Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΙΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ (ΜΙΑ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)
Ουφ… κουράστηκα κλεισμένη μέσα στο συρτάρι! Με έχει φάει σκόνη, η υγρασία, το σκοτάδι… ακόμη και η μούχλα με επισκέφθηκε… ουφ… Σκόνη και σκόνη. Με κόλλησαν σε ένα φύλλο ενός περίτεχνα δεμένου άλμπουμ και με άφησαν εκεί να περιμένω, να κιτρινίζω, στις άκρες να ξεφτίζω και να τσαλακώνομαι. Μια – δυο φορές το χρόνο μόνο με θυμούνται πια, σε κανένα πανηγύρι. Μαζεύονται όλοι από πάνω μου τότε και με κοιτούν. «Τούτη είναι η Ελένη του θείου σου του Νίκου, μικρή, κι αυτό, το σπίτι της Άμιας Μαρίας στα Μοναστήρια…» Αχ! Ανάσα στον βοριά του νησιού όταν δυο χέρια ξεφυλλίζουν τούτες τις αναμνήσεις. Ωραίες στιγμές έστω και για λίγο! Κι όταν έρθει η σειρά μου… Φώς! Κυκλαδίτικο! Ανάσα πάλι και ενέργεια: Μια φορά μου είπαν πως όπως τα φύλλα των δέντρων περιμένουν τον ζωοδότη ήλιο να εμφανιστεί και πάλι πίσω από τα σύννεφα που σέρνει ο βοριάς, έτσι και κάθε άψυχο του τόπου τούτου προσμένει την μικρή αυτή ανάσταση της λευκής δεσμίδας που ξέφυγε τον ίσκιο μιας κληματαριάς. Αυτής της δεσμίδας που σαλεύει ζωντανή, σε κάθε ανάσα του ανέμου.
Ξέρω, θα μου πεις πως γκρινιάζω… Όμως δεν ήταν πάντα έτσι: Η πρώτη μου ανάμνηση είναι το βλέμμα του φωτογράφου, ή καλύτερα του μπάρμπα Κώστα που είχε αγάπη για την φωτογραφία και ήταν ο μοναδικός που είχε φωτογραφική μηχανή στο χωριό. Του την είχε φέρει ο Ντον Δημήτρης από μακρινή πολιτεία σε ένα από τα προσκυνήματά του. Ήταν σκοτάδι, ίσα που μπορούσα να διακρίνω τα δυο γυαλιστερά του μάτια στο κόκκινο φώς του θαλάμου. Ο μπάρμπα Κώστας μου διηγήθηκε την ιστορία της στιγμής που φυλάω μέσα μου. Της μνήμης που δεν ξεθώριασε παρά όσο ξεθώριασε τούτο το χαρτί που στέκουμαι απάνω. Θα ‘χουν περάσει και 40 χρόνια… θα σε γελάσω. Χρόνους και στιγμή. Στα μάτια τους καθρεπτίζεται κάθε ασπρόμαυρη λεπτομέρεια μου, αλλά η ηλικία μου δεν δίνεται με ακρίβεια. Όχι! Δεν κρύβω χρόνια… Καμιά φορά ο χρόνος που πέρασε μετριέται σε δάκρυα. Δάκρυα που πέφτουν πάνω μου. Με γερνούν. Είναι οι δικές μου ρυτίδες. Είναι συνάμα και η φωνή μου.
Δεν έχει σημασία πότε η εικόνα μου καθρέπτισε την πραγματικότητα. Σε ποια ένωση του χρόνου και του χώρου. Για ‘μένα μετράει το βλέμμα. Το βλέμμα του μπάρμπα Κώστα, του Νίκου και όλων εκείνων που ακολούθησαν όλους αυτούς τους χειμώνες. Βλέμματα και βλέμματα. Τις μέρες που στάθηκα περήφανη δίπλα στο μικρό αλτάρι σε μια πέτρινη προθήκη να πιάνω βαρετή κουβέντα με ένα ροδάριο που είχε μάθει μόνο μια ακατανόητη ακολουθία λέξεων να ψυθιρίζει… Τις μέρες που ταξίδεψα στις τσέπες του Νίκου, όταν πήγε φαντάρος, αφού είχε λογοδοθεί με την Ελένη. Αχ! Η πρώτη εκείνη μέρα! Η μέρα που πέρναγα στα χέρια του… Φιλιά και δάκρυα. Δάκρυα και φιλιά. Και έπειτα τις μέρες που γύρισα τσαλακωμένη και πήρα μια θέση στη «βίβλο των αναμνήσεων» τούτου του σπιτιού για ν' ανασάνω πάλι όταν η Ελένη ήταν πια μόνο στιγμή και ανάμνηση. Δάκρυα και δάκρυα.
Μελτέμι και ήλιος και δακρυσμένα βλέμματα, και η μοναξιά μιας μόνο μνήμης, αυτή είναι η αιώνια ζωή μου. Μαύρο πάνω σε λευκό! Το μαύρο χλομιάζει! Το λευκό κιτρινίζει!
Μα σήμερα κάτι άλλαξε. Σου το λέω γιατί κάποιος ξένος με πήρε και με πέρασε από ένα μηχάνημα, κάτι σαν ακτινογράφο, και έγινα ψηφιακή ανάμνηση. Όσο γέρασες, γέρασες μου μουρμούριζε! Χαμόγελα και χαμόγελα. Ο χρόνος δεν με φθείρει πια, κι ο ήλιος που τόσο λατρεύω δεν παίρνει σαν αντάλλαγμα πια το λευκό μου. Θα μείνω ανάμνηση παντοτινή, ξεφεύγοντας μια για πάντα από το θάνατο και την γήινη φθορά…
Αχ! Ποιος να το πίστευε… Πέρασαν χρόνια πάνω από την στιγμή μου. Και τώρα, η στιγμή μου θα γυρίσει χρόνια! Στιγμή μου και ανάμνηση. Χαμόγελα και στιγμή. Δική μου; Όχι...!
Ξέρω, θα μου πεις πως γκρινιάζω… Όμως δεν ήταν πάντα έτσι: Η πρώτη μου ανάμνηση είναι το βλέμμα του φωτογράφου, ή καλύτερα του μπάρμπα Κώστα που είχε αγάπη για την φωτογραφία και ήταν ο μοναδικός που είχε φωτογραφική μηχανή στο χωριό. Του την είχε φέρει ο Ντον Δημήτρης από μακρινή πολιτεία σε ένα από τα προσκυνήματά του. Ήταν σκοτάδι, ίσα που μπορούσα να διακρίνω τα δυο γυαλιστερά του μάτια στο κόκκινο φώς του θαλάμου. Ο μπάρμπα Κώστας μου διηγήθηκε την ιστορία της στιγμής που φυλάω μέσα μου. Της μνήμης που δεν ξεθώριασε παρά όσο ξεθώριασε τούτο το χαρτί που στέκουμαι απάνω. Θα ‘χουν περάσει και 40 χρόνια… θα σε γελάσω. Χρόνους και στιγμή. Στα μάτια τους καθρεπτίζεται κάθε ασπρόμαυρη λεπτομέρεια μου, αλλά η ηλικία μου δεν δίνεται με ακρίβεια. Όχι! Δεν κρύβω χρόνια… Καμιά φορά ο χρόνος που πέρασε μετριέται σε δάκρυα. Δάκρυα που πέφτουν πάνω μου. Με γερνούν. Είναι οι δικές μου ρυτίδες. Είναι συνάμα και η φωνή μου.
Δεν έχει σημασία πότε η εικόνα μου καθρέπτισε την πραγματικότητα. Σε ποια ένωση του χρόνου και του χώρου. Για ‘μένα μετράει το βλέμμα. Το βλέμμα του μπάρμπα Κώστα, του Νίκου και όλων εκείνων που ακολούθησαν όλους αυτούς τους χειμώνες. Βλέμματα και βλέμματα. Τις μέρες που στάθηκα περήφανη δίπλα στο μικρό αλτάρι σε μια πέτρινη προθήκη να πιάνω βαρετή κουβέντα με ένα ροδάριο που είχε μάθει μόνο μια ακατανόητη ακολουθία λέξεων να ψυθιρίζει… Τις μέρες που ταξίδεψα στις τσέπες του Νίκου, όταν πήγε φαντάρος, αφού είχε λογοδοθεί με την Ελένη. Αχ! Η πρώτη εκείνη μέρα! Η μέρα που πέρναγα στα χέρια του… Φιλιά και δάκρυα. Δάκρυα και φιλιά. Και έπειτα τις μέρες που γύρισα τσαλακωμένη και πήρα μια θέση στη «βίβλο των αναμνήσεων» τούτου του σπιτιού για ν' ανασάνω πάλι όταν η Ελένη ήταν πια μόνο στιγμή και ανάμνηση. Δάκρυα και δάκρυα.
Μελτέμι και ήλιος και δακρυσμένα βλέμματα, και η μοναξιά μιας μόνο μνήμης, αυτή είναι η αιώνια ζωή μου. Μαύρο πάνω σε λευκό! Το μαύρο χλομιάζει! Το λευκό κιτρινίζει!
Μα σήμερα κάτι άλλαξε. Σου το λέω γιατί κάποιος ξένος με πήρε και με πέρασε από ένα μηχάνημα, κάτι σαν ακτινογράφο, και έγινα ψηφιακή ανάμνηση. Όσο γέρασες, γέρασες μου μουρμούριζε! Χαμόγελα και χαμόγελα. Ο χρόνος δεν με φθείρει πια, κι ο ήλιος που τόσο λατρεύω δεν παίρνει σαν αντάλλαγμα πια το λευκό μου. Θα μείνω ανάμνηση παντοτινή, ξεφεύγοντας μια για πάντα από το θάνατο και την γήινη φθορά…
Αχ! Ποιος να το πίστευε… Πέρασαν χρόνια πάνω από την στιγμή μου. Και τώρα, η στιγμή μου θα γυρίσει χρόνια! Στιγμή μου και ανάμνηση. Χαμόγελα και στιγμή. Δική μου; Όχι...!
Η ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ... ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΒΟΗΘΕΙΑ
Μέχρι τώρα, περισσότερες από 480 (!) φωτογραφίες έχουν συγκεντρωθεί από περίπου 35 (!) οικογένειες στο χωριό μας. Η προσπάθεια συλλογής φωτογραφικού υλικού είναι απολύτως επιτυχημένη χάρη στην δική σας συνεισφορά. Ο αριθμός των φωτογραφιών που συλλέχθηκαν, που ξεπέρασε κάθε προσδοκία, αλλά και η ποιότητά τους, μας "ανάγκασε" να κάνουμε την έκθεση ασπρόμαυρης φωτογραφίας τον Αύγουστο του 2010 στο χωριό μας. Η έκθεση που στηρίχθηκε στο συγκεντρωμένο υλικό, οφείλεται σε συλλογική προσπάθεια των κατοίκων!
Είμαστε σίγουροι πως υπάρχουν μερικές ακόμη φωτογραφίες κρυμμένες στα συρτάρια... Αν έχετε και εσείς στο αρχείο σας φωτογραφίες περασμένων χρόνων, επικοινωνήστε μαζί μας. Η συλλογή φωτογραφίων συνεχίζεται ακόμα και οι φωτογραφίες που θα μαζευτούν θα αναρτηθούν από την ιστοσελίδα μας.
Το υλικό που συλλέγεται θα αποτελέσει κληρονομιά για όλους και θα σωθεί από περαιτέρω φθορές με την διαδικασία της ψηφιοποίησης. Στείλτε μας στην διεύθυνση
info@komitinos.com.
Ευχαριστούμε ιδιαίτερα, για την μέχρι τώρα συλλογή, τους: Αννούλα Βιδάλη, Κατίνα Σάββαρη, Αντωνία Σάββαρη, Γιώργο Σάββαρη, Μαρία Πόντη, Νικολέτα Ρεμούνδου, Μαρίνα Ραφιοπούλου, Ιάκωβο Πρελορέντζο, Βιργινία Βιδάλη, Ειρήνη Δελλατόλα, Νικολέτα Δενεκαρία, Ραμπέλα Πρελορέντζου, Τερέζα Σάββαρη, Ραμπέλα Άνδροβικ, Τζώρτζη Πρελορέντζο, Τζώρτζη Πόντη, Χριστίνα Πρελορέντζου, Μαρία Καστορίνη, Ιωσηφίνα Δαρμή, Έλενα Φόνσου, Μαρίνα Αρμακόλλα, Φραγκίσκα Πόντη, Ελένη Ρουγγέρη, Γιώργο Φώσκολο, Ψυχογιού Γιωργία, Γιώργο Καστορίνη, Άννα Σάββαρη, Λίζα Πρελορέντζου, Πέτρο Πρελορέντζο, Μάρκο Σάββαρη, Τζωρτζέτα Πρελορέντζου, Γιώργο Μπαϊμπά, Νίκο Καστορίνη, Πέτοβιτς Ιωάννη, Αντώνης Σάββαρη, Χρήστο Καστορίνη, Ρόζα Κιούση, Ιωσήφ Πρελορέντζο, π. Ρόκκο Ψάλτη, και π. Γιάννη Βουτσίνο,
Είμαστε σίγουροι πως υπάρχουν μερικές ακόμη φωτογραφίες κρυμμένες στα συρτάρια... Αν έχετε και εσείς στο αρχείο σας φωτογραφίες περασμένων χρόνων, επικοινωνήστε μαζί μας. Η συλλογή φωτογραφίων συνεχίζεται ακόμα και οι φωτογραφίες που θα μαζευτούν θα αναρτηθούν από την ιστοσελίδα μας.
Το υλικό που συλλέγεται θα αποτελέσει κληρονομιά για όλους και θα σωθεί από περαιτέρω φθορές με την διαδικασία της ψηφιοποίησης. Στείλτε μας στην διεύθυνση
info@komitinos.com.
Ευχαριστούμε ιδιαίτερα, για την μέχρι τώρα συλλογή, τους: Αννούλα Βιδάλη, Κατίνα Σάββαρη, Αντωνία Σάββαρη, Γιώργο Σάββαρη, Μαρία Πόντη, Νικολέτα Ρεμούνδου, Μαρίνα Ραφιοπούλου, Ιάκωβο Πρελορέντζο, Βιργινία Βιδάλη, Ειρήνη Δελλατόλα, Νικολέτα Δενεκαρία, Ραμπέλα Πρελορέντζου, Τερέζα Σάββαρη, Ραμπέλα Άνδροβικ, Τζώρτζη Πρελορέντζο, Τζώρτζη Πόντη, Χριστίνα Πρελορέντζου, Μαρία Καστορίνη, Ιωσηφίνα Δαρμή, Έλενα Φόνσου, Μαρίνα Αρμακόλλα, Φραγκίσκα Πόντη, Ελένη Ρουγγέρη, Γιώργο Φώσκολο, Ψυχογιού Γιωργία, Γιώργο Καστορίνη, Άννα Σάββαρη, Λίζα Πρελορέντζου, Πέτρο Πρελορέντζο, Μάρκο Σάββαρη, Τζωρτζέτα Πρελορέντζου, Γιώργο Μπαϊμπά, Νίκο Καστορίνη, Πέτοβιτς Ιωάννη, Αντώνης Σάββαρη, Χρήστο Καστορίνη, Ρόζα Κιούση, Ιωσήφ Πρελορέντζο, π. Ρόκκο Ψάλτη, και π. Γιάννη Βουτσίνο,
Πατήστε παρακάτω για να πάρετε μια μικρή γεύση από το φωτογραφικό υλικό που έχει συγκεντρωθεί ως τώρα:
