όλους τους κατοίκους του χωριού. Αυτή η πράξη είχε μεγάλη σημασία τότε, καθώς εκείνα τα χρόνια που συνέβη αυτό ήταν πιο φτωχικά από ότι σήμερα. Έτσι αυτή η ευγενική και φιλάνθρωπη πράξη εκείνου του ανθρώπου συνεχίζεται για δεκαετίες.
Τα τελευταία χρόνια όμως καθώς το έθιμο αυτό είχε ατονίσει ο σύλλογος ανέλαβε να το στηρίξει και να το συνεχίσει. Έτσι φέτος ετοιμάστηκε τραπέζι στην αίθουσα για όλο τον κόσμο που βρίσκεται αυτές τις μέρες στο χωριό μας. Όσοι παρευρεθήκαμε καθήσαμε στο κοινό αυτό τραπέζι ενώ οι συγγενείς των πιο ηλικιωμένων ανθρώπων παρέλαβαν τις μερίδες τους για να τις μοιραστούν με τους δικούς τους ανθρώπους στο σπίτι τους.
Ευχόμαστε σε όλους καλό Πάσχα και του χρόνου με το κάλό να βρεθούμε και πάλι όλοι μαζί στο κοινό αυτό τραπέζι του χωριού μας.
Φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ
Τα τελευταία χρόνια όμως καθώς το έθιμο αυτό είχε ατονίσει ο σύλλογος ανέλαβε να το στηρίξει και να το συνεχίσει. Έτσι φέτος ετοιμάστηκε τραπέζι στην αίθουσα για όλο τον κόσμο που βρίσκεται αυτές τις μέρες στο χωριό μας. Όσοι παρευρεθήκαμε καθήσαμε στο κοινό αυτό τραπέζι ενώ οι συγγενείς των πιο ηλικιωμένων ανθρώπων παρέλαβαν τις μερίδες τους για να τις μοιραστούν με τους δικούς τους ανθρώπους στο σπίτι τους.
Ευχόμαστε σε όλους καλό Πάσχα και του χρόνου με το κάλό να βρεθούμε και πάλι όλοι μαζί στο κοινό αυτό τραπέζι του χωριού μας.
Φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ
18 Απριλίου 2011
ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ
Με μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα και πολύ κέφι απ'όλους τους συμμετέχοντες πραγματοποιήθηκε η πεζοπορία από τα Λουτρά στη Κώμη το περασμένο Σάββατο.
Όσοι συμμετείχαμε γεμίσαμε τις αισθήσεις μας με χρώματα και αρώματα από το ανοιξιάτικο τοπίο αλλά και γνώσεις γύρω από τα ιστορικά μνημεία του νερού που βρίσκονται σ’αυτά τα μέρη του νησιού μας. Στο Λάζαρο σταματήσαμε για λίγο στη παλιά πηγή του χωριού με το μαρμάρινο ξινάρι. Η δημόσια αυτή πηγή που στέκεται σε μια άκρη του δρόμου κάνοντας όσους τη βλέπουν να φαντάζονται το χωριό και τους περαστικούς που ξεδίψασαν απ αυτή, σήμερα έχει στερέψει από τις γεωτρήσεις που έχουν γίνει στις γύρω περιοχές.
Επισκεφτήκαμε το παλιό ξωκλήσι της Αγίας Άννας το οποίο είχε ανακαινιστεί το 1909 και στη διαδρομή μάθαμε για τους νερόμυλους της περιοχής που ακολουθούν τη λαγκαδιά, καθώς και για το δίκτυο του νερού που τους ένωνε.
Στο τέλος επισκεφτήκαμε το νερόμυλο του Νικόλα του Μπελόνη ο οποίος ήταν και ο τελευταίος νερόμυλος που λειτούργησε πάνω στη λαγκαδιά της Περάστρας. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να δούμε μερικά από τα εργαλεία του μυλωνά αλλά και να μάθουμε το τρόπο λειτουργίας των παλιών νερόμυλων.
Η βόλτα μας ολοκληρώθηκε φτάνοντας στη Κώμη, έχοντας γεμίσει με οξυγόνο και μυρωδιές, έχοντας βγάλει ωραίες φωτογραφίες αλλά και έχοντας μαζέψει διάφορα βότανα κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Ευχή όλων να ξαναβρεθούμε σύντομα και σε άλλες διαδρομές.
Για να δείτε φωτογραφίες από την πεζοπορία πατήστε εδώ
Όσοι συμμετείχαμε γεμίσαμε τις αισθήσεις μας με χρώματα και αρώματα από το ανοιξιάτικο τοπίο αλλά και γνώσεις γύρω από τα ιστορικά μνημεία του νερού που βρίσκονται σ’αυτά τα μέρη του νησιού μας. Στο Λάζαρο σταματήσαμε για λίγο στη παλιά πηγή του χωριού με το μαρμάρινο ξινάρι. Η δημόσια αυτή πηγή που στέκεται σε μια άκρη του δρόμου κάνοντας όσους τη βλέπουν να φαντάζονται το χωριό και τους περαστικούς που ξεδίψασαν απ αυτή, σήμερα έχει στερέψει από τις γεωτρήσεις που έχουν γίνει στις γύρω περιοχές.
Επισκεφτήκαμε το παλιό ξωκλήσι της Αγίας Άννας το οποίο είχε ανακαινιστεί το 1909 και στη διαδρομή μάθαμε για τους νερόμυλους της περιοχής που ακολουθούν τη λαγκαδιά, καθώς και για το δίκτυο του νερού που τους ένωνε.
Στο τέλος επισκεφτήκαμε το νερόμυλο του Νικόλα του Μπελόνη ο οποίος ήταν και ο τελευταίος νερόμυλος που λειτούργησε πάνω στη λαγκαδιά της Περάστρας. Εκεί είχαμε την ευκαιρία να δούμε μερικά από τα εργαλεία του μυλωνά αλλά και να μάθουμε το τρόπο λειτουργίας των παλιών νερόμυλων.
Η βόλτα μας ολοκληρώθηκε φτάνοντας στη Κώμη, έχοντας γεμίσει με οξυγόνο και μυρωδιές, έχοντας βγάλει ωραίες φωτογραφίες αλλά και έχοντας μαζέψει διάφορα βότανα κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Ευχή όλων να ξαναβρεθούμε σύντομα και σε άλλες διαδρομές.
Για να δείτε φωτογραφίες από την πεζοπορία πατήστε εδώ
12 Απριλίου 2011
ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΑΣΧΑ
Από παλαιότερη πεζοπορία στον Λάζαρο
Το Σάββατο 16 Απριλίου για όσους βρίσκεστε στο χωριό έχουμε μια ευχάριστη έκπληξη. Ο Σύλλογος σε συνεργασία με τα «Αλαλάζοντα Τοπία» διοργανώνει πεζοπορία στο παλιό δρόμο που ξεκινά από τα Λουτρά περνάει από το Λάζαρο τη Περάστρα και φτάνει στη Κώμη. Προς το τέλος της διαδρομής θα επισκεφτούμε και το νερόμυλο που λειτούργησε τελευταίος απ’όλους στη γύρω περιοχή. Ο νερόμυλος ανήκε στο Νικόλα τον Μπελόνη ο οποίος και τον δούλεψε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Το Σάββατο θα μας τον ανοίξει για να τον δούμε ο σημερινός ιδιοκτήτης.
Η πρωτοβουλία αυτή που ανήκει στα Αλαλάζοντα Τοπία και το Σύλλογο του χωριού μας πραγματοποιείται με αφορμή την παγκόσμια ημέρα των μνημείων η οποία για φέτος είναι αφιερωμένη στα μνημεία του νερού.
Κάποτε στη λαγκαδιά της Περάστρας δούλευαν περίπου 10 νερόμυλοι. Οι μισοί περίπου από αυτούς χρησιμοποιούσαν το ίδιο νερό, το οποίο μέσω ενός πολύ αξιόλογου δικτύου ηνταγών, (αυλάκια), το οποίο ακόμα και σήμερα μπορεί κανείς να εντοπίσει και να θαυμάσει τη σοφία της κατασκευής του, έφτανε από τη μια γούρνα στην άλλη.
Οι περισσότεροι νερόμυλοι αν και ερειπωμένοι πια είναι ορατοί από το μονοπάτι που θα ακολουθήσουμε.
Η πρωτοβουλία αυτή που ανήκει στα Αλαλάζοντα Τοπία και το Σύλλογο του χωριού μας πραγματοποιείται με αφορμή την παγκόσμια ημέρα των μνημείων η οποία για φέτος είναι αφιερωμένη στα μνημεία του νερού.
Κάποτε στη λαγκαδιά της Περάστρας δούλευαν περίπου 10 νερόμυλοι. Οι μισοί περίπου από αυτούς χρησιμοποιούσαν το ίδιο νερό, το οποίο μέσω ενός πολύ αξιόλογου δικτύου ηνταγών, (αυλάκια), το οποίο ακόμα και σήμερα μπορεί κανείς να εντοπίσει και να θαυμάσει τη σοφία της κατασκευής του, έφτανε από τη μια γούρνα στην άλλη.
Οι περισσότεροι νερόμυλοι αν και ερειπωμένοι πια είναι ορατοί από το μονοπάτι που θα ακολουθήσουμε.
Το βήμα της Παναγιάς της Πονεμένης
Την ερχόμενη Παρασκευή 15 Απριλίου στο χωριό μας ξεκινάνε και οι επίσημες τελετές της περιόδου του Πάσχα. Την Παρασκευή έχουμε την πανήγυρη της Παναγίας της Πονεμένης. Ειδικά παλαιότερα αυτή η γιορτή ήταν πολύ σπουδαία για το χωριό. Το μεσημέρι ο κόσμος που είχε παρευρεθεί στη τελετή από άλλα μέρη προσκαλούνταν στο μεσημεριανό επίσημο τραπέζι κάθε σπιτιού στο χωριό ενώ κανένας από τη Κώμη αυτή τη μέρα δεν πήγαινε για δουλειά. Επίσης και το πρώην σχολείο του χωριού μας, τουλάχιστον μέχρι και τη δεκαετία του ‘80, παρευρισκόταν μαζί με το δάσκαλο στην επίσημη πρωινή τελετή, καθώς θεωρούνταν πολύ μεγάλη γιορτή του χωριού.
Την Παρασκευή επίσης ξεκινάνε και οι Καράντα Ώρες οι οποίες εκτός από τις επίσημες τελετές περιλαμβάνουν και τη προσκύνηση του Αγιοτάτου Μυστηρίου και κορυφώνονται την Κυριακή των Βαΐων.
Τόσο οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού μας αλλά και όσοι είναι τυχεροί να βρίσκονται αυτές τις ημέρες στη Τήνο απολαμβάνουν όλη αυτή τη μακρά πορεία με τις παραδοσιακές γιορτές και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους, που μας οδηγούν μέσα από μια ιδιαίτερη ανοιξιάτικη μυσταγωγία στο Πάσχα και από την επισημότητα των τελετών όλη αυτή τη περίοδο μέσα στο χωριό, στη Λαμπροβδομάδα και την ανάσταση στα ξωκλήσια και τις εξοχές.
Την Παρασκευή επίσης ξεκινάνε και οι Καράντα Ώρες οι οποίες εκτός από τις επίσημες τελετές περιλαμβάνουν και τη προσκύνηση του Αγιοτάτου Μυστηρίου και κορυφώνονται την Κυριακή των Βαΐων.
Τόσο οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού μας αλλά και όσοι είναι τυχεροί να βρίσκονται αυτές τις ημέρες στη Τήνο απολαμβάνουν όλη αυτή τη μακρά πορεία με τις παραδοσιακές γιορτές και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους, που μας οδηγούν μέσα από μια ιδιαίτερη ανοιξιάτικη μυσταγωγία στο Πάσχα και από την επισημότητα των τελετών όλη αυτή τη περίοδο μέσα στο χωριό, στη Λαμπροβδομάδα και την ανάσταση στα ξωκλήσια και τις εξοχές.
Δρόμος στο χωριο με ανθισμένο σαλκίμη (γλυτσίνη)
Κάνοντας αυτές τις σκέψεις αναπάντεχα το μυαλό πάει και σε περασμένα χρόνια, όπου το μοναδικό κλίμα και η ατμόσφαιρα που επικρατεί αυτές τις μέρες στο χωριό μας ήταν πολύ πιο έντονα τέτοια εποχή.
Και δεν μιλάμε για πολύ παλιά καθώς λόγω ηλικίας πριν τη δεκαετία του ‘80 εμείς δεν έχουμε μνήμες. Ήδη όμως ακόμα μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 τέτοια εποχή κάτι που δεν μπορεί κάνεις να ξεχάσει, είναι οι φούρνοι που μοσχοβολούσαν από τη μια άκρη του χωριού μέχρι την άλλη. Ήταν η περίοδος που ετοιμαζόταν για να ψήσουν οι γυναίκες τα ψωμιά, τα κουλουράκια, τα παξιμάδια, τις γλυκές τυρόπιτες, τους Λαζάρους και τις μεγάλες κρίθινες κουλούρες. Οι λεπτεπίλεπτες μυρουδιές από τα αιθέρια έλαια του σπάρτου που κροτάλιζε καθώς καιγόταν, τα αρωματικά φρύγανα και οι λογής λογής φρεσκοψημένες δημιουργίες της ζύμης σκορπούσαν από τις καμινάδες ένα μοναδικό πασχαλινό άρωμα σε κάθε γειτονιά που έκανε ακόμα πιο γλυκιά και μοναδική τη προσμονή για τη βραδιά της ανάστασης.
Και δεν μιλάμε για πολύ παλιά καθώς λόγω ηλικίας πριν τη δεκαετία του ‘80 εμείς δεν έχουμε μνήμες. Ήδη όμως ακόμα μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 τέτοια εποχή κάτι που δεν μπορεί κάνεις να ξεχάσει, είναι οι φούρνοι που μοσχοβολούσαν από τη μια άκρη του χωριού μέχρι την άλλη. Ήταν η περίοδος που ετοιμαζόταν για να ψήσουν οι γυναίκες τα ψωμιά, τα κουλουράκια, τα παξιμάδια, τις γλυκές τυρόπιτες, τους Λαζάρους και τις μεγάλες κρίθινες κουλούρες. Οι λεπτεπίλεπτες μυρουδιές από τα αιθέρια έλαια του σπάρτου που κροτάλιζε καθώς καιγόταν, τα αρωματικά φρύγανα και οι λογής λογής φρεσκοψημένες δημιουργίες της ζύμης σκορπούσαν από τις καμινάδες ένα μοναδικό πασχαλινό άρωμα σε κάθε γειτονιά που έκανε ακόμα πιο γλυκιά και μοναδική τη προσμονή για τη βραδιά της ανάστασης.
Μπανίζοντας το φούρνο
Οι δρόμοι καθαρίζονταν και ασπρίζοταν, σε κάθε σπίτι απ’ έξω φτιάχναμε διάφορα σχέδια με τις βούρτσες, άστραφτε η γειτονιά, μοσχοβόλαγε καθαριότητα ο ασβέστης. Όλα έπρεπε να είναι έτοιμα καθώς θα πέρναγε τόσο ο κόσμος όσο επίσης οι λιτανείες και ο επιτάφιος. Ο Χριστός μας όπως έλεγαν τότε.
Όσοι είχαν συγγενείς που θα ερχόταν από την Αθήνα ή και αλλού ετοιμάζονταν με ανυπομονησία και χαρά να τους υποδεχτούν προβλέποντας πάντα να έχουν ετοιμάσει και γι’αυτούς τις ανάλογες κουλούρες τυροπιτάκια και ότι προβλέπουν τα έθιμα ώστε όλοι μαζί να παρακολουθήσουν απρόσκοπτα τις τελετές ιδιαίτερα το μεγάλο τετραήμερο μεγάλης Πέμπτης μέχρι και τη Κυριακή του Πάσχα…
Ευχόμαστε σε όλους καλή αντάμωση και φέτος στο χωριό μας, όπου ακόμα και σήμερα παρόλο που δεν ανάβουν πια οι φούρνοι και οι δρόμοι έχουν πλακοστρωθεί, το Πάσχα εξακολουθεί να είναι μια μοναδική εμπειρία και η ανοιξιάτικη φύση γύρω μας χαρίζει αυτή τη ψυχική ανάταση που όλοι έχουμε ανάγκη.
Όσοι είχαν συγγενείς που θα ερχόταν από την Αθήνα ή και αλλού ετοιμάζονταν με ανυπομονησία και χαρά να τους υποδεχτούν προβλέποντας πάντα να έχουν ετοιμάσει και γι’αυτούς τις ανάλογες κουλούρες τυροπιτάκια και ότι προβλέπουν τα έθιμα ώστε όλοι μαζί να παρακολουθήσουν απρόσκοπτα τις τελετές ιδιαίτερα το μεγάλο τετραήμερο μεγάλης Πέμπτης μέχρι και τη Κυριακή του Πάσχα…
Ευχόμαστε σε όλους καλή αντάμωση και φέτος στο χωριό μας, όπου ακόμα και σήμερα παρόλο που δεν ανάβουν πια οι φούρνοι και οι δρόμοι έχουν πλακοστρωθεί, το Πάσχα εξακολουθεί να είναι μια μοναδική εμπειρία και η ανοιξιάτικη φύση γύρω μας χαρίζει αυτή τη ψυχική ανάταση που όλοι έχουμε ανάγκη.
08 Απριλίου 2011
Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΩΜΗΣ-ΠΕΡΑΣΤΡΑΣ-ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
Την Παρασκευή 1 Απριλίου ολοκληρώθηκε με επιτυχία η εκδρομή που διοργάνωσε ο πολιτιστικός σύλλογος Κώμης στην Κωνσταντινούπολη. Οι πενήντα εκδρομείς γύρισαν ενθουσιασμένοι από την γειτονική χώρα, θαυμάζοντας για μια εβδομάδα τις ομορφιές της Πόλης και της ακριτικής Ελλάδας.
Η εκδρομή ξεκίνησε την Παρασκευή 25 του Μάρτη με αναχώρηση από την Αθήνα για Κομοτηνή. Την επομένη, Σάββατο, το απογευματάκι το λεωφορείο με τους πενήντα συντοπίτες μας έφτασε στην Πόλη και κατέλυσε σε Ξενοδοχείο κοντά στην περίφημη πλατεία Ταξίμ. Την ίδια μέρα επισκέφτηκαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που όμως βρήκαν κλειστό. Την Κυριακή επισκέφτηκαν το μουσειακό χώρο του Ναού της Αγίας Σοφίας που δεσπόζει στην Κωνσταντινούπολη για 1400 περίπου χρόνια. Ακολούθησε επίσκεψη στο Μπλε Τζαμί, μοναδικό για τον αριθμό των μιναρέδων του. Την Δευτέρα 28 Μαρτίου οι εκδρομείς επισκέφτηκαν το Τοπ Καπί (το παλάτι του Σουλτάνου) ενώ το απόγευμα ορισμένοι πήγαν στην καθολική εκκλησία. Την Τρίτη ακολούθησε ταξιδάκι στο Βόσπορο, στην Πρίγκηπο με τα πλούσια εξοχικά και την Χάλκη με την Θεολογική Σχολή. Την Τετάρτη επανέλαβαν την επίσκεψη στο Φανάρι και αυτή τη φορά μπήκαν στο Πατριαρχείο ενώ το απόγευμα περπάτησαν την διάσημη αγορά της «Βασιλεύουσας». Την Πέμπτη το πρωί ξεκίνησε η επιστροφή με ενδιάμεσο κατάλυμα στην Ξάνθη. Την Παρασκευή το απόγευμα επέστρεψαν στην Αθήνα με διάθεση που πρόδιδε τις ωραίες στιγμές που πέρασαν.
Γεύματα στην Πόλη, επισκέψεις σε καταστήματα για τα οποία φημίζεται η Κωνσταντινούπολη, βόλτες στις γέφυρες του Βοσπόρου συνέθεσαν την επιτυχημένη εκδρομή του συλλόγου που οι περισσότεροι συμφώνησαν πως θα τους μείνει αξέχαστη.
Για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες από την εκδρομή πατήστε εδώ.
24 Μαρτίου 2011
Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΚΙΝΑΡΑΣ
Η πιο παραγωγική εποχή για την αγκινάρα είναι η περίοδος που διανύουμε.
Κάθε βδομάδα στα γεφύρια στη κάτω Κώμη το φορτηγό έρχεται για να φορτώσει το πολύτιμο αυτό λαχανικό για την αγορά της Αθήνας. Οι αγρότες βρίσκονται πάντα εκεί για να φορτώσουν τους κόπους τους, αν και λιγότεροι κάθε χρόνο, καθώς το κέρδος από την αγκινάρα είναι πολύ περιορισμένο.
Η υψηλή ποιότητα όμως και η γευστικότητα της τηνιακής αγκινάρας κάνει πολλούς να την αναζητάνε στην αγορά, καθώς υπερτερεί κατά πολύ από άλλες παραγωγές στη χώρα μας και φυσικά είναι κατά πολύ ανώτερη από αυτές της Αιγύπτου και άλλων χωρών που κατακλύζουν την αθηναϊκή και όχι μόνο αγορά..
Στο φορτηγό για τη λαχαναγορά της Αθήνας φορτώνονται και ελάχιστα τσουβάλια με εξαιρετικά ζουμερά λεμόνια από τα περιβόλια του χωριού. Είναι ελάχιστα καθώς η τιμή τους επίσης εδώ και χρόνια είναι τόσο χαμηλή που συχνά αν σκεφτεί κανείς ότι πρέπει να πληρωθεί και η φορτωτική προς Αθήνα, είναι οικονομικά ασύμφορο.
Έτσι στην Αθήνα έχουμε συνήθως λεμόνια Αιγύπτου τα οποία είναι και ακριβά και κακής ποιότητας ενώ από την άλλη στη Τήνο οι παραγωγοί δεν τα μαζεύουν και δεν περιποιούνται καν τα δέντρα.
Είναι γεγονός ότι εδώ και πολλά χρόνια ο κόπος των μικρών γεωργών δεν αμείβεται. Αποτέλεσμα ένα χωριό κατά κύριο λόγο αγροτικό σαν το δικό μας να συρρικνώνεται πληθυσμιακά. Οι νέοι πρέπει είτε να ασχοληθούν εποχιακά με το τουρισμό, είτε να καταφεύγουν στης μεγαλουπόλεις και κάποιες φορές στο εξωτερικό για εργασία. Το επάγγελμα του γεωργού και του κτηνοτρόφου αν και το σπουδαιότερο για την επιβίωση του ανθρώπου είναι ουσιαστικά απαξιωμένο στη χώρα μας.
Κάθε βδομάδα στα γεφύρια στη κάτω Κώμη το φορτηγό έρχεται για να φορτώσει το πολύτιμο αυτό λαχανικό για την αγορά της Αθήνας. Οι αγρότες βρίσκονται πάντα εκεί για να φορτώσουν τους κόπους τους, αν και λιγότεροι κάθε χρόνο, καθώς το κέρδος από την αγκινάρα είναι πολύ περιορισμένο.
Η υψηλή ποιότητα όμως και η γευστικότητα της τηνιακής αγκινάρας κάνει πολλούς να την αναζητάνε στην αγορά, καθώς υπερτερεί κατά πολύ από άλλες παραγωγές στη χώρα μας και φυσικά είναι κατά πολύ ανώτερη από αυτές της Αιγύπτου και άλλων χωρών που κατακλύζουν την αθηναϊκή και όχι μόνο αγορά..
Στο φορτηγό για τη λαχαναγορά της Αθήνας φορτώνονται και ελάχιστα τσουβάλια με εξαιρετικά ζουμερά λεμόνια από τα περιβόλια του χωριού. Είναι ελάχιστα καθώς η τιμή τους επίσης εδώ και χρόνια είναι τόσο χαμηλή που συχνά αν σκεφτεί κανείς ότι πρέπει να πληρωθεί και η φορτωτική προς Αθήνα, είναι οικονομικά ασύμφορο.
Έτσι στην Αθήνα έχουμε συνήθως λεμόνια Αιγύπτου τα οποία είναι και ακριβά και κακής ποιότητας ενώ από την άλλη στη Τήνο οι παραγωγοί δεν τα μαζεύουν και δεν περιποιούνται καν τα δέντρα.
Είναι γεγονός ότι εδώ και πολλά χρόνια ο κόπος των μικρών γεωργών δεν αμείβεται. Αποτέλεσμα ένα χωριό κατά κύριο λόγο αγροτικό σαν το δικό μας να συρρικνώνεται πληθυσμιακά. Οι νέοι πρέπει είτε να ασχοληθούν εποχιακά με το τουρισμό, είτε να καταφεύγουν στης μεγαλουπόλεις και κάποιες φορές στο εξωτερικό για εργασία. Το επάγγελμα του γεωργού και του κτηνοτρόφου αν και το σπουδαιότερο για την επιβίωση του ανθρώπου είναι ουσιαστικά απαξιωμένο στη χώρα μας.
Οι περιορισμένες και βιώσιμες καλλιέργειες με ποικιλίες από ντόπιους σπόρους που έδιναν γευστικότατα και υγιεινά προϊόντα στον άνθρωπο σιγά σιγα έδωσαν τη θέση τους σε γιγαντιαίες καλλιέργειες οι οποίες οργανώνονται και συχνά ελέγχονται από πολυεθνικές εταιρίες που δεν έχουν καμία σχέση με το παραδοσιακό τρόπο παραγωγής. Έτσι βασικά προϊόντα τα οποία φτάνουν στο τραπέζι μας καθημερινά προέρχονται από μακρινές χώρες και συνήθως ο καταναλωτής δεν έχει καμία ιδέα για τον τρόπο παραγωγής και διακίνησης τους. Αυτό έχει ως επακόλουθο να μη μπορεί να ελέγξει κάποιος και την ποιότητά τους. Το ίδιο γίνεται και με το κρέας. Πόσο φυσικό είναι μια ολόκληρη ήπειρος να καταναλώνει σχεδόν αποκλειστικά κρέας Ολλανδίας;
Είναι μεγάλο το θέμα της αγροτικής παραγωγής και ειδικότερα των μεταλλαγμένων και πατενταρισμένων σπόρων που συχνά εν αγνοία τους χρησιμοποιούν οι γεωργοί.
Θα επανέλθουμε κάποια άλλη στιγμή σ’αυτό. Η αγκινάρα ήταν απλά η αφορμή για ένα σύντομο σχόλιο πάνω σ’αυτό το τόσο σοβαρό θέμα.
Προς το παρόν χαιρόμαστε που η παραγωγή της παραδοσιακής ποικιλίας αγκινάρας έστω και αν δεν αποφέρει σημαντικό κέρδος, πάει καλά. Στο λιβάδι αρκετοί ακόμα φυτεύουν και αναπαράγουν τις ίδιες εξαιρετικές αγκιναριές επί δεκαετίες. Με μια διαδικασία που κάθε χρόνο ξεκινάει με τον ίδιο τρόπο κάθε Σεπτέμβρη. Σκάψιμο του χωραφιού με την αξίνα και τη τσάπα, κάψιμο των παλιών κορμών, πότισμα, ξεχορτάριασμα κ.α. Έτσι αυτή την εποχή έρχεται η ευτυχής ώρα της συγκομιδής. Πολλοί συχωριανοί μας στα γεφύρια με τα αγροτικά, φορτώνουν τα τσουβάλια στο φορτηγό μέσα σε ένα κλήμα ευφορίας και κάθε Σάββατο πρωί υπάρχει όλη αυτή η κινητικότητα στα γεφύρια που δείχνει ένα τόπο που ακόμα δεν έχει εγκαταλείψει όλα αυτά τα ωραία και απλά πράγματα που μας ισορροπούν και μας ενώνουν με το παρελθόν .
Για να δειτε φωτογραφίες πατήστε εδώ
Είναι μεγάλο το θέμα της αγροτικής παραγωγής και ειδικότερα των μεταλλαγμένων και πατενταρισμένων σπόρων που συχνά εν αγνοία τους χρησιμοποιούν οι γεωργοί.
Θα επανέλθουμε κάποια άλλη στιγμή σ’αυτό. Η αγκινάρα ήταν απλά η αφορμή για ένα σύντομο σχόλιο πάνω σ’αυτό το τόσο σοβαρό θέμα.
Προς το παρόν χαιρόμαστε που η παραγωγή της παραδοσιακής ποικιλίας αγκινάρας έστω και αν δεν αποφέρει σημαντικό κέρδος, πάει καλά. Στο λιβάδι αρκετοί ακόμα φυτεύουν και αναπαράγουν τις ίδιες εξαιρετικές αγκιναριές επί δεκαετίες. Με μια διαδικασία που κάθε χρόνο ξεκινάει με τον ίδιο τρόπο κάθε Σεπτέμβρη. Σκάψιμο του χωραφιού με την αξίνα και τη τσάπα, κάψιμο των παλιών κορμών, πότισμα, ξεχορτάριασμα κ.α. Έτσι αυτή την εποχή έρχεται η ευτυχής ώρα της συγκομιδής. Πολλοί συχωριανοί μας στα γεφύρια με τα αγροτικά, φορτώνουν τα τσουβάλια στο φορτηγό μέσα σε ένα κλήμα ευφορίας και κάθε Σάββατο πρωί υπάρχει όλη αυτή η κινητικότητα στα γεφύρια που δείχνει ένα τόπο που ακόμα δεν έχει εγκαταλείψει όλα αυτά τα ωραία και απλά πράγματα που μας ισορροπούν και μας ενώνουν με το παρελθόν .
Για να δειτε φωτογραφίες πατήστε εδώ
14 Μαρτίου 2011
ΜΙΚΡΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΤΡΑ
Ανακαινίστηκε πρόσφατα η Σαχριστία του ενοριακού ναού Αγ. Γεωργίου Περάστρας. Οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης που έγιναν ήταν απαραίτητες εδώ και καιρό καθώς πλέον η υγρασία είχε προχωρήσει για τα καλά σε όλο το χώρο καταστρέφοντας τις ξύλινες τράβες αλλά και τα επιχρίσματα στους τοίχους.
Η ανακαίνιση του χώρου έφερε στο φως και πολλά κειμήλια εξαιρετικής τέχνης και ομορφιάς τα οποία για πολλές δεκαετίες ήταν φυλαγμένα μέσα σε ντουλάπια και θυρίδες σ’αυτό το χώρο. Εικόνες, κηροπήγια, φανάρια, ένα μικρό αρτοφόριο μια βάση για το Σαντίσιμο και άλλα. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκαναν οι ξύλινες κατασκευές οι οποίες εκτός από το ότι αντιπροσωπεύουν με τη τέχνη τους μια ολόκληρη εποχή και τις αισθητικές αξίες της, είναι και πολύ πιθανό να έχουν κατασκευαστεί από ντόπιους μάστορες του χωριού, καθώς στη Περάστρα υπήρξαν πολύ καλοί μαραγκοί. Επίσης λόγω των πολλών νερόμυλων που υπήρχαν στη περιοχή αλλά και μυλωνάδων γενικά στο επάγγελμα που είχαμε στο χωριό, πολλοί γνώριζαν αρκετά την τέχνη στις κατασκευές του ξύλου. Εντύπωση κάνουν και τα παλιά φανάρια φτιαγμένα μάλλον από το ευτελή υλικό του γκαζοτενεκέ το οποίο χάρη στο μεράκι του μάστορα μεταμορφώθηκε σε διακοσμητικά άνθη με εκπληκτικές λεπτομέρειες.
Η αρμονία και η λεπτότητα των χρωμάτων σε κάποια από τα αντικείμενα είναι επίσης κάτι που θαυμάζει κανείς βλέποντας τους μικρούς αυτούς θησαυρούς.
Η ανακαίνιση του χώρου έφερε στο φως και πολλά κειμήλια εξαιρετικής τέχνης και ομορφιάς τα οποία για πολλές δεκαετίες ήταν φυλαγμένα μέσα σε ντουλάπια και θυρίδες σ’αυτό το χώρο. Εικόνες, κηροπήγια, φανάρια, ένα μικρό αρτοφόριο μια βάση για το Σαντίσιμο και άλλα. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκαναν οι ξύλινες κατασκευές οι οποίες εκτός από το ότι αντιπροσωπεύουν με τη τέχνη τους μια ολόκληρη εποχή και τις αισθητικές αξίες της, είναι και πολύ πιθανό να έχουν κατασκευαστεί από ντόπιους μάστορες του χωριού, καθώς στη Περάστρα υπήρξαν πολύ καλοί μαραγκοί. Επίσης λόγω των πολλών νερόμυλων που υπήρχαν στη περιοχή αλλά και μυλωνάδων γενικά στο επάγγελμα που είχαμε στο χωριό, πολλοί γνώριζαν αρκετά την τέχνη στις κατασκευές του ξύλου. Εντύπωση κάνουν και τα παλιά φανάρια φτιαγμένα μάλλον από το ευτελή υλικό του γκαζοτενεκέ το οποίο χάρη στο μεράκι του μάστορα μεταμορφώθηκε σε διακοσμητικά άνθη με εκπληκτικές λεπτομέρειες.
Η αρμονία και η λεπτότητα των χρωμάτων σε κάποια από τα αντικείμενα είναι επίσης κάτι που θαυμάζει κανείς βλέποντας τους μικρούς αυτούς θησαυρούς.
Δυστυχώς όμως για ακόμα μια φορά η άγνοια των ανθρώπων που αντίκρισαν για πρώτη φορά τα ιστορικά αυτά κειμήλια της ενορίας υπήρξε καταστροφική. Για μερικές μέρες ορισμένα από αυτά ήταν πεταμένα στην πίσω αυλή του ναού εκτεθειμένα στη βροχή, την υγρασία και τη σκόνη από τα μπάζα που έριχναν δίπλα οι εργάτες από τις οικοδομικές εργασίες.
Το λυπηρό είναι ότι αυτή η κατάσταση επαναλαμβάνεται πολύ συχνά στο τόπο μας και ιδιαίτερα όσον αφορά τα εκκλησιαστικά κειμήλια. Πριν μερικά χρόνια στα σκουπίδια κατέληξε το εξαιρετικής τέχνης ξυλόγλυπτο περιστέρι με της «ακτίνες» που συμβόλιζε το Άγιο Πνεύμα και κοσμούσε επιβλητικά το εσωτερικό του τρούλου του ίδιου ναού. Πριν από μερικά χρόνια επίσης παρόμοια τύχη είχε και το ξυλόγλυπτο τέμπλο από το ξωκλήσι της Παναγίτσας στο Λάζαρο το οποίο αφού ξηλώθηκε κατέληξε να φράζει μια ομπατή στο χωράφι κάποιου γεωργού για να μη βγαίνουν έξω οι αγελάδες.
Το παλιό αρμόνιο του Βρυσιού γαλλικής κατασκευής του 1900 που φυλασσόταν στη αίθουσα της Κώμης κατέληξε σε ένα κάδο απορριμμάτων του Δήμου στα γεφύρια και τα παραδείγματα δυστυχώς δεν έχουν τέλος…
Το λυπηρό είναι ότι αυτή η κατάσταση επαναλαμβάνεται πολύ συχνά στο τόπο μας και ιδιαίτερα όσον αφορά τα εκκλησιαστικά κειμήλια. Πριν μερικά χρόνια στα σκουπίδια κατέληξε το εξαιρετικής τέχνης ξυλόγλυπτο περιστέρι με της «ακτίνες» που συμβόλιζε το Άγιο Πνεύμα και κοσμούσε επιβλητικά το εσωτερικό του τρούλου του ίδιου ναού. Πριν από μερικά χρόνια επίσης παρόμοια τύχη είχε και το ξυλόγλυπτο τέμπλο από το ξωκλήσι της Παναγίτσας στο Λάζαρο το οποίο αφού ξηλώθηκε κατέληξε να φράζει μια ομπατή στο χωράφι κάποιου γεωργού για να μη βγαίνουν έξω οι αγελάδες.
Το παλιό αρμόνιο του Βρυσιού γαλλικής κατασκευής του 1900 που φυλασσόταν στη αίθουσα της Κώμης κατέληξε σε ένα κάδο απορριμμάτων του Δήμου στα γεφύρια και τα παραδείγματα δυστυχώς δεν έχουν τέλος…
Παρ’ όλο που από την ομάδα μας επισημάνθηκαν κατά καιρούς αυτές οι καταστροφές, δυστυχώς δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον. Ώρες ώρες θαρρεί κανείς ότι με αυτή τη μανία της καταστροφής προσπαθούμε να απαλλαγούμε από την ιστορία και το παρελθόν μας. Τα μόνα ασφαλή κειμήλια από τις ενορίες μας θα πρέπει να είναι αυτά που περισώθηκαν από τον π. Φραγκίσκο Βιδάλη όταν ήταν εφημέριος στα χωριά μας και φυλάσσονται σήμερα στο μουσείο της Ξυνάρας. Ειδικά για την Κώμη όμως είναι κρίμα που μια τόσο πλούσια ενορία απογυμνώνεται διαρκώς από τους ιστορικούς θησαυρούς της κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά τα πολύτιμα αντικείμενα που πρόσφατα ήρθαν στο φως από την ανακαίνιση του σκευοφυλακίου της Περάστρας θα εξακολουθήσουν να βρίσκονται σε σκευοφυλάκιο ή κάποιο χώρο που θα μπορεί κανείς να τα θαυμάσει και όχι να τα δούμε για ακόμα μια φορά στα σκουπίδια.
Για να δείτε φωτογραφίες πατήστε εδώ
Για να δείτε φωτογραφίες πατήστε εδώ
09 Μαρτίου 2011
ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ
Πολλούς μασκαράδες είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε αυτές τις μέρες στο χωριό. Όχι από αυτούς τους θλιβερούς που βγαίνουν στα τελεβίζια, αλλά από τους άλλους, τους ωραίους και κεφάτους, τους αστείους και λιγάκι τρελούς, που μας αναστατώνουν λιγάκι κάθε χρόνο τέτοια εποχή και μας βγάζουν από τη συνηθισμένη καθημερινότητα, μεταφέροντας μας κάτι από τη τρέλα και το κέφι τους, που έρχεται από τα βάθη των αιώνων!
Το γλυκό που συνοδεύει τις αποκριές είναι η πασταφλώρα και αυτές τις μέρες είχε τη τιμητική της σε όλα τα σπίτια. Ο καιρός αν και διαρκώς συννεφιασμένος δεν ήταν κρύος και τα μποφόρ τελικά έκαναν τη χάρη σε όσους θέλησαν να περάσουν ένα απολαυστικό τριήμερο, να ταξιδέψουν άνετα και με ασφάλεια στο νησί.
Το γλυκό που συνοδεύει τις αποκριές είναι η πασταφλώρα και αυτές τις μέρες είχε τη τιμητική της σε όλα τα σπίτια. Ο καιρός αν και διαρκώς συννεφιασμένος δεν ήταν κρύος και τα μποφόρ τελικά έκαναν τη χάρη σε όσους θέλησαν να περάσουν ένα απολαυστικό τριήμερο, να ταξιδέψουν άνετα και με ασφάλεια στο νησί.
Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ο σύλλογος μαζί με όλο το χωριό διοργάνωσε με επιτυχία ένα αποκριάτικο ξεφάντωμα στη λέσχη του χωριού. Το κέφι, το κρασί και τα εξαιρετικά μεζεδάκια που ετοιμάσθηκαν από νωρίς σε όλα τα σπίτια του χωριού ήταν άφθονα. Με τα πρώτα κιόλας τραγούδια...ο χορός άναψε και όλη η αίθουσα έγινε μια παρέα τονίζοντας έντονα αυτή την μοναδική αίσθηση της κοινότητας των ανθρώπων που χαίρονται χορεύουν και μοιράζονται συναισθήματα μαζί. Τη παράσταση έκλεψαν και οι διάφορες ομάδες μασκαρεμένων που εμφανιζόταν κάθε τόσο ανεβάζοντας ξανά και ξανά το κέφι με τα αστεία και τα πειράγματά τους στα ύψη. Αργά το βράδυ μέλη του συλλόγου ζώστηκαν με ποδιές και πήγανε στη κουζίνα της λέσχης ώστε να μαγειρέψουν για όλους τη πατροπαράδοτη μακαρονάδα. Το έθιμο αυτό που δεν ξέρουμε ποιες είναι οι ρίζες του θέλει τα μεσάνυχτα να χτυπάνε οι καμπάνες πένθιμα, δίνοντας σύνθημα σε όλο το χωριό ότι πέθανε ο μακαρονάς, Έτσι αυτή την ώρα όλοι τρώνε μακαρόνια που μόλις μαγειρευτήκανε και αυτό σηματοδοτεί το τέλος της αποκριάς και την αρχή της σαρακοστής.
Καθώς τα χρόνια έχουν αλλάξει οι καμπάνες φυσικά δεν χτυπάνε πια, αλλά τα μακαρόνια δεν έχουμε κανένα λόγο για να τα καταργήσουμε. Το γλέντι συνεχίστηκε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Το πρωί μαζευτήκαμε για να καθαρίσουμε την αίθουσα και να πετάξουμε το χαρταετό στις γύρω από το χωριό εξοχές.
Καλή άνοιξη και του χρόνου με ακόμα περισσότερο κέφι!
Για να δείτε φωτογραφίες από τον χορό στην αίθουσα της Κώμης πατήστε εδώ
Για να δείτε σχετικά βίντεο από τον χορό στην αίθουσα της Κώμης πατήστε εδώ
Καθώς τα χρόνια έχουν αλλάξει οι καμπάνες φυσικά δεν χτυπάνε πια, αλλά τα μακαρόνια δεν έχουμε κανένα λόγο για να τα καταργήσουμε. Το γλέντι συνεχίστηκε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Το πρωί μαζευτήκαμε για να καθαρίσουμε την αίθουσα και να πετάξουμε το χαρταετό στις γύρω από το χωριό εξοχές.
Καλή άνοιξη και του χρόνου με ακόμα περισσότερο κέφι!
Για να δείτε φωτογραφίες από τον χορό στην αίθουσα της Κώμης πατήστε εδώ
Για να δείτε σχετικά βίντεο από τον χορό στην αίθουσα της Κώμης πατήστε εδώ
28 Φεβρουαρίου 2011
ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 2011
Την Κυριακή 27/02/2011 πραγματοποιήθηκε ο αποκριάτικος χορός του συλλόγου στην Αθήνα.
Όσοι συμμετείχαν σε αυτήν την ετήσια εκδήλωση είχαν την ευκαιρία πρώτα το πρωί να επισκεφτούν το νέο μουσείο της Ακρόπολης. Η είσοδος στο μουσείο ήταν δωρεάν αφού τα εισητήρια ήταν προσφορά του συλλόγου, ενώ παράλληλα υπήρχε και ξεναγός συγχωριανός μας ο οποίος ξενάγησε τα μέλη του συλλόγου στα εκθέματα του μουσείου.
Στη συνέχεια οι παρευρισκόμενοι μεταφέρθηκαν με πούλμαν στο κέντρο διασκέδασης "Λιθαρίτσια" στην άνω Γλυφάδα.
Φέτος στο κέντρο ο αποκριάτικος χορός πραγματοποιήθηκε μαζί με τον σύλλογο της Αετοφωλιάς όπου τα μέλη και των δύο συλλόγων διασκέδασαν και χόρεψαν ανεβάζοντας το κέφι όπως κάθε άλλη φορά εξάλλου.
Για φωτογραφίες από το μουσείο της Ακρόπολης και από το κέντρο διασκέδασης πατήστε εδώ
Όσοι συμμετείχαν σε αυτήν την ετήσια εκδήλωση είχαν την ευκαιρία πρώτα το πρωί να επισκεφτούν το νέο μουσείο της Ακρόπολης. Η είσοδος στο μουσείο ήταν δωρεάν αφού τα εισητήρια ήταν προσφορά του συλλόγου, ενώ παράλληλα υπήρχε και ξεναγός συγχωριανός μας ο οποίος ξενάγησε τα μέλη του συλλόγου στα εκθέματα του μουσείου.
Στη συνέχεια οι παρευρισκόμενοι μεταφέρθηκαν με πούλμαν στο κέντρο διασκέδασης "Λιθαρίτσια" στην άνω Γλυφάδα.
Φέτος στο κέντρο ο αποκριάτικος χορός πραγματοποιήθηκε μαζί με τον σύλλογο της Αετοφωλιάς όπου τα μέλη και των δύο συλλόγων διασκέδασαν και χόρεψαν ανεβάζοντας το κέφι όπως κάθε άλλη φορά εξάλλου.
Για φωτογραφίες από το μουσείο της Ακρόπολης και από το κέντρο διασκέδασης πατήστε εδώ
16 Φεβρουαρίου 2011
ΔΕΝΤΡΟΦΥΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΩΜΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ
Το Σάββατο 12 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε από το σύλλογο του χωριού μας η προγραμματισμένη από καιρό δεντροφύτευση στο δρόμο προς την Κολυμπήθρα, η οποία είχε αναβληθεί ήδη δύο φορές λόγω κακοκαιρίας.
Γύρω στις 8.30πμ φορτώσαμε στο αγροτικό φορτηγάκι τα φυτά που βρισκόταν για το σκοπό αυτό στο χωράφι της εκκλησίας στη κάτω Κώμη και η δεντροφύτευση άρχισε στις 9.00πμ από τον Άγιο Μάρκο προς Κώμη.
Γύρω στις 8.30πμ φορτώσαμε στο αγροτικό φορτηγάκι τα φυτά που βρισκόταν για το σκοπό αυτό στο χωράφι της εκκλησίας στη κάτω Κώμη και η δεντροφύτευση άρχισε στις 9.00πμ από τον Άγιο Μάρκο προς Κώμη.
Ο Γιώργος ο Μπελεγρίνος ετοίμαζε ήδη το χώμα σκάβοντας το με την τσάπα κάνοντας την όλη προσπάθεια μας πιο εύκολη φυτεύοντας έτσι και μεγαλύτερο μήκος του δρόμου. Φυτεύσαμε κυρίως πικροδάφνες καθώς και μερικά δέντρα όπως αρμερύκια, πεύκα, γαζίες και κυπαρίσσια τα οποία αγοράσαμε από τους φίλους του πρασίνου Τήνου.
Μέσα σε ένα ευχάριστο κλίμα και με πολύ κέφι από τη δημιουργική δραστηριότητα, όσο πέρναγε η ώρα, οι (αγουροξυπνημένοι) εθελοντές πολλαπλασιάζονταν. Έτσι εκτός από την προγραμματισμένη διαδρομή Άγιος Μάρκος – Σκουρλάκι, συμπληρώσαμε μερικά φυτά και στην περιοχή Αμυγδαλιές, όπου υπήρχαν ελλείψεις από προηγούμενες δεντροφυτεύσεις.
Όσοι συμμετείχαμε απολαύσαμε την εξαιρετικά ηλιόλουστη μέρα. Την πεντακάθαρη από τις πρόσφατες βροχές ατμόσφαιρα και τα καταπράσινα ανάγλυφα τοπία που απλώνονταν γύρω από το λιβάδι. Εξίσου σημαντική όμως ήταν και η καλή παρέα και η χαρά της δημιουργίας για το κοινό καλό.
Τέλος σαν επιστέγασμα της όλης προσπάθειας οι λαχταριστοί λουκουμάδες της Βιργινίας βουτηγμένοι μέσα σε αρωματικό θυμαρίσιο μέλι!
Καλή αντάμωση και πάλι σε ανάλογες προσπάθειες για το περιβάλλον για το τόπο μας και για τη παρέα μας !
Για να δείτε φωτογραφίες από την δεντροφύτευση πατήστε εδώ.
09 Φεβρουαρίου 2011
(ΔΕΝ) ΠΑΝΕ ΚΑΙ (ΔΕΝ) ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΒΑΠΟΡΙΑ...
Αύγουστος. Το λιμάνι του νησιού σαν λαχανιασμένη καρδιά, χτυπά ασυντόνιστα. Πλοία πάνε και έρχονται με τέτοιο ρυθμό που δεν προλαβαίνεις να μετρήσεις. Πριν προλάβει να λύσει κάβους το πρώτο, δένει το δεύτερο. Σε πολλές περιπτώσεις, αν υπάρξει μια μικρή καθυστέρηση σε κάποιο δρομολόγιο, ακόμη και η λέξη «χάος» αδυνατεί να περιγράψει την πραγματικότητα.
Φλεβάρης. Με 22+ ευρώ και με αυξητικές τάσεις πάντα (μιας και η βουλιμία κράτους και εφοπλιστών δεν έχει κορεσμό), οι εταιρίες δηλώνουν αδυναμία να κρατήσουν τα δρομολόγια στις γραμμές φωνασκώντας για ζημιές. Το κράτος (αν και η έννοια κράτος έχει πλήρως εκφυλιστεί) αδυνατεί να νομοθετήσει, και να βάλει όρια στην απληστία. Οι τοπικές ηγεσίες αδιαφορούν, ή καλύτερα ενδιαφέρονται αλλά μόνο τοις τύποις: εκσφενδονίζουν επιστολές και υποσχέσεις (σαν καραμέλες). Οι τοπικές κοινωνίες κατ' αντιστοιχία, «αντιδρούν» στην όποια αντίδραση μη κατανοώντας πως μια μαζική κινητοποίηση θα μπορούσε να αλλάξει αυτή την κατάσταση και παραμένουν να προτιμούν τα βραχυπρόθεσμα οφέλη. Κι όμως, είναι πολύ πιθανό μια ενδεχόμενη κινητοποίηση μήνα Αύγουστο θα μπορούσε να αναγκάσει τις εταιρίες να υποκύψουν σε μερικά σημεία και θα έπρεπε να ήταν διαρκώς στα πλάνα μιας σοβαρής τοπικής αυτοδιοίκησης που νοιάζεται για τον πολίτη.
Σήμερα, ένα μόλις πλοίο το πρωί, κρατά την γραμμή της Ραφήνας, εκεί που το καλοκαίρι στριμώχνονται οι πλοιοκτήτες. Οι επιβάτες δεν έχουν επιλογές. Όσο κι αν κάνει άλλωστε πληρώνουν. Ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Η Πηνελόπη που ακόμη πλέει στα ελληνικά νερά (και κόντρα στα στερεότυπα του ομηρικού έπους αναζητεί τον Οδυσσέα...), αναγκάζει επιβάτες να κάτσουν ακόμη και στον εξωτερικό χώρο ή στην καλύτερη περίπτωση σε πλαστικές καρέκλες.
Φλεβάρης. Με 22+ ευρώ και με αυξητικές τάσεις πάντα (μιας και η βουλιμία κράτους και εφοπλιστών δεν έχει κορεσμό), οι εταιρίες δηλώνουν αδυναμία να κρατήσουν τα δρομολόγια στις γραμμές φωνασκώντας για ζημιές. Το κράτος (αν και η έννοια κράτος έχει πλήρως εκφυλιστεί) αδυνατεί να νομοθετήσει, και να βάλει όρια στην απληστία. Οι τοπικές ηγεσίες αδιαφορούν, ή καλύτερα ενδιαφέρονται αλλά μόνο τοις τύποις: εκσφενδονίζουν επιστολές και υποσχέσεις (σαν καραμέλες). Οι τοπικές κοινωνίες κατ' αντιστοιχία, «αντιδρούν» στην όποια αντίδραση μη κατανοώντας πως μια μαζική κινητοποίηση θα μπορούσε να αλλάξει αυτή την κατάσταση και παραμένουν να προτιμούν τα βραχυπρόθεσμα οφέλη. Κι όμως, είναι πολύ πιθανό μια ενδεχόμενη κινητοποίηση μήνα Αύγουστο θα μπορούσε να αναγκάσει τις εταιρίες να υποκύψουν σε μερικά σημεία και θα έπρεπε να ήταν διαρκώς στα πλάνα μιας σοβαρής τοπικής αυτοδιοίκησης που νοιάζεται για τον πολίτη.
Σήμερα, ένα μόλις πλοίο το πρωί, κρατά την γραμμή της Ραφήνας, εκεί που το καλοκαίρι στριμώχνονται οι πλοιοκτήτες. Οι επιβάτες δεν έχουν επιλογές. Όσο κι αν κάνει άλλωστε πληρώνουν. Ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Η Πηνελόπη που ακόμη πλέει στα ελληνικά νερά (και κόντρα στα στερεότυπα του ομηρικού έπους αναζητεί τον Οδυσσέα...), αναγκάζει επιβάτες να κάτσουν ακόμη και στον εξωτερικό χώρο ή στην καλύτερη περίπτωση σε πλαστικές καρέκλες.
Το αιώνιο ερώτημα βέβαια, ανακύπτει ακόμη μια φορά: Γιατί το μοναδικό πλοίο της γραμμής την Κυριακή αναχωρεί από το νησί μεσημεριάτικα ενώ θα μπορούσε να φεύγει μετά τις πέντε το απόγευμα και να προσφέρει 3 έως 5 ώρες επιπλέον στους επιβάτες. Ειδικά το καλοκαίρι όπου όλα τα μεγάλα καράβια αναχωρούν μεταξύ 2 με 2.30μ.μ. Αυτή η αλλαγή θα είχε πολλαπλά οφέλη τόσο στους ντόπιους, όσο και στους ταξιδιώτες, καθώς θα μπορούσε κάποιος που επισκέπτεται το νησί για σαββατοκύριακο να ταξιδέψει χωρίς το άγχος να προλάβει τα μεσημεριανά καράβια, ενισχύοντας παράλληλα την οικονομική δραστηριότητα του νησιού για μερικές ώρες ακόμη και να μην αναγκάζεται να στέκεται στριμωγμένος στα μπετουδένια υπόστεγα μέσα στο καύσωνα, αλλά ούτε και να πληρώνει μια περιουσία για το βραδινό ταχύπλοο. Ο τελευταίος αυτός συλλογισμός, (που μπορεί να ακούγεται σαν πολυτέλεια μπροστά στο θέμα της υψηλής τιμής των εισητηρίων και των λίγων δρομολογίων), αναδεικνύει πλήρως την πηγή του προβλήματος: τα δρομολόγια δεν είναι φτιαγμένα για επιβάτες και για πολίτες, τα δρομολόγια είναι φτιαγμένα για άβουλα συμπαθή τετράποδα που δεν έχουν απαιτήσεις και ανάγκες. Προφανώς αυτό μας θεωρούν οι πλοιοκτήτες καθώς στωικά υπομένουμε κάθε απόφαση τους που μοναδικό σκοπό έχει το κέρδος αδιαφορώντας για τον άνθρωπο .
Εδώ πιάνουν τόπο και τα εισιτήρια που χαρίζουν οι πλοιοκτήτες τις εκλογές στα δύο μεγάλα κόμματα, ώστε να ταξιδέψουν οι ψηφοφόροι τσάμπα μέσω του κόμματος. Οι εφοπλιστές και τα κόμματα ξέρουν καλά τη δουλειά τους ειδικά σε ένα πόστο που ο "ανταγωνισμός" μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να ακουστεί. Να δούμε εμείς πότε θα σταματήσουμε να τα συζητάμε πάνω στο κατάστρωμα και θα τολμήσουμε να διεκδικήσουμε φυσιολογικά δρομολόγια και λογικές τιμές εισιτηρίων
Εδώ πιάνουν τόπο και τα εισιτήρια που χαρίζουν οι πλοιοκτήτες τις εκλογές στα δύο μεγάλα κόμματα, ώστε να ταξιδέψουν οι ψηφοφόροι τσάμπα μέσω του κόμματος. Οι εφοπλιστές και τα κόμματα ξέρουν καλά τη δουλειά τους ειδικά σε ένα πόστο που ο "ανταγωνισμός" μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να ακουστεί. Να δούμε εμείς πότε θα σταματήσουμε να τα συζητάμε πάνω στο κατάστρωμα και θα τολμήσουμε να διεκδικήσουμε φυσιολογικά δρομολόγια και λογικές τιμές εισιτηρίων
04 Φεβρουαρίου 2011
ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ
Πέμπτη πρωί ο καιρός σκοτεινιασμένος και η βροχή πέφτει καταρρακτωδώς. μερικοί μεγάλοι άνθρωποι βλέποντας το “γάρμπο” του καιρού ανησυχούν. Μερικοί σπεύδουν να μαζέψουν πρόβατα και άλλα ζωντανά από το λιβάδι που βρίσκονται σε χωράφια επικίνδυνα να πλημμυρίσουν.
Το μεσημέρι οι φόβοι έχουν επιβεβαιωθεί η βροχή δεν έχει κόψει καθόλου, αντιθέτως είναι το ίδιο έντονη με το πρωί. Το ποτάμι της Περάστρας όσο περνάει η ώρα ολοένα και φουσκώνει, το ίδιο και ο μεγάλος ποταμός, κατεβαίνει ορμητικός προς το λιβάδι.
Οι γύρω λαγκαδιές πλέον έχουν μετατραπεί κι αυτές σε μικρά ποτάμια που κατεβάζουν νερό, χώματα και πέτρες κάνοντας επικίνδυνο το να βρίσκεται κανείς κοντά.
Το μεσημέρι οι φόβοι έχουν επιβεβαιωθεί η βροχή δεν έχει κόψει καθόλου, αντιθέτως είναι το ίδιο έντονη με το πρωί. Το ποτάμι της Περάστρας όσο περνάει η ώρα ολοένα και φουσκώνει, το ίδιο και ο μεγάλος ποταμός, κατεβαίνει ορμητικός προς το λιβάδι.
Οι γύρω λαγκαδιές πλέον έχουν μετατραπεί κι αυτές σε μικρά ποτάμια που κατεβάζουν νερό, χώματα και πέτρες κάνοντας επικίνδυνο το να βρίσκεται κανείς κοντά.
Το απόγευμα και ενώ η βροχή πέφτει το ίδιο ορμητική, το λαγκάδι της Περάστρας σε ορισμένα σημεία κοντεύει να φτάσει το δρόμο. Το ίδιο δυνατό κατεβαίνει και το ρέμα απο τη μεσιανή προς το πλάτανο. Πολλοί απομακρύνουν τα αυτοκίνητα τους απο το δρόμο προς Περάστρα που εφάπτεται με το λαγκάδι, αλλά και απο το πλάτανο καθώς το νερό φαίνεται οτι αν δεν σταματήσει η βροχή δεν θα χωράει πια να περάσει απο το στόμιο της καμάρας κάτω απο το πλάτανο. Τα χωράφια απο την άγια Λουκία και κάτω έχουν πλημμυρίσει. Τα περισσότερα σοκάκια στο χωριό είναι απροσπέλαστα αν δεν φοράει κανείς μπότες ενω για πολλές ώρες το ρέμα που κατεβαίνει απο του Γιανκάκια και περνάει ανάμεσα στο σπίτι του Μπελόνη και της Δήμητρας της καμανίδενας, έχει κόψει το χωριό στα δύο. Κάνοντας αδύνατη την προσπέλαση απο τη μια μεριά στην άλλη.
Το βράδυ πλέον όλοι μιλάνε για το φαινόμενο της “θεομηνίας” του '76. Ο παραλληλισμός είναι αναπόφευκτος. Αν συνεχίσει έτσι και το βράδυ, οι ζημιές που θα ακολουθήσουν θα είναι τεράστιες. Η βοή από τα νερά που έρχονται από κάθε κατεύθυνση δημιουργεί δέος. Ειδικά στο πλάτανο το νερό που κατεβαίνει από τη μεσιανή ορμητικό βουίζει απειλητικά για το γεφύρι.
Αργά το βράδυ όσοι είναι ξύπνιοι βλέπουν να “κόβει” αρκετά η ένταση της βροχής, γεγονός που σημαίνει ότι τη Παρασκευή που ξημερώνει μάλλον δεν θα δούμε τα χειρότερα. Τα νερά που τρέχουν όμως και η βοή τους εξακολουθούν όλο το βράδυ να είναι το ίδιο έντονα.
Το βράδυ πλέον όλοι μιλάνε για το φαινόμενο της “θεομηνίας” του '76. Ο παραλληλισμός είναι αναπόφευκτος. Αν συνεχίσει έτσι και το βράδυ, οι ζημιές που θα ακολουθήσουν θα είναι τεράστιες. Η βοή από τα νερά που έρχονται από κάθε κατεύθυνση δημιουργεί δέος. Ειδικά στο πλάτανο το νερό που κατεβαίνει από τη μεσιανή ορμητικό βουίζει απειλητικά για το γεφύρι.
Αργά το βράδυ όσοι είναι ξύπνιοι βλέπουν να “κόβει” αρκετά η ένταση της βροχής, γεγονός που σημαίνει ότι τη Παρασκευή που ξημερώνει μάλλον δεν θα δούμε τα χειρότερα. Τα νερά που τρέχουν όμως και η βοή τους εξακολουθούν όλο το βράδυ να είναι το ίδιο έντονα.
Παρασκευή πρωί η βροχή συνεχίζεται αλλά με μικρότερη ένταση. Όλοι πάνε να δούνε τις λαγκαδιές, τα χωράφια τα ζωντανά κλπ. Άλλοι με φόβο για τις ζημιές που μπορεί να αντικρίσουν καθώς εκεί βρίσκονται οι κόποι τους και οι περιουσία τους και άλλοι για να θαυμάσουν το μεγαλείο και τη δύναμη της φύσης που δεν συναντάει κανείς συχνά.
Απ’ότι φαίνεται ο φόβος για τα χειρότερα έχει ξεπεραστεί. Μερικά χωράφια στο λιβάδι όμως έχουν πάθει μεγάλη ζημιά και καταστράφηκε η σοδιά τους. Στο δρόμο προς κολυμπήθρα αλλά και σε άλλους δρόμους έχουν γίνει πολλές κατολισθήσεις. Μεγάλες ζημιές έχουν προκληθεί και σε χωράφια που βρίσκονται κοντά σε παράνομα διανοιγμένους δρόμους που έχουν γίνει χωρίς καμία πρόβλεψη για τέτοια έντονα καιρικά φαινόμενα.
Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο κόστος το πλήρωσαν οι πεζούλες από ξερολιθιά στα γύρω βουνά που συγκρατούν το χώμα και τα νερά. Οι «βουλίστρες» που δημιουργούνται από τέτοια καιρικά φαινόμενα, υποβαθμίζουν έντονα το φυσικό περιβάλλον με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συγκρατήσουν το νερό όσο περνάνε τα χρόνια και έτσι να έχουμε λιγότερη προστασία από τέτοια καιρικά φαινόμενα αλλά και υποβάθμιση του μοναδικού φυσικού τοπίου του νησιού.
Έτσι ενώ πάντα η βροχή είναι πολύ ευχάριστη στο νησί μας, όταν εκδηλώνεται τόσο έντονα μάλλον για κακό είναι παρά για καλό.
Για να δείτε μερικές φωτογραφίες οι οποίες τραβήχτηκαν σήμερα 04/02/2011 μετά την μεγάλη νεροποντή όπου τα καιρικά φαινόμενα έχουν πια εξασθενήσει, πατήστε εδώ.
Φωτογραφίες Β ΜΕΡΟΣ: Για να δείτε φωτογραφίες από την Μεσιανή την μέρα μετά από την μεγάλη νεροποντή, πατήστε εδώ.
Απ’ότι φαίνεται ο φόβος για τα χειρότερα έχει ξεπεραστεί. Μερικά χωράφια στο λιβάδι όμως έχουν πάθει μεγάλη ζημιά και καταστράφηκε η σοδιά τους. Στο δρόμο προς κολυμπήθρα αλλά και σε άλλους δρόμους έχουν γίνει πολλές κατολισθήσεις. Μεγάλες ζημιές έχουν προκληθεί και σε χωράφια που βρίσκονται κοντά σε παράνομα διανοιγμένους δρόμους που έχουν γίνει χωρίς καμία πρόβλεψη για τέτοια έντονα καιρικά φαινόμενα.
Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο κόστος το πλήρωσαν οι πεζούλες από ξερολιθιά στα γύρω βουνά που συγκρατούν το χώμα και τα νερά. Οι «βουλίστρες» που δημιουργούνται από τέτοια καιρικά φαινόμενα, υποβαθμίζουν έντονα το φυσικό περιβάλλον με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συγκρατήσουν το νερό όσο περνάνε τα χρόνια και έτσι να έχουμε λιγότερη προστασία από τέτοια καιρικά φαινόμενα αλλά και υποβάθμιση του μοναδικού φυσικού τοπίου του νησιού.
Έτσι ενώ πάντα η βροχή είναι πολύ ευχάριστη στο νησί μας, όταν εκδηλώνεται τόσο έντονα μάλλον για κακό είναι παρά για καλό.
Για να δείτε μερικές φωτογραφίες οι οποίες τραβήχτηκαν σήμερα 04/02/2011 μετά την μεγάλη νεροποντή όπου τα καιρικά φαινόμενα έχουν πια εξασθενήσει, πατήστε εδώ.
Φωτογραφίες Β ΜΕΡΟΣ: Για να δείτε φωτογραφίες από την Μεσιανή την μέρα μετά από την μεγάλη νεροποντή, πατήστε εδώ.
27 Ιανουαρίου 2011
ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΠΟΥ ΖΕΣΤΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΖΕΣΤΑΙΝΕΤΑΙ
Έξω ο καιρός βαρύς, ο ουρανός φορτωμένος και ένας Βοριάς που «ξυρίζει».
Το φως ψυχρό σε μπλε αποχρώσεις, κάνει τον ασβέστη πάνω στα παλιά σπίτια σαν να επιστρέφει όλο το λουλάκι που έπεσε μέσα του.
Ανοίγοντας τη μεγάλη ξύλινη πόρτα με το καγκελόφραχτο παράθυρο στη μέση της, το σκηνικό αλλάζει. Μπαίνω στη μεγάλη σάλα του παλιού σπιτιού όπου το μεγάλο επίσημο βραδινό τραπέζι από τα χοιροσφάγια είναι είδη στρωμένο. Οι μυρουδιές ανταγωνίζονται η μία την άλλη στο ποια θα φανεί περισσότερο αντάξια να με κερδίσει. Μεθυστικό κοκτέιλ που ανοίγει με μιας την όρεξη. Ο Γιώργος, ο Αντώνης, η Χριστίνα, γείτονες, φίλοι και γνωστοί, ο καθένας βολεύτηκε όπου μπόρεσε, σε καναπέδες, καρέκλες, πάγκους. Κουβεντιάζουν μεγαλόφωνα, κάνουν πλάκες πειράζουν ο ένας τον άλλο, το σπίτι σφύζει από ζωή. Στη κουζίνα ετοιμάζονται πυρετωδώς και τα τελευταία για το τραπέζι. Και ενώ η παρέα ολοένα και ζεσταίνεται και η κουβέντα ολοένα και φουντώνει, αισθάνεσαι εκείνη τη θαλπωρή των συνανθρώπων σου που μοιράζεσαι και μοιράζονται μαζί σου τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς τους, τα καλαμπούρια τους. Το κοινό τραπέζι. Ένα αρχέτυπο δείπνο με επεκτάσεις συμβολικές, η μικρή μας πατρίδα που μας αγκαλιάζει και μας δέχεται όλους έτσι όπως είμαστε, ο τόπος μας που ποτέ δεν μπορεί να μας προδώσει. Το σκηνικό μου φέρνει το Ρίτσο στο νου και το καπνισμένο τσουκάλι:
«Και να αδερφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε όμορφα κι απλά, καταλαβαινόμαστε τώρα δεν χρειάζονται περισσότερα ώστε να λέμε πια τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.»
Η ιεροτελεστία ξεκινάει, το σκηνικό φτωχικό, κι όμως περίεργο, η ψυχή βρίσκεται σε τέτοια ανάταση που ακόμα και στο πιο πλούσιο βασιλικό παλάτι να βρισκόμουν η τιμή και η χαρά θα ήταν μικρότερη.
Το πρώτο πιάτο πάντα στο βραδινό τραπέζι είναι η ζεστή κόκκινη σούπα. Η Ελένη κρατώντας γερά τη μεγάλη κατσαρόλα που αχνίζει περνάει κάτω από τη παλιά ξεβαμμένη πόρτα της κάμαρας και ξεπροβάλει στο σαλόνι. Τα μάτια της σπινθηρίζουν από χαρά και ικανοποίηση. Η επιβλητική κορμοστασιά της με φόντο τα μεγάλα κάδρα των παππούδων και των γιαγιάδων που κοιτάνε από μέσα με σοβαρότητα, την κάνει να φαίνεται ως ιέρεια μιας πανάρχαιας ιεροτελεστίας που απόψε η ίδια έχει αυτή την ευθύνη, στο να ικανοποιηθούν οι καλεσμένοι δηλαδή και να περάσουν καλά. Η συζήτηση κοπάζει, τα κουτάλια έχουν το λόγο. Τα κεφάλια κάτω. Κοινωνοί της συντροφικότητας, της απλότητας και της ανεκτικότητας της ανθρώπινης κοινότητάς μας.
Το φως ψυχρό σε μπλε αποχρώσεις, κάνει τον ασβέστη πάνω στα παλιά σπίτια σαν να επιστρέφει όλο το λουλάκι που έπεσε μέσα του.
Ανοίγοντας τη μεγάλη ξύλινη πόρτα με το καγκελόφραχτο παράθυρο στη μέση της, το σκηνικό αλλάζει. Μπαίνω στη μεγάλη σάλα του παλιού σπιτιού όπου το μεγάλο επίσημο βραδινό τραπέζι από τα χοιροσφάγια είναι είδη στρωμένο. Οι μυρουδιές ανταγωνίζονται η μία την άλλη στο ποια θα φανεί περισσότερο αντάξια να με κερδίσει. Μεθυστικό κοκτέιλ που ανοίγει με μιας την όρεξη. Ο Γιώργος, ο Αντώνης, η Χριστίνα, γείτονες, φίλοι και γνωστοί, ο καθένας βολεύτηκε όπου μπόρεσε, σε καναπέδες, καρέκλες, πάγκους. Κουβεντιάζουν μεγαλόφωνα, κάνουν πλάκες πειράζουν ο ένας τον άλλο, το σπίτι σφύζει από ζωή. Στη κουζίνα ετοιμάζονται πυρετωδώς και τα τελευταία για το τραπέζι. Και ενώ η παρέα ολοένα και ζεσταίνεται και η κουβέντα ολοένα και φουντώνει, αισθάνεσαι εκείνη τη θαλπωρή των συνανθρώπων σου που μοιράζεσαι και μοιράζονται μαζί σου τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς τους, τα καλαμπούρια τους. Το κοινό τραπέζι. Ένα αρχέτυπο δείπνο με επεκτάσεις συμβολικές, η μικρή μας πατρίδα που μας αγκαλιάζει και μας δέχεται όλους έτσι όπως είμαστε, ο τόπος μας που ποτέ δεν μπορεί να μας προδώσει. Το σκηνικό μου φέρνει το Ρίτσο στο νου και το καπνισμένο τσουκάλι:
«Και να αδερφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε όμορφα κι απλά, καταλαβαινόμαστε τώρα δεν χρειάζονται περισσότερα ώστε να λέμε πια τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.»
Η ιεροτελεστία ξεκινάει, το σκηνικό φτωχικό, κι όμως περίεργο, η ψυχή βρίσκεται σε τέτοια ανάταση που ακόμα και στο πιο πλούσιο βασιλικό παλάτι να βρισκόμουν η τιμή και η χαρά θα ήταν μικρότερη.
Το πρώτο πιάτο πάντα στο βραδινό τραπέζι είναι η ζεστή κόκκινη σούπα. Η Ελένη κρατώντας γερά τη μεγάλη κατσαρόλα που αχνίζει περνάει κάτω από τη παλιά ξεβαμμένη πόρτα της κάμαρας και ξεπροβάλει στο σαλόνι. Τα μάτια της σπινθηρίζουν από χαρά και ικανοποίηση. Η επιβλητική κορμοστασιά της με φόντο τα μεγάλα κάδρα των παππούδων και των γιαγιάδων που κοιτάνε από μέσα με σοβαρότητα, την κάνει να φαίνεται ως ιέρεια μιας πανάρχαιας ιεροτελεστίας που απόψε η ίδια έχει αυτή την ευθύνη, στο να ικανοποιηθούν οι καλεσμένοι δηλαδή και να περάσουν καλά. Η συζήτηση κοπάζει, τα κουτάλια έχουν το λόγο. Τα κεφάλια κάτω. Κοινωνοί της συντροφικότητας, της απλότητας και της ανεκτικότητας της ανθρώπινης κοινότητάς μας.
Το κρασί κόκκινο γλυκό και άσπρο αρετσίνωτο αρχίζει να γυρίζει στο τραπέζι, το δεύτερο πιάτο με τα βραστά, κρέας, πατάτες, καρότα που αχνίζουν, έρχεται να στερεώσει τη παρέα, να ξελογιάσει τη μύτη, να πετάξει τον ουρανίσκο σε ακόμα πιο μακρινούς ουρανούς. Συνοδεύουν οι λαχανοσαλάτες και άλλοι μεζέδες που στολίζουν το τραπέζι. Και πάλι η Ελένη και όλες οι βοηθοί της παίρνουν τα εύσημα και το θαυμασμό από τους προσκεκλημένους. Όλα είναι τόσο νόστιμα που πρέπει να κάνεις προσπάθεια να μην παρασυρθείς καθώς ακόμα περιμένει και το λεγόμενο «φλεμόνι» ή «γλυκό» μικρά κομματάκια από κοκκινιστό γλυκό κρέας μέσα σε μια κόκκινη σάλτσα που μπορεί να αφήσει άφωνο και τον πιο απαιτητικό γευσιγνώστη. Με λίγες μάλιστα σταγόνες λεμόνι από πάνω η γεύση του απλά εκτοξεύεται. Αλλά και ολοκληρώνει δυναμικά το δείπνο αφήνοντάς μας όλους πλήρεις και πιο ράθυμους να συνεχίζουμε με κρασί και κουβέντα για τις επόμενες ώρες.
Κάποιοι ανάβουν ένα τσιγάρο, άλλος καθαρίζει ένα μανταρίνι.
Tα συναισθήματα που ακολουθούν είναι ζεστά και ενθουσιώδη: Πόσο καιρό είχα να βρεθώ σε ένα τέτοιο τραπέζι; Να φάω και να κουβεντιάσω με τους γείτονες, τους φίλους, τους γνωστούς σαν άνθρωπος, χωρίς βιασύνη χωρίς άγχος, να πούμε καλαμπούρια να γελάσουμε. Το κρύο απ έξω κάνει ακόμα πιο ζεστή τη παρέα. Το κρασί κυλάει αθόρυβα στα ποτήρια η καρδιά γλυκαίνει. Κανείς δεν σηκώνεται να φύγει. Είναι σχεδόν συγκινητικό αυτό που συμβαίνει και τόσο ανθρώπινο! Η γιαγιά μέσα από το κάδρο μου φαίνεται σαν να μας χαμογελά, σαν να μετέχει στη χαρά που ξαναγέμισε το σπίτι κόσμο. Ο παππούς μου φαίνεται ότι θα θελε κι αυτός ένα ποτηράκι. Άφησα διακριτικά λίγο από το κρασί μου να στάξει στο πάτωμα κι είπα από μέσα μου «στο σ’χώριο τους».
Κάποιοι ανάβουν ένα τσιγάρο, άλλος καθαρίζει ένα μανταρίνι.
Tα συναισθήματα που ακολουθούν είναι ζεστά και ενθουσιώδη: Πόσο καιρό είχα να βρεθώ σε ένα τέτοιο τραπέζι; Να φάω και να κουβεντιάσω με τους γείτονες, τους φίλους, τους γνωστούς σαν άνθρωπος, χωρίς βιασύνη χωρίς άγχος, να πούμε καλαμπούρια να γελάσουμε. Το κρύο απ έξω κάνει ακόμα πιο ζεστή τη παρέα. Το κρασί κυλάει αθόρυβα στα ποτήρια η καρδιά γλυκαίνει. Κανείς δεν σηκώνεται να φύγει. Είναι σχεδόν συγκινητικό αυτό που συμβαίνει και τόσο ανθρώπινο! Η γιαγιά μέσα από το κάδρο μου φαίνεται σαν να μας χαμογελά, σαν να μετέχει στη χαρά που ξαναγέμισε το σπίτι κόσμο. Ο παππούς μου φαίνεται ότι θα θελε κι αυτός ένα ποτηράκι. Άφησα διακριτικά λίγο από το κρασί μου να στάξει στο πάτωμα κι είπα από μέσα μου «στο σ’χώριο τους».
Πόσο πιο όμορφος σκέφτομαι είναι ο κόσμος μας έτσι. Αν απόψε δεν ήμασταν εδώ, κάποιοι από εμάς θα βρισκόταν μπροστά από το θλιβερό γυαλί της τηλεόρασης. Ο κόσμος μας αλλάζει και αλλάζει και εμάς. Ένας κόσμος που μεταλλάσσεται ενώ τα γονίδια της συλλογικότητας προσπαθούν να επιβιώσουν. Ένας κόσμος που κάνει τα μικρά και απλά, παράλογα και κατακριτέα. Πριν λίγο καιρό άκουσα ότι στην Αμερική προσπαθούν να περάσουν ένα νόμο ώστε να απαγορευτεί η καλλιέργεια φυτών και η εκτροφή ζώων από ιδιώτες με σκοπό τη κατανάλωση. Μάλιστα αν αυτό περάσει εκεί θα έρθει και στην Ευρώπη και σύντομα όλα αυτά που λίγοι τυχεροί ακόμη απολαμβάνουμε θα είναι απλά μνήμες. Και δεν μπορώ να καταλάβω τελικά, γιατί θα πρέπει να σκεφτόμαστε τις άρρωστες και στείρες ιδέες τους, να μπαίνουμε στα ψευτοδιλήμματά τους , να τρώμε τα αποστειρωμένα μεταλλαγμένα προϊόντα τους, να αποξενωνόμαστε ο ένας από τον άλλο για χάρη της μόδας του ανταγωνισμού που λανσάρουν. Να γινόμαστε ολοένα περισσότερο η ομογενοποιημένη παγκόσμια μάζα που συνθλίβει τη διαφορετικότητα. Μήπως τελικά για κάποιους αποτελεί πρόβλημα το ότι υπάρχουν άνθρωποι που ζούνε ευτυχισμένοι με απλά και λίγα πράγματα; μήπως πρέπει να γίνουμε όλοι οι απόλυτοι καταναλωτές; μήπως τελικά η ελευθερία και η φαντασία του νου είναι κάτι που ενοχλεί;
Δεν είναι μόνο η γεύση, δεν είναι μόνο η συντροφικότητα, δεν είναι μόνο η αγάπη, δεν είναι μόνο η χαρά, δεν είναι μόνο η φαντασία που εμείς βάζουμε στο τραπέζι αυτό που ετοιμάζουμε. Είναι πως αποτελεί μια πράξη ανθρώπινη που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως ολότητα και όχι σαν μηχανή που χρειάζεται θερμίδες, ιχνοστοιχεία, μέταλλα και βιταμίνες για να μην πεθάνει.
Δεν είμαστε καταναλωτικές μονάδες και στατιστικές αριθμών, είμαστε άνθρωποι που η ευτυχία μας και η ποιότητα ζωής μας εξαρτάται και από τους γύρω μας. Αυτό το ήξεραν καλά οι πατέρες μας και οι παππούδες μας οι οποίοι έζησαν ειρηνικά, μονιασμένα και πιο ευτυχισμένα. Κάποιος που έμενε στην άλλη άκρη του χωριού δεν ήταν ξένος.
Είμαστε ικανοί να προσφέρουμε αλληλεγγύη και βοήθεια και πλούτο στη ζωή του διπλανού μας και αυτό είναι εκπληκτικό. Αν κάποτε αυτό πάψει να υπάρχει στα χωριά μας τότε θα πάψουν και τα χωριά μας.
Μέχρι τότε σας εύχομαι να συμμετάσχετε σε όσο περισσότερα χοιροσφάγια μπορείτε, να γελάσετε και να πιείτε κρασί με φίλους και γνωστούς. Αυτά θα μείνουν έλεγαν πολλοί από αυτούς που σήμερα δεν είναι κοντά μας και πράγματι τι άλλο μένει τελικά?
Για να δείτε μερικές φωτογραφίες από παραδοσιακό τραπέζι σε χοιροσφάγια πατήστε εδώ.
Δεν είναι μόνο η γεύση, δεν είναι μόνο η συντροφικότητα, δεν είναι μόνο η αγάπη, δεν είναι μόνο η χαρά, δεν είναι μόνο η φαντασία που εμείς βάζουμε στο τραπέζι αυτό που ετοιμάζουμε. Είναι πως αποτελεί μια πράξη ανθρώπινη που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως ολότητα και όχι σαν μηχανή που χρειάζεται θερμίδες, ιχνοστοιχεία, μέταλλα και βιταμίνες για να μην πεθάνει.
Δεν είμαστε καταναλωτικές μονάδες και στατιστικές αριθμών, είμαστε άνθρωποι που η ευτυχία μας και η ποιότητα ζωής μας εξαρτάται και από τους γύρω μας. Αυτό το ήξεραν καλά οι πατέρες μας και οι παππούδες μας οι οποίοι έζησαν ειρηνικά, μονιασμένα και πιο ευτυχισμένα. Κάποιος που έμενε στην άλλη άκρη του χωριού δεν ήταν ξένος.
Είμαστε ικανοί να προσφέρουμε αλληλεγγύη και βοήθεια και πλούτο στη ζωή του διπλανού μας και αυτό είναι εκπληκτικό. Αν κάποτε αυτό πάψει να υπάρχει στα χωριά μας τότε θα πάψουν και τα χωριά μας.
Μέχρι τότε σας εύχομαι να συμμετάσχετε σε όσο περισσότερα χοιροσφάγια μπορείτε, να γελάσετε και να πιείτε κρασί με φίλους και γνωστούς. Αυτά θα μείνουν έλεγαν πολλοί από αυτούς που σήμερα δεν είναι κοντά μας και πράγματι τι άλλο μένει τελικά?
Για να δείτε μερικές φωτογραφίες από παραδοσιακό τραπέζι σε χοιροσφάγια πατήστε εδώ.
19 Ιανουαρίου 2011
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΝΕΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" - Α΄ ΜΕΡΟΣ
Ο τόπος μας, μας εμπνέει!
Αυτός είναι και ο λόγος που δημιουργήσαμε αυτό το διαδικτυακό περιβάλλον. Στόχος μας πάντα είναι η όσο γίνεται καλύτερη ενημέρωση σας αλλά και η ανταλλαγή εποικοδομητικών απόψεων για θέματα ή προβλήματα που αφορούν τα χωριά μας. Και τα προβλήματα που δυστυχώς υπάρχουν είναι και αρκετά και κάποιες φορές και μακροχρόνια.
Τα χωριά μας είχαν την κοινή μοίρα, όπως όλη η ελληνική επαρχεία: δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τον κόσμο στο τόπο του. Αντίθετα κατά κύματα χρειάστηκε να μεταναστεύσει στα μεγάλα αστικά κέντρα που δημιουργήθηκαν κατά τη δεκαετία του '40 και διογκώθηκαν τις επόμενες δεκαετίες. Πολύς κόσμος αυτή τη περίοδο έφυγε ακόμα και στο εξωτερικό, ώστε να μπορέσει να βρει δουλειά. Αυτό απαιτούσε το νέο οικονομικό μοντέλο που προωθήθηκε και αναπτύχθηκε όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες με σκοπό τη συγκέντρωση των ντόπιων πληθυσμών στις μεγαλουπόλεις και την οριστική υποβάθμιση και στασιμότητα της επαρχίας. Παλιές ιστορίες θα πείτε.
Είναι σημαντικό όμως να βλέπουμε πίσω, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε μια πιο σαφή και ολοκληρωμένη εικόνα για αυτά που μεσολάβησαν και τις εξελίξεις του σήμερα.
Τα χρόνια όμως της μεταπολίτευσης που ακολούθησαν και παρά την απαξίωση της ελληνικής επαρχίας στο σύνολό της, είδαμε και ορισμένες θετικές εξελίξεις που είχαν ως αποτέλεσμα να μην ερημώσει εντελώς ο τόπος μας. Σ’ αυτό συνέβαλε σίγουρα ένα υποτυπώδες κοινωνικό κράτος και υπηρεσίες που υπήρξαν, καθώς και μια σχετικά καλή οικονομική κατάσταση (έστω και αν μπορεί να ήταν επίπλαστη) που επέτρεψε σε ένα κομμάτι από το ντόπιο πληθυσμό να εξακολουθήσει να ζει και να δραστηριοποιείται εδώ. Ακόμα σε αντίθεση με πολλά ορεινά χωριά της υπόλοιπης Ελλάδας η δική μας θέση υπήρξε κάπως πιο προνομοιούχα καθώς τόσο η στήριξη του τόπου μας από τους τότε ξενιτεμένους, όσο και το γεγονός ότι είμαστε σε νησί και μάλιστα σχετικά κοντά στη πρωτεύουσα, βοήθησαν το τόπο μας να παραμείνει ζωντανός μέχρι και σήμερα. Άλλα χωριά της Ελλάδας δυστυχώς είχαν διαφορετική μοίρα.
Κάποια από τα πλεονεκτήματα αυτά όμως σήμερα αρχίζουν σταδιακά να εκλείπουν. Καθώς οι κοινωνίες αλλάζουν δραματικά, δημιουργούνται νέες ανάγκες. Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα: τον βιολογικό καθαρισμό, που εδώ και τόσα χρόνια δεν έχει αποκτήσει ούτε το δικό μας άλλα ούτε και κανένα από τα γύρω χωριά και που έχει σαν αποτέλεσμα τη μόλυνση μεγάλης έκτασης στο λιβάδι της Κώμης με απρόβλεπτες συνέπειες για την υγεία μας. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δραματική, αν σκεφτεί κανείς ότι από εκεί που παλεύαμε τη δεκαετία του '90 για να έχουμε μόνιμα γιατρό στο χωριό, που εξυπηρετούσε και τις γύρω κοινότητες, σήμερα βρισκόμαστε με ένα ιατρείο φάντασμα και ηλικιωμένους ανθρώπους που πρέπει να κατεβαίνουν με το πρωινό λεωφορείο στη χώρα και να στήνονται στην ουρά του υποβαθμισμένου επίσης κέντρου υγείας για να συνταγογραφίσουν τα φάρμακά τους.
Για ανάπτυξη και ευκαιρίες που θα μπορούσαν να κρατήσουν το νέο κόσμο στα χωριά ούτε λόγος…
Ταυτόχρονα οι εξελίξεις στη χώρα μας είναι τόσο ραγδαίες που ακόμα και αν κάποιος προσπαθήσει να ενημερώνεται από το διαδίκτυο δεν θα προλαβαίνει τις εξελίξεις (για τηλεόραση δεν γίνεται λόγος καν, καθώς εκεί δεν υπάρχει ενημέρωση αλλά καλοσκηνοθετημένη προπαγάνδα). Συμπερασματικά, είναι ακόμη δυσκολότερο να αντιδράσει ή να σχηματίσει κάποιος άποψη για όλα αυτά τα δραματικά που συμβαίνουν γύρω μας. Βλέπουμε το κοινωνικό κράτος να καταρρέει, εργατικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες και για τα οποία τον αιώνα που πέρασε χύθηκε αίμα, να καταργούνται μέσα σε μια νύχτα, η δημόσια περιουσία, ακόμα μέχρι και αυτό το ίδιο το δημόσιο αγαθό, το νερό, να πουλιέται σε ξένους ιδιώτες. Τα σκάνδαλα οι μισθοί και οι μίζες των πολιτικών μας ολοένα και να αυξάνονται φουσκώνοντας τσέπες των ιδίων προνομιούχων, των κομματαρχών τους και άλλων παρατρεχάμενων. Το χειρότερο δε, δεν είναι το γεγονός της απάτης και της ψευτιάς αλλά η ίδια η απαξίωση της πολιτικής, η ίδια η απαξίωση της έννοιας του πολίτη. Ενός πολίτη που διαρκώς παροτρύνεται είτε με το μαστίγιο είτε με το καρότο στο να γίνει ο κυνικός θεατής του καναπέ, που δεν θέλει να συμμετέχει στα κοινά θεωρώντας ότι η πολιτική είναι μια βρόμικη υπόθεση για “άξιους” κλέφτες και απατεώνες.
Εμάς όλα αυτά δεν μας αφήνουν αδιάφορους, καθώς έχουν να κάνουν κατ’ αρχήν με την ίδια τη ζωή μας, αλλά επηρεάζουν κατ’ ουσία και το τόπο που μεγαλώσαμε και ζούμε. Εξάλλου πιστεύουμε ότι είναι υποχρέωση του καθενός μας προσωπικά να συνειδητοποιήσει ότι η αποχή από τα κοινά και ο εφησυχασμός που συστηματικά καλλιεργείται δεν ταιριάζουν σε ελεύθερους πολίτες.
Έτσι αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί σας μέσα από αυτό το χώρο ένα καινούργιο ιστολόγιο στο οποίο θα δημοσιεύουμε κατόπιν αξιολόγησης κείμενα γενικότερου ενδιαφέροντος που πολλοί φίλοι μας στέλνουν ή που πέφτουν στην αντίληψη μας, και τα οποία δεν αφορούν άμεσα τα χωριά μας.
Έτσι θα μοιραζόμαστε σκέψεις και απόψεις, ελπίζοντας να έχουμε και κοινούς προβληματισμούς.
Για μετάβαση στο νέο ιστολόγιο της ιστοσελίδας μας πατήστε εδώ.
Αυτός είναι και ο λόγος που δημιουργήσαμε αυτό το διαδικτυακό περιβάλλον. Στόχος μας πάντα είναι η όσο γίνεται καλύτερη ενημέρωση σας αλλά και η ανταλλαγή εποικοδομητικών απόψεων για θέματα ή προβλήματα που αφορούν τα χωριά μας. Και τα προβλήματα που δυστυχώς υπάρχουν είναι και αρκετά και κάποιες φορές και μακροχρόνια.
Τα χωριά μας είχαν την κοινή μοίρα, όπως όλη η ελληνική επαρχεία: δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τον κόσμο στο τόπο του. Αντίθετα κατά κύματα χρειάστηκε να μεταναστεύσει στα μεγάλα αστικά κέντρα που δημιουργήθηκαν κατά τη δεκαετία του '40 και διογκώθηκαν τις επόμενες δεκαετίες. Πολύς κόσμος αυτή τη περίοδο έφυγε ακόμα και στο εξωτερικό, ώστε να μπορέσει να βρει δουλειά. Αυτό απαιτούσε το νέο οικονομικό μοντέλο που προωθήθηκε και αναπτύχθηκε όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες με σκοπό τη συγκέντρωση των ντόπιων πληθυσμών στις μεγαλουπόλεις και την οριστική υποβάθμιση και στασιμότητα της επαρχίας. Παλιές ιστορίες θα πείτε.
Είναι σημαντικό όμως να βλέπουμε πίσω, ώστε να μπορέσουμε να έχουμε μια πιο σαφή και ολοκληρωμένη εικόνα για αυτά που μεσολάβησαν και τις εξελίξεις του σήμερα.
Τα χρόνια όμως της μεταπολίτευσης που ακολούθησαν και παρά την απαξίωση της ελληνικής επαρχίας στο σύνολό της, είδαμε και ορισμένες θετικές εξελίξεις που είχαν ως αποτέλεσμα να μην ερημώσει εντελώς ο τόπος μας. Σ’ αυτό συνέβαλε σίγουρα ένα υποτυπώδες κοινωνικό κράτος και υπηρεσίες που υπήρξαν, καθώς και μια σχετικά καλή οικονομική κατάσταση (έστω και αν μπορεί να ήταν επίπλαστη) που επέτρεψε σε ένα κομμάτι από το ντόπιο πληθυσμό να εξακολουθήσει να ζει και να δραστηριοποιείται εδώ. Ακόμα σε αντίθεση με πολλά ορεινά χωριά της υπόλοιπης Ελλάδας η δική μας θέση υπήρξε κάπως πιο προνομοιούχα καθώς τόσο η στήριξη του τόπου μας από τους τότε ξενιτεμένους, όσο και το γεγονός ότι είμαστε σε νησί και μάλιστα σχετικά κοντά στη πρωτεύουσα, βοήθησαν το τόπο μας να παραμείνει ζωντανός μέχρι και σήμερα. Άλλα χωριά της Ελλάδας δυστυχώς είχαν διαφορετική μοίρα.
Κάποια από τα πλεονεκτήματα αυτά όμως σήμερα αρχίζουν σταδιακά να εκλείπουν. Καθώς οι κοινωνίες αλλάζουν δραματικά, δημιουργούνται νέες ανάγκες. Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα: τον βιολογικό καθαρισμό, που εδώ και τόσα χρόνια δεν έχει αποκτήσει ούτε το δικό μας άλλα ούτε και κανένα από τα γύρω χωριά και που έχει σαν αποτέλεσμα τη μόλυνση μεγάλης έκτασης στο λιβάδι της Κώμης με απρόβλεπτες συνέπειες για την υγεία μας. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δραματική, αν σκεφτεί κανείς ότι από εκεί που παλεύαμε τη δεκαετία του '90 για να έχουμε μόνιμα γιατρό στο χωριό, που εξυπηρετούσε και τις γύρω κοινότητες, σήμερα βρισκόμαστε με ένα ιατρείο φάντασμα και ηλικιωμένους ανθρώπους που πρέπει να κατεβαίνουν με το πρωινό λεωφορείο στη χώρα και να στήνονται στην ουρά του υποβαθμισμένου επίσης κέντρου υγείας για να συνταγογραφίσουν τα φάρμακά τους.
Για ανάπτυξη και ευκαιρίες που θα μπορούσαν να κρατήσουν το νέο κόσμο στα χωριά ούτε λόγος…
Ταυτόχρονα οι εξελίξεις στη χώρα μας είναι τόσο ραγδαίες που ακόμα και αν κάποιος προσπαθήσει να ενημερώνεται από το διαδίκτυο δεν θα προλαβαίνει τις εξελίξεις (για τηλεόραση δεν γίνεται λόγος καν, καθώς εκεί δεν υπάρχει ενημέρωση αλλά καλοσκηνοθετημένη προπαγάνδα). Συμπερασματικά, είναι ακόμη δυσκολότερο να αντιδράσει ή να σχηματίσει κάποιος άποψη για όλα αυτά τα δραματικά που συμβαίνουν γύρω μας. Βλέπουμε το κοινωνικό κράτος να καταρρέει, εργατικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες και για τα οποία τον αιώνα που πέρασε χύθηκε αίμα, να καταργούνται μέσα σε μια νύχτα, η δημόσια περιουσία, ακόμα μέχρι και αυτό το ίδιο το δημόσιο αγαθό, το νερό, να πουλιέται σε ξένους ιδιώτες. Τα σκάνδαλα οι μισθοί και οι μίζες των πολιτικών μας ολοένα και να αυξάνονται φουσκώνοντας τσέπες των ιδίων προνομιούχων, των κομματαρχών τους και άλλων παρατρεχάμενων. Το χειρότερο δε, δεν είναι το γεγονός της απάτης και της ψευτιάς αλλά η ίδια η απαξίωση της πολιτικής, η ίδια η απαξίωση της έννοιας του πολίτη. Ενός πολίτη που διαρκώς παροτρύνεται είτε με το μαστίγιο είτε με το καρότο στο να γίνει ο κυνικός θεατής του καναπέ, που δεν θέλει να συμμετέχει στα κοινά θεωρώντας ότι η πολιτική είναι μια βρόμικη υπόθεση για “άξιους” κλέφτες και απατεώνες.
Εμάς όλα αυτά δεν μας αφήνουν αδιάφορους, καθώς έχουν να κάνουν κατ’ αρχήν με την ίδια τη ζωή μας, αλλά επηρεάζουν κατ’ ουσία και το τόπο που μεγαλώσαμε και ζούμε. Εξάλλου πιστεύουμε ότι είναι υποχρέωση του καθενός μας προσωπικά να συνειδητοποιήσει ότι η αποχή από τα κοινά και ο εφησυχασμός που συστηματικά καλλιεργείται δεν ταιριάζουν σε ελεύθερους πολίτες.
Έτσι αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί σας μέσα από αυτό το χώρο ένα καινούργιο ιστολόγιο στο οποίο θα δημοσιεύουμε κατόπιν αξιολόγησης κείμενα γενικότερου ενδιαφέροντος που πολλοί φίλοι μας στέλνουν ή που πέφτουν στην αντίληψη μας, και τα οποία δεν αφορούν άμεσα τα χωριά μας.
Έτσι θα μοιραζόμαστε σκέψεις και απόψεις, ελπίζοντας να έχουμε και κοινούς προβληματισμούς.
Για μετάβαση στο νέο ιστολόγιο της ιστοσελίδας μας πατήστε εδώ.
16 Ιανουαρίου 2011
ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
Το πρωινό της Κυριακής στην αδελφότητα Τηνίων στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση για το 2011 του συλλόγου των χωριών μας με μεγάλη συμμετοχή. Στην αρχή της συνάντησης, παρέες σκόρπιες στην αίθουσα της αδελφότητας κουβεντιάζοντας με ρακάκι από το νησί, ανανέωσαν πολλές εγγραφές ενώ μεγάλος ήταν και ο αριθμός νέων εγγραφών για το σύλλογο. Ευχές ανταλλάχθηκαν πρώτα στα «πηγαδάκια» και μετά δυνατά προς όλους από τον πρόεδρο και το συμβούλιο του συλλόγου.
Σε ένα σύντομο και περιεκτικό λόγο, ο πρόεδρος έκανε μια σύντομη ανασκόπηση στην χρονιά που πέρασε και ανάγνωσε σε όλους τον ισολογισμό του 2010. Οι «συγχωριανοί της Αθήνας» θυμήθηκαν όλες εκείνες τις εκδηλώσεις στις οποίες είτε συμμετείχαν, είτε άκουσαν από φίλους. Μια σύντομη αναφορά έγινε και στα άμεσα σχέδια του συλλόγου για την εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη, την εξ αναβολής δενδροφύτευση, τον αποκριάτικο χορό και πολλά άλλα ενώ αναφορά έγινε στην τόσο σημαντική σε συνεισφορά για τα οικονομικά του συλλόγου, εκδήλωση του πανηγυριού του Αγ. Ιωάννη το καλοκαίρι στο χωριό.
Βραβεύτηκαν φοιτητές από το χωριό και μοιράστηκαν καθιερωμένα δώρα στα παιδιά την ίδια ώρα που τα κεράσματα τριγύριζαν στην αίθουσα της αδελφότητας.
Σε ένα σύντομο και περιεκτικό λόγο, ο πρόεδρος έκανε μια σύντομη ανασκόπηση στην χρονιά που πέρασε και ανάγνωσε σε όλους τον ισολογισμό του 2010. Οι «συγχωριανοί της Αθήνας» θυμήθηκαν όλες εκείνες τις εκδηλώσεις στις οποίες είτε συμμετείχαν, είτε άκουσαν από φίλους. Μια σύντομη αναφορά έγινε και στα άμεσα σχέδια του συλλόγου για την εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη, την εξ αναβολής δενδροφύτευση, τον αποκριάτικο χορό και πολλά άλλα ενώ αναφορά έγινε στην τόσο σημαντική σε συνεισφορά για τα οικονομικά του συλλόγου, εκδήλωση του πανηγυριού του Αγ. Ιωάννη το καλοκαίρι στο χωριό.
Βραβεύτηκαν φοιτητές από το χωριό και μοιράστηκαν καθιερωμένα δώρα στα παιδιά την ίδια ώρα που τα κεράσματα τριγύριζαν στην αίθουσα της αδελφότητας.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν συγχωριανοί της Αθήνας με τις οικογένειές τους αλλά και φίλοι του συλλόγου που πήραν το λόγο και ευχήθηκαν το καλύτερο για την νέα χρονιά και προχώρησαν σε προτάσεις που συζητήθηκαν στην ομήγυρη. Σημαντική ήταν και η αναφορά στο θέμα του ιατρού και η δυσφορία του κόσμου που εκδηλώνεται πλέον με κάθε ευκαιρία προς τα πρόσωπα των ιθυνόντων.
Με το κλείσιμο της συζήτησης κόπηκε η βασιλόπιτα για το 2011 με ευχές για ένα ακόμη πιο δημιουργικό έτος με περισσότερες πρωτοβουλίες ώστε να καλυφθεί πια το κενό που αφήνει ο «Καλλικράτης» στην διοίκηση και την φροντίδα των χωριών μας. Σε πολλές από τις παρέες που σχηματίστηκαν με το κλείσιμο έγινε λόγος για την συμμετοχή όλο και περισσότερων μόνιμων του χωριού.
Μετά την εκδήλωση ακολούθησε κέρασμα στο Τηνιακό καφενείο, ακριβώς κάτω από την αδελφότητα όπου προσφέρθηκε κρασί και μεζέδες. Η ατμόσφαιρα έγινε ακόμη πιο φιλική και οι παρέες κουβέντιασαν απολαμβάνοντας το μεσημεράκι πια της Κυριακής τους!
Πατήστε εδώ για να δείτε φωτογραφίες από την γενική συνέλευση στην αδελφότητα.
Με το κλείσιμο της συζήτησης κόπηκε η βασιλόπιτα για το 2011 με ευχές για ένα ακόμη πιο δημιουργικό έτος με περισσότερες πρωτοβουλίες ώστε να καλυφθεί πια το κενό που αφήνει ο «Καλλικράτης» στην διοίκηση και την φροντίδα των χωριών μας. Σε πολλές από τις παρέες που σχηματίστηκαν με το κλείσιμο έγινε λόγος για την συμμετοχή όλο και περισσότερων μόνιμων του χωριού.
Μετά την εκδήλωση ακολούθησε κέρασμα στο Τηνιακό καφενείο, ακριβώς κάτω από την αδελφότητα όπου προσφέρθηκε κρασί και μεζέδες. Η ατμόσφαιρα έγινε ακόμη πιο φιλική και οι παρέες κουβέντιασαν απολαμβάνοντας το μεσημεράκι πια της Κυριακής τους!
Πατήστε εδώ για να δείτε φωτογραφίες από την γενική συνέλευση στην αδελφότητα.
07 Ιανουαρίου 2011
ΓΙΟΡΤΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!
Το γιορτινό κλίμα συνεχίζεται στο χωριό με τα Θεοφάνεια και τον Αγιασμό. Αρκετοί επισκέπτες παραμένουν ακόμη αυτές τις ημέρες εδώ και ο καιρός κάνει την χάρη σε όλους: Χαμηλή θερμοκρασία αλλά με ηλιοφάνεια ολόκληρη την μέρα.
Μερικές φωτογραφίες από την προβολή ταινιών για παιδιά που οργανώθηκε από τον σύλλογο του χωριού στην αίθουσα του χωριού με μεγάλη επιτυχία. Ευχή για το σύλλογο για την νέα χρονιά να συνεχίσει τέτοιες δράσεις για μικρούς και μεγάλους. Ήδη το «αυθόρμητο καφενείο» έχει φέρει όλους πιο κοντά.
Παραμονή των Θεοφανείων τελέστηκε και κατά το παραδοσιακό τυπικό ο αγιασμός στην εκκλησία του Αγ. Ιωάννη. Τις επόμενες μέρες θα ακολουθήσει και ο αγιασμός των οικογενειών όπως συνηθίζεται.
Μετά την ολοκλήρωση της τελετής, το τοπικό συμβούλιο του Δ.Δ. Κώμης, μαζί με τις δημοτικές αρχές, έκοψαν την βασιλόπιτα για το 2011. Ανταλλάχθηκαν ευχές για μια δημιουργική χρονιά.
Μερικές φωτογραφίες από την προβολή ταινιών για παιδιά που οργανώθηκε από τον σύλλογο του χωριού στην αίθουσα του χωριού με μεγάλη επιτυχία. Ευχή για το σύλλογο για την νέα χρονιά να συνεχίσει τέτοιες δράσεις για μικρούς και μεγάλους. Ήδη το «αυθόρμητο καφενείο» έχει φέρει όλους πιο κοντά.
Παραμονή των Θεοφανείων τελέστηκε και κατά το παραδοσιακό τυπικό ο αγιασμός στην εκκλησία του Αγ. Ιωάννη. Τις επόμενες μέρες θα ακολουθήσει και ο αγιασμός των οικογενειών όπως συνηθίζεται.
Μετά την ολοκλήρωση της τελετής, το τοπικό συμβούλιο του Δ.Δ. Κώμης, μαζί με τις δημοτικές αρχές, έκοψαν την βασιλόπιτα για το 2011. Ανταλλάχθηκαν ευχές για μια δημιουργική χρονιά.
02 Ιανουαρίου 2011
ΠΑΕΙ Ο ΠΑΛΙΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ!
Η βραδιά της παραμονής της πρωτοχρονιάς στην αίθουσα είχε απόλυτη επιτυχία. Σχεδόν όλο το χωριό, μαζί και φίλοι από άλλα χωριά μαζεύτηκαν και πέρασαν μια νύχτα προσμονής, ξεφαντώνοντας σε νησιώτικους ρυθμούς. Αυθόρμητη πρωτοβουλία, φαγητό και κρασί από το σπίτι, ορχήστρα από το σύλλογο και κέφι συστατικά που οργάνωσαν και κράτησαν συντροφιά για όλη την βραδιά.
Τι πιο όμορφο για ένα χωριό, από το να αρχίζει τη χρονιά γιορτάζοντας συλλογικά; Μια από τις σημαντικές αξίες που έχουν μείνει ζωντανές στην ελληνική επαρχία είναι αυτή η κοινωνικότητα, αυτή που εκδηλώνεται με λίγο κρασί και σε ένα νησιώτικο τραγούδι. Πατήστε πάνω στο σύνδεσμο για να δείτε φωτογραφίες από την βραδιά στην αίθουσα της Κώμης.
Τι πιο όμορφο για ένα χωριό, από το να αρχίζει τη χρονιά γιορτάζοντας συλλογικά; Μια από τις σημαντικές αξίες που έχουν μείνει ζωντανές στην ελληνική επαρχία είναι αυτή η κοινωνικότητα, αυτή που εκδηλώνεται με λίγο κρασί και σε ένα νησιώτικο τραγούδι. Πατήστε πάνω στο σύνδεσμο για να δείτε φωτογραφίες από την βραδιά στην αίθουσα της Κώμης.
Την επόμενη το πρωί, μετά την δοξολογία και την λειτουργία για την νέα χρονιά στον Άγιο Ιωάννη, ακολούθησε η κοπή της πίτας με τις καθιερωμένες ευχές στην αίθουσα. Ο σύλλογος μοίρασε δώρα σε παιδιά και βράβευσε φοιτητές. Όλοι μαζί τραγουδήσαμε τα παραδοσιακά κάλαντα και το γιορτινό κλίμα συμπλήρωσε την βραδιά της προηγούμενης. Η αίθουσα είναι το κέντρο των εκδηλώσεων και όλο και συχνότερα οι κάτοικοι μαζεύονται για να γιορτάσουν όλοι μαζί. Παρόν, σύσσωμο όλο το χωριό και αρκετοί που οδήγησαν από την Χώρα για να ανταλλάξουν ευχές με τους συγγενείς τους η που κατέβηκαν για τις γιορτές από την Αθήνα και αλλού. Μετά το τέλος οι περισσότεροι μαζεύτηκαν στα σπίτια για το πρώτο οικογενειακό τραπέζι της χρονιάς. Ευχές λοιπόν από όλους σε όλους και για όσους δεν κατάφεραν να είναι κοντά:
Πρώτον αρχινώ και λέγω και θερμώς παρακαλώ
Να διέλθετε το έτος μ’ όλο σας τ’ αρχοντικό
Δεύτερον αρχίζω πάλι και σας εύχομαι πολλά
Πλούτη δόξα και ΥΓΕΙΑ, ευτυχία και χαρά!
Και για τους ξενιτεμένους έχω να ειπώ πολλά
Όπου είναι και βρισκόνται να 'χουν την καλή χρονιά!
Πρώτον αρχινώ και λέγω και θερμώς παρακαλώ
Να διέλθετε το έτος μ’ όλο σας τ’ αρχοντικό
Δεύτερον αρχίζω πάλι και σας εύχομαι πολλά
Πλούτη δόξα και ΥΓΕΙΑ, ευτυχία και χαρά!
Και για τους ξενιτεμένους έχω να ειπώ πολλά
Όπου είναι και βρισκόνται να 'χουν την καλή χρονιά!
