Είναι αλήθεια αυτό που λένε πολλοί ότι στο χωριό όλα κυλάνε πιο ήρεμα και δεν υπάρχει αυτή η πίεση και το άγχος της πρωτεύουσας. Ειδικά αυτό τον καιρό, όπου βλέπουμε την τραγική κατάσταση που μας οδήγησαν τα ψέματα και οι κλεψιές των κυβερνώντων, να γκρεμίζει κάθε ελπίδα γύρω μας σαν ένα χάρτινο πύργο.
Προς στιγμή όλα κυλάνε πιο ομαλά στο χωριό, αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν επηρεάζεται και η ζωή του κόσμου που ζει εδώ.
Μόνο που υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά, με λίγα και απλά πράγματα μπορεί κανείς να δημιουργήσει γύρω του την ομορφιά και να νιώσει το πνεύμα των Χριστουγέννων μέσα από τη σχέση αλληλεγγύης και κατανόησης του διπλανού του.
Αυτό το πνεύμα του ανταγωνισμού της τσιμεντούπολης δεν εκφράζεται παρά σαν ένας άκρατος καταναλωτισμός, εναντίον του ίδιου του ανθρώπου που είναι κομμάτι της φύσης. Τη στιγμή μάλιστα που χιλιάδες πρόσφυγες-μετανάστες και πλέον ακόμα και έλληνες κοιμούνται στους δρόμους κάτω από χαρτόκουτες.
Είναι άραγε φυσιολογικό να ζούμε μέσα σε πόλεις τέρατα προκειμένου κάποιοι να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους με κόστος τη ψυχική και σωματική μας υγεία;
Είναι άραγε φυσιολογικό που έχει ερημώσει όλη η επαρχεία από νέους ανθρώπους και πρέπει όλοι να ζούμε συνωστισμένοι σε ένα περιβάλλον κλουβί;
Οι απλές και φτωχικές εικόνες από το χωριό που θαυμάζουμε δεν είναι κάτι ιδιαίτερο και ακριβό, είναι η απλότητα η γαλήνη και κάποιες φορές η αγνότητα που θα έπρεπε να έχουμε όλοι στη ζωή μας αλλά που κάποιοι μας έχουν κλέψει..
Πριν φτάσουμε στις γιορτές, καθημερινά στην εκκλησία του χωριού για εννέα ημέρες γίνονταν μέχρι πρόσφατα τα λεγόμενα εννεαήμερα των Χριστουγέννων. Αυτή η μικρή τελετή που προηγείται των Χριστουγέννων ετοιμάζει τη ψυχολογία και τη διάθεση του κόσμου για τις γιορτές. Δημιουργεί θα έλεγε κανείς το αίσθημα της προσμονής, της καρτερίας των γιορτών μέσα από τις μικρές και ήσυχες μέρες που σκοτεινιάζουν νωρίς.
Η ιστορία της γέννησης ξαναγυρνά με ένα μαγικό τρόπο σιωπηλά αλλά και με επισημότητα μέσα στη νύχτα.
Στο νησί μας για το εννεαήμερο των Χριστουγέννων υπάρχει και ένας παραδοσιακός τοπικός ύμνος που στο πρώτο του στίχο λέει:
"Έλα έλα ελπίς αιώνων αγάπη μας γλυκεία του κόσμου η επιθυμία, του σκότους ω Φωστήρ"
"Ω ουρανοί και βρέξατε, ω γη και φύτρωσε μας, τον δίκαιο δώσατέ μας έλα έλα ω Σωτήρ"
Αυτοί οι στίχοι φαίνονται να είναι πραγματικά βγαλμένοι μέσα από την καρδιά των παλαιών ανθρώπων και τη ζωή του τόπου. Οι μέρες που θα αρχίζουν και πάλι να μεγαλώνουν, η αγωνία των φτωχών γεωργών για τη σοδιά, για το νερό που είναι απαραίτητο όχι μόνο για να γονιμοποιηθούν τα χωράφια αλλά και για να έχουν οι πηγές το καλοκαίρι.
Αν ακούσει κανείς με τι γλυκύτητα ψέλνετε αυτός ο ύμνος τις ημέρες αυτές μέσα στις εκκλησιές. Αν κάτσει σιωπηλά να συλλογιστεί χαζεύοντας τις καταπράσινες πεζούλες γύρω από το χωριό, κάτω από το σκούρο γκρι και μπλε ουρανό, ίσως να μπορέσει να νοιώσει αυτό το πνεύμα της ταπεινοσύνης και την καρτερίας των ανθρώπων που κάποτε πέρασαν από αυτό το χωριό και ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία αγράμματοι γεωργοί.
Πανσέληνος και βουνό να γίνουν ένα
Δεν συνηθίζουν να μιλούν. Βαριά αναπνοή. Πολλές φορές στέκουν ο ένας δίπλα στον άλλο και περνούν ώρες μαζί χωρίς να αλλάξουν κουβέντα. Άλλες πάλι, παραμιλούν λόγια παραμυθένια που απλώνονται και σκεπάζουν με ένα χλωμό φως όλη την γη, μέχρι την θάλασσα της. Και το θάμπος που φωτίζει ο ένας, παγώνει την γρανιτένια ψυχή του άλλου. Μια παγωμένη ανάσα.
Στην καρδιά του θαύματος δεσπόζει η νύχτα τους. Μοναδική τους νύχτα που απλώνεται σήμερα μεγαλύτερη από ποτέ άλλοτε και ανασαίνει λίγο-λίγο το ωσαννά! Βαριά αναπνοή που ανασηκώνει τ’ άψυχα. Και ο πολυλογάς αέρας σφυρίζει ανάλαφρα το πέρασμά του, ώστε βουνό και πανσέληνος παρασύρονται σε μια ερωτική στιχομυθία: Ολόφως και σκιές κινούν τον ένα και καθρεφτίζουν τον άλλο! Βαριά αναπνοή που ανασηκώνει τ’ άψυχα. Συνείδηση μιας βιαστικής στιγμής, πάθος μιας ατέλειωτης αιωνιότητας. Βαριά αναπνοή που σηκώνει τα’ άψυχα.
Υλικά:
- 2 φλιτζάνια του τσαγιού λάδι
- 2 αυγά
- μισό φλιτζάνι του τσαγιού ζάχαρη
- κανελογαρύφαλλα
- 1 φλυτζάνι χυμό πορτοκάλι
- ξύσμα λεμόνι και πορτοκάλι
- μισό ποτήρι του κρασιού κονιάκ
- 1 κουταλάκι σόδα
- αλεύρι μαλακό (όσο χρειάζεται για να "σηκώσει" ώστε η ζύμη να είναι μέτρια, περίπου 1,5-2 κιλά)
Χτυπάμε το λάδι με το βούτυρο και τη ζάχαρη μέσα στο μίξερ να αφρατέψουν ,
ρίχνουμε ένα ένα τα αυγά στο μίξερ,
βάζουμε έπειτα τα κανελογαρύφαλλα, τον χυμό και το κονιάκ (αφού έχουμε ρίξει τη σόδα πρώτα στο κονιάκ για να λυώσει),
έπειτα ρίχνουμε το αλεύρι και το ζυμώνουμε μέχρι η ζύμη να γίνει μέτρια,
πλάθουμε τη ζύμη και βάζουμε τα μελομακάρονα να ψηθούν στο φούρνο για 40 λεπτά περίπου στους 200 βαθμούς,
μετά καυτά όπως είναι τα ρίχνουμε στο σιρόπι που είναι κρύο και από πάνω βάζουμε καρυδάκι.
για το σιρόπι:
- 1 ½ φλιτζάνι του τσαγιού μέλι
- 1 ½ φλιτζάνι του τσαγιού ζάχαρη
- 1 ½ φλιτζάνι του τσαγιού νερό
τα βράζουμε για 5 λεπτά για να γίνει σιρόπι.
Συμβουλή: το μυστικό της επιτυχίας είναι να ρίξουμε τα μελομακάρονα όπως είναι καυτά στο κρύο σιρόπι για να «σβήσουν» και τα βγάζουμε.
Ευχαριστούμε την κα Βιργινία Πρελορέντζου για την συνταγή και την συμβουλή της.
Καλή όρεξη!!
Tο χωριό αρχίζει να φοράει τα γιορτινά του. Το τοπικό συμβούλιο του χωριού στόλισε τους μεταλλικούς στύλους στο πλάτανο και την είσοδο του χωριού. Στα σπίτια σιγά σιγά ετοιμάζονται τα χριστουγεννιάτικα γλυκά και γενικά η ατμόσφαιρα φαίνεται να αλλάζει σε σχέση με την καθημερινότητα. Η νεολαία ετοιμάζει όπως κάθε χρόνο τη φάτνη σε ένα κατώι του χωριού. Για φέτος θα είναι στο παλιό μπακάλικο του Κουμπουρή κοντά στον πλάτανο.
Τα βράδια ο κόσμος κινείται τόσο στην αίθουσα όσο και στο καφέ του Ζάκου δίπλα στο φούρνο. Η πιτσαρία στην κάτω κώμη έχει στολιστεί κι αυτή με χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα και τα σαββατοκύριακα μαζεύει αρκετές παρέες. Σαν να είναι πιο ζωντανό το χωριό μας φέτος από άλλες χρονιές και αυτό είναι ιδιαίτερα ευχάριστο. Η πιο όμορφη γιορτινή ατμόσφαιρα όμως είναι αυτή που έχει η ίδια η φύση. Ο συχνά συννεφιασμένος ουρανός, οι σκάλες που πρασινίζουν από τα χόρτα γύρω από το χωριό, το νερό που ακούς να κελαρύζει στο λαγκάδι... Όσοι σκέφτεστε να κατέβετε για γιορτές, μην το καθυστερείτε καθόλου. Ένα είναι σίγουρο, ότι δεν θα το μετανιώσετε.
Μετά τις βροχές, το λαγκάδι της Περάστρας τρέχει καθημερινά νερό που κατηφορίζει συχνά μέχρι και το λιβάδι. Η ροή του βέβαια, είναι σημαντικά μικρότερη από αυτή που έτρεχε τα παλιά χρόνια και κινούσε τους γύρω νερόμυλους.
Πάντως οι κότες και τα κοκόρια ενθουσιάζονται να βολτάρουν πάνω-κάτω δίπλα στο νερό και να σκαλίζουν το υγρό χώμα.
Κι εμείς όταν περνάμε, κοντοστεκόμαστε για να τις χαζέψουμε και να βγάλουμε και καμία φωτογραφία σαν αυτή.
Δεν θα διαφωνήσω πάντως με κανένα που θα ισχυριστεί ότι μεγαλύτερη αξία από τις φωτογραφίες έχουν τα φρέσκα αυγά που μαζεύουν όσοι ακόμα διατηρούν κοτέτσι. Μεγάλη υπόθεση τα αγνά αγαθά των χωριών μας, όχι μόνο για την ποιότητα τους, αλλά για τη νοστιμιά τους... Αυτό θα πει αυγά ελευθέρας βοσκής! «Αλανιάρικα» κοτόπουλα που βολτάρουν ελευθέρα όπου θέλουν!
Αυτές τις μέρες έριξε αρκετή και ποτιστική βροχή.
Η Γη ήπιε και ‘φχαριστήθηκε όπως λένε και οι παλιοί γεωργοί στο χωριό.
Είναι πραγματική ευλογία για όλους μας αυτό το νερό, να πιούνε τα χωράφια να μαζέψουν και οι πηγές, νά ‘χουμε για τους μήνες που δεν βρέχει. Νερό που προσφέρει η φύση απλόχερα για όλα τα πλάσματα ανεξαιρέτως.
Ας φανούμε κι εμείς αντάξιοι σ’ αυτό το δώρο χωρίς να σκεφτόμαστε με πλεονεξία καταστρέφοντας τον υδροφόρο ορίζοντα με ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις που τόσο έχουν επιβαρύνει και καταστρέψει το τόπο μας.
Το νερό είναι ένα φυσικό αγαθό κοινό για όλους, ΔΕΝ ανήκει σε έναν, ΔΕΝ το κατέχουν ιδιώτες, ΔΕΝ είναι περιουσία κανενός! Πώς μπορεί άλλωστε, το νερό που πέφτει τυχαία να έχει ιδιοκτησία; Πώς μπορεί κάποιος να χωρίσει δύο δίδυμες σταγόνες που χωρίζονται σε μια πεζούλα και πέφτουν σε διαφορετικό χωράφι…;
Μια ακολουθία ιερή που φτάνει στο χώμα μας: Το νερό είναι φύση
"-Γιαννάκη παιδί μου πήγαινε έξω να φέρεις ξύλα για την φωτιά."
"-Δεν πάω μόνος μου φοβάμαι στα σκοτεινά…"
"-Μην φοβάσαι έχει φεγγάρι απόψε…"
Ο τσουχτερός βοριάς χτυπούσε πάνω στα παράθυρα του σπιτιού με μανία σαν να ζητούσε να του ανοίξουν να μπει μέσα..
Στο σπίτι μέσα μία λάμπα πετρελαίου κρεμασμένη στον τοίχο μαζί με ένα μαγκάλι προσπαθούσαν να δημιουργήσουν μια ρομαντική ατμόσφαιρα για την βεγγέρα που μόλις είχε αρχίσει…
Τα παιδιά στριμωγμένα σε μία γωνιά έκαναν αστεία μεταξύ τους προσπαθώντας να ζεσταθούν ώσπου να αρχίσει η αφήγηση του παραμυθιού από την θεία τους…
Η γιαγιά καθισμένη στην ξύλινη πολυθρόνα έπλεκε το βελονάκι της και παράλληλα άκουγε τα κουτσομπολιά τον μεγάλων που για συντροφιά είχαν ένα μπουκάλι ρακί μαζί με λίγες σταφίδες ώσπου να περνούσε η ώρα που άλλη μία χειμωνιάτικη νύχτα θα έφτανε στο τέλος της…
Την φωτογραφία αυτή μας την έστειλε μια πολύ καλή φίλη και έχει τραβηχτεί πάνω από τα Λουτρά.
Θα χαρούμε να μας στείλετε και δικές σας φωτογραφίες για να τις μοιραστούμε με τους φίλους της ιστοσελίδας που δεν βρίσκονται στο νησί ώστε να απολαύσουν αυτες τις ωραίες εικόνες από κοντά.
Στα χρόνια που πέρασαν ο βοριάς και το νερό σε ξεγύμνωσαν από τα αλλοτινά σου μεγαλεία. Από τις εποχές που φύλαγες ξένους άρχοντες και ντόπιους χωρικούς, έμπορες και αγρότες ως τα σήμερα, σαν δεσπότης στην μέση της εκκλησιάς στο πιο εντυπωσιακό τελετουργικό της φύσης: Πάλι ο βοριάς μέσα στην νύχτα σύρθηκε συνοδευόμενος από τους ψαλμούς του να πάρει τη θέση του υγρού νοτιά. Στις πάγκες σιωπηλά παραμένουν τα σύννεφα, προσκυνητές που ήρθαν από μακριά, που δεν ξέρουν ποια πλευρά θα διαλέξουν. Κάποια αστέρια τρεμοπαίζουν στο μανουάλι του στερεώματος καρφωμένα και κρυμμένα πίσω από τους προσκυνητές. Οι ψαλμοί δυναμώνουν από τα κλαδιά και τα κύματα που χιονίζονται μέσα στην άλμη τους. Και τα κύματα σηκώνονται και περνούν στη στεριά και αναγγέλλουν το μήνυμα. Και τι στιγμή που οι καλαμιές στο λιβάδι στρέφονται προς εσένα και προσκυνούν υποκλινόμενες, σαν ουράνιο ωσαννά πέφτει το χιόνι.
Ο βοριάς που σε γέρασε, ο βοριάς που σε στέγνωσε, ο βοριάς που σε δακρύζει όταν τον κοιτάς κατάματα, Αυτός, ο βοριάς που σε δόξασε…
RSS Feed